Unwritten Road

Aranda de Duero - Wijn en kastelen...

2009-08-03T17:14:00.009+02:00

Na de fikse regenbui in Midden-Spanje (het was echt gevaarlijk en vermoeiend op de weg!) kwamen we veilig en wel aan in Aranda de Duero, een klein stadje in de Ribera de Duero (Vallei van de Duero), en voor ons een uitvalsbasis voor een wandeling in wat op internet als een mooie streek omschreven werd.

Gezien die gigantische plensbui van zaterdagmorgen hebben we eerst een uur lopen twijfelen of we nu al of niet zouden kamperen. Niet dat we bang waren dat ons tentje dat niet aankan, maar we waren zeker dat een kampeerterrein zo'n stortbui niet rap verteert, en bovendien, een tent uit-en inpakken in de regen is nu niet van het aangenaamste.

Nu soit, de campinguitbater kon ons met het weerbericht overtuigen. Na het opzetten van ons huisje hebben we dan gewoon maar wat rondgeslenterd in het stadje, waar er nu eens echt niet veel te zien en beleven was. Gelukkig was er een fiesta aan de gang, niets speciaals, maar het bracht wel wat leven in het stadje.

Wat er wel interessant was, waren de oude ondergrondse bodega's die zich onder de vele restaurants bevonden. (er zouden zo'n 120 van die ondergrondse wijnkelders zijn)

Wij hadden het geluk er ook eentje te kunnen bezoeken die nu vooral dienst doet als museum en opslagplaats van de vele wijnflessen die 's avonds in het restaurant geserveerd worden. En gezien we reeds wat genuttigd hadden in het restaurant, nodigde de ober ons uit om zondag hun huidige bodega, zo'n 18km van de stad te gaan bezoeken.

's Anderdaags zaten we wat de planning in de knoop. Dolgraag hadden we onze dag gevuld met een mooie grote wandeling maar dan kon er moeilijk nog iets anders ertussenin. De uitnodiging om een bezoekje aan de bodega te brengen was echter heel aanlokkelijk; zeker als de Spaanse wijn, die we ondertussen meermaals mochten consumeren, ons wel serieus in de smaak viel. Pas nadat we de asfalt weer als leidend object hadden was de kogel door de kerk! Een bezoek aan de Bodega en eventuele stops, waar het ons de moeite leek, werden toegevoegd en de wandeling werd herleid tot halvering van het traject. Een goede keuze leek achteraf; de rondleiding in de Bodega was interessant ondanks het feit dat de produktie pas start in het najaar maar de proeverij kon omschreven worden als zeer smakend...

Voldaan, vervolgden we ons traject. De streek was er enig mooi. Een heuvelig landschap waar we de wijnhaarden, afgewisseld met zonnebloemvelden, voorbijraasden. Maar ook charmante, pittoreske dorpjes waar de tijd leek stilgestaan te hebben verfraaide ons rit. Eén zo'n dorpje trok zodanig onze aandacht dat een stop niet te betwisten valt: Peñaranda de Duero, een dorpje met een prachtige plaza (met een Gotsche schandpaal, een paleis en een klooster) en smalle straatjes met huizen in hout-en stenen vakwerk. Bovenop de naabijgelegen heuvel staat de tot een ruïne verheven kasteel wakend over het dorp. Mooi was dit allemaal...

Het wandeltraject situeerde zich in Park 'Canyon du Rio Lobos'. We hadden onze voorzien tijd zien slinken van 6-7 uur tot een maximum van 4 uur (we moesten toch wel tegen val-avond Burgos hebben bereikt). Het is een wandeling die ons leidt via de rivier 'Lobos' langsheen soms heel stijle flanken. Maar van rivier is er wel heel weinig sprake, die stond echter kurkdroog! Ook het bos, dat voornamelijk bestond uit dennebomen, had eronder te lijden. Eén sponkje vuur en dit bos zou helemaal en in geen tijd verdwijnen in as. Een droge, warme lucht vermoeilijke ons het ademhalen en water drinken was de beste oplossing.

En nu in één ruk naar Burgos...

Salamanca - oude maar heel sfeervolle studentenstad...

2009-08-01T17:32:00.006+02:00

We begeven ons nog meer naar het zuiden van de provincie Castillië-león. Ondanks het feit dat het 'maar' 200km is, evolueert het landschap opmerkelijk. Eenmaal we het Castiliaans scheidingsgebergte in onze achteruitkijkspiegel gadeslaan ervaren we een uiterst droog en roodkleurig woestijnlandschap. De weinig aangeplante akkers worden zonder onderbreken van water voorzien door tientallen 'fonteinen'.

Voor we de eindbestemming zouden bereiken, was er nog een korte tussenstop gepland. Een beslissing genomen uit nostalgie, Zamora was 7 jaar geleden de gaststad van de Europeade, een dansfeest voor groepen uit alle uithoeken van Europa. Deze stad had ik graag laten zien aan Nele die toen niet aanwezig was. Ondanks het een gezellige stad is met, jawel, zo'n 15-tal kerken (en kathedraal met prachtige wandtapijten gemaakt in België) op een lijn van 1km, was de magie zoals tijdens het festival zoek. Desalniettemin, genietend op een terrasje met een fris pintje voor de neus, kwamen de vele Europeade-verhalen weer boven.

Verwachingen van de uiteindelijke bestemming, Salamanca, waren er ook! Een blitsbezoek aan deze stad tijdens de Europeade heeft op mij wel een onuitwisbare indruk nagelaten.
Na ons te settelen op de camping niet ver buiten de stad gingen we het avondleven eens gaan verkennen. Eenmaal we Plaza Mayor bereikten, een prachtig, geheel ingesloten plein, waanden we ons in typisch zuiderse sferen. Universiteitsmuziekgroepjes trachten elkaar af te troeven met opzwepende deuntjes die nog laat in de nacht nazinderen naast de vele restaurantjes met terassen die haast de omtrek van de gehele plaza innemen maar die overbevolkt lijken te zijn door studenten, toeristen en 'locals'. De mooie verlichting vervolledigt het plaatje, een prachtige beëindiging van onze dag

's Anderdaags stond de verkenning van het stadscentrum, ook wel eens de gouden stad of in de volksmond 'la Dorada' genoemd, op het programma. Het is één van de oudste universiteitssteden van de wereld, en tot heden een populaire bestemming voor taalstudenten. De keuze van de vele 'extranjeros' om naar dit Iberisch pareltje te komen zal tot een volkomen logische optie herleid worden eenmaal je de indrukwekkende faculteiten en faciliteiten mag gadeslaan. Imposante universiteitsgebouwen verfraaid met prachtige fantasieversieringen, een bibliotheek om U tegen te zeggen gedecoreerd met vele Sint-Jacobsschelpen, een natuurlijk een bloeiend nachtleven... alles wat studenten nodig hebben!
Daarnaast vervolledigen vele kleine en minder kleine gebouwen met religieuze en politieke bestemming, allemaal opgetrokken in dezelfde soort steen 'piedra de Villamayor', de architecturale geslaagdheid van deze stad.

Maar desondanks het goed gevoel deze stad bij ons naliet moest de tocht verder gezet worden! We willen nog zoveel zien...!

Van hieruit maakten we de lus terug naar het Noordoosten waar natuur weer een belangrijke invulling zou geven aan onze reis. De tocht werd echter een heuse nachtmerrie waar een wolkbreuk (waar geen einde leek aan te komen) ons het vuur serieus aan de schenen legde, alsof het samenspande met Salamanca om ons hier te houden. Doch, onze vastberadendheid en onverwoeste moed kon niet verhinderd worden... we hebben zin om te wandelen, in het groen deze keer...

Oviedo & Leon... stedelijke schoonheid in Midden-Spanje

2009-07-30T17:36:00.004+02:00

Na het religieuze Covadonga besloten we om een aantal fantastische steden aan te doen...
Een heel spektakel eigenlijk, een onbekende stad binnenrijden met de auto en dat tijdens de spits ... Wouter zijn zenuwen stonden gespannen...

De eerste stad in rij was Oviedo, de hoofdstad van het groene Prinsdom Asturië en een grote moderne stad waar een toerist op het eerste zicht niets te zoeken heeft, maar waar je na een tweede zicht toch heel veel mooie dingen ontdekt. Gezellige plaza's en parken, veel imposante gebouwen, maar vooral heel veel mooie gevels met mooi smeedwerk, en natuurlijk 's avonds de gezelligheid in de vele sidreria's (Asturië is het centrum van de 'sidra') waar volleerde ciderschenkers het drankje uitschenken zoals het hoort:
hoog boven het hoofd houdt hij de donkergroene fles, die langzaam opzij kantelt; laag in de andere hand het glas, de bodem schuin naar boven. Zijn ogen kijken recht vooruit, alsof hij er zelf niks mee te maken heeft. Mocht hij een slokje cider morsen, het zaagsel op de vloer zorgt ervoor dat het onzichtbaar wordt geabsorbeerd. Toch is het de kunst om de straal snel op te vangen, en het halfvolle glas dan aan de gast te reiken - die het in één teug moet leegdrinken en de laatste druppels op de grond moet gooien. Zo wil het de Asturische traditie...
Wouter was er volledig fan van, ikzelf vond het drankje iets te zuur, of was het bitter?

Na anderhalve dag slenteren door deze gezellige stad trokken we verder naar Léon, zowaar nog gezelliger dan Oviedo. Léon is een aangenaam en levendig provinciestadje dat wonderwel zijn romaanse en gotische erfgoed heeft kunnen bewaren. Maar wat toch het meest in het oog springt is de gigantische kathedraal. Werkelijk een prachtig gotisch bouwwerk met ontelbare glas-in-loodramen. Omwille van dit bouwwerk was het ook de eerste plaats waar we heel veel pelgrims richting Santiago de Compostella tegenkwamen (ze hebben dan echt al een lange weg achter de rug), en door hen te zien en de vele tekens in de stad die verwijzen naar de route begint het opnieuw te kriebelen om zelf eens een stuk van deze route af te wandelen. Ooit eens...

Léon is voor ons ook wel een van de meest aangename steden, nog niet te warm (cfr later het zuiden) en heel gemoedelijk. 's Avonds zijn we er ook gaan genieten van een tango optreden in het Palacio de los Guzmanes (prachtig, zowel het optreden als het gebouw) om de dag af te sluiten met een paar lekkere tapas en een glaasje rode wijn. Salud!

Covadonga - heilig/heiliger/heiligst

2009-07-28T16:26:00.008+02:00

We laten de kust andermaal achter ons en begeven ons stelselmatig meer naar het zuiden! Ons einddoel voor vandaag is de hoofdstad van de provincie Asturië, namelijk Oviedo. Maar enkele etappes laten we zeker niet links liggen, zeker niet als we de mogelijkheid hebben ons weer te begeven in de prachtige bergen van Picos.

Het Cantabrisch gebergte is niet allen gekend voor zijn hoge en spectaculaire toppen, ook in de geschiedenis heeft deze weinig bergzame omgeving een belangrijke rol gespeeld. Hier werden de Moren een halt toe geroepen en vervolgens verdrongen door de overgebleven en samengetroepte Christenen! Het spreekt dan natuurlijk vanzelf dat her en der plaatsen tot opperste heiligheid zijn gebombardeerd in het Katholieke Christendom, met andere woorden 'bedevaartsoord' .

Covadonga is zo'n belangrijk bedevaartsoord: een basiliek, heropgebouwd klooster en een heilige grot (met graf van Pelayo) waken over de neerliggende ravijn. Het is hét symbool van de Spanjaarden van het verzet.

Maar niet enkel voor een bezoek aan de heilige huisjes kwamen we tot hier afgezakt. De aanwezige natuur lokt ons, en enkele kilometers verder lonken er de twee hoogste meren in de Picos met prachtige vergezichten. Het plan om met de auto tot aan de ingang van het park te rijden konden we niet uitvoeren, privé-busmaatschappijen hebben het alleenrecht afgedwongen. Aangekomen na een wel heel stijle rit merkten we al op dat dit een populair daguitstapje was voor de Spanjaarden. Desalniettemin vonden we een aangeduide route die ons leidde naar meer rustige plaatsen tussen de vele stallen en hun inwoners (met af en toe een torro :-s) langsheen de twee meren.

Even een kleine intermezzo voor een interview met de plaatselijke televisie (omtrent de toestand met de bussen...), om daarna onze eindbestemming van de dag te bereiken.
Een nieuw avontuur lonkt...

Ribadesella ... Aristocratische schoonheid aan de kust

2009-07-27T17:20:00.001+02:00

Oorspronkelijk hadden we een 2e dagje wandelen gepland, maar het 8 uur wandelen van zaterdag hadden hun tol geëist en daarom besloten we een dagje rustig aan te doen. Volledig stijf en wat pijnlijk van het verbranden (al ooit eens verbrande lippen gehad? ongelooflijk pijnlijk!!) kropen we pas laat uit ons tentje. Op het gemakje ontbeten in de camping (echt een zalige plek) daarna rustig ingepakt, nog wat rondgeslenterd in Potes en pas na de middag terug aangezet, richting Ribadesella.

Echter, ook dit weer op het gemak natuurlijk: een eerste stop reeds na 2 km bij het Monasterio de Santo Toribio de Liebana, voor het Christendom de 4e belangrijkste heilige plaats omdat hier een belangrijk stuk van het heilig kruis werd ondergebracht. Een kleine 12 km verder, weer even uitgestapt bij de kerk van Santa Maria de Lebaña, een prachtige kerk uit de 10e eeuw en een va de sprekendste voorbeelden van de mozarabische invloed (cfr. moskee van Cordoba). Daarna nog een aantal tussenstops langs de vele bergrivieren; in Cabrales, waar ze verrukkelijke maar wel heel pittige blauwe kaas maken en Llanes, nog zo'n heel charmant vissershaventje.

In de vooravond arriveerden we dan uiteindelijk in Ribadesella, een prachtige vissershaven annex badplaats. Bedankt Fanny voor de tip van de jeugdherberg!! Echt tof, zo overnachten in een chique villa op het strand...

En die villa van de jeugdherberg was niet de enige villa die daar te zien was, integendeel...
Langs de ganse kustlijn van dit stadje staan er massa's prachtige 19e eeuwse villa's. De villa's in het Zoute verbleken er soms bij. Ook al zijn vele huizen ook lichtelijk overdreven ;-)Blijkbaar zijn deze villa's van de rijke "Indianos", uitgeweken Spanjaarden (conquistadores) die op het eind van de 19e eeuw met zakken geld terugkwamen uit Zuid-Amerika en die dit graag exposeerden in hun riante woningen. Naar het schijnt zijn vele Cantabrische kustplaatsjes bedeeld met dergelijke villa's... Prachtig gewoon!!!

En gezien we aan de kust zijn moesten we toch eindelijk eens vis eten he. Hoewel we zo goed als niets begrepen van de ganse menukaart kregen we verrukkelijke dingen voorgeschoteld.
Mjam mjam...

Picos de Europa...natuur en cultuur op hoge toppen

2009-07-26T11:07:00.001+02:00

Op naar de volgende uitdaging van onze reis, de drukte van de kust wordt ons echter wat te veel...! Ook onze benen jeuken om eens een goede trot te wagen en op onze route, in het Cantabrische gebergte, ligt echter het natuurpark 'Picos de Europa'!

We kiezen als uitvalsbasis, en wij niet alleen..., het dorpje Potes waar we bij de eerste de beste camping (letterlijk) afslaan om er onze tent neer te poten.

Dat dit dorpje nog door meer toeristen wordt aangedaan merken we al aan de vele typische artisanale winkeltjes en de restaurantjes waar deze producten worden voorgeschoteld. Om zeker genoeg energie op te slaan voor de volgende dag trakteren we onszelf op een schotel tal met plaatselijke lekkernijen (lees: vettige gefrituurde, maar lekkere producten). Ook de indeling van onze volgende dag wordt gemarkeerd, rest ons dan alleen nog maar een lekker glaasje wijn en een spelleke 'kolonisten' op de camping en natuurlijk een zeer goede nachtrust!

Om onze trot door de picos aan te vatten moesten we ons verplaatsen naar Fuente Dé, waar een kabelbaan ons op een hoogte van 1800m zou brengen. Het weer leek echter roet in het eten te gooien, een dikke wolkenmassa versperde ons het zicht van de toppen en omgekeerd. Maar naarmate de kabelbaan ons hoger bracht, beseften we dat een stralende zon zijn opwachting maakte. Gearriveerd stonden we gefascineerd het schouwspel te bewonderen, een wolkentapijt waaruit de toppen oprijzen... We konden beginnen met onze uitgestippelde wandeling van een kleine 4 uurtjes, maar twijfel overmande ons... een splitsing dat ons enerzijds de uitgestippelde route aangaf en anderzijds een route dat ons naar hogere sferen en dichter bij God kon brengen. Aangezien Potes ons niet veel bezienwaardigheden bood, waagden we het toch om even de andere route te volgen en vervolgens terug te keren. We stelden de terugkeer echter meersmaals uit maar de beloning was het meer dan waard, een prachtig zicht over de Picos op een hoogte van iets meer dan +/-2300 meter. Even genieten toch van het zicht van dit dal...! Maar lang konden we niet blijven, we moesten nog helemaal terug en onze oorspronkelijke route hervatten! Het werd uiteindelijk een tocht van totaal 8 uur stijgen (500m) en dalen (1580m) door ruwe rotsformaties en prachtige groene valleien waar koeien, paarden, geiten en schapen hun dagen vullen met grazen en het geluid van de vele vogels doorbreken met hun bellen.

Moe, stijf, rood verbrand, maar helemaal voldaan ontspanden we ons nog even in het zwemdad van de camping om na onze maaltijd vroeg in onze kribbe te springen.

Grotschilderingen tussen bergen en valleien...

2009-07-24T12:13:00.002+02:00

Santillana del Mar lokt de vele toeristen niet alleen omwille van het historische karakter, maar ook omwille van de primitieve kunstenaars die lang lang geleden actief waren in de nabij gelegen grot van Altamira en waarvan hun werk werd opgenomen in de Unesco werelderfgoedlijst.

Gisteren dus vroeg uit onze tent geklauterd om toch zeker tegen 9u aan de grotten te staan, of beter een replica van de grotten. Net als de grotten van Lascaux, werden ook de schilderingen in deze grotten bedreigd door de vele dagelijkse toeristen en bijgevolg werd eind de jaren '50 beslist om een replica te bouwen zo'n 100 meter van de werkelijke grot. Hoewel de 'nepgrot' wat ziel mist (althans in onze ogen), geeft het toch een heel mooi beeld van de originele tekeningen die zeker prachtig zijn en een duidelijk beeld geven van het leven zo'n 15.000 jaar geleden. Het museum ernaast kon ons ook wel bekoren en we schrokken er dan ook van dat we pas 3 uur later terug buiten stonden.

Daarna beslisten we maar een om een rit te maken richting het binnenland via ontelbare kleine dorpjes, om tenslotte aan het stuwmeer van de Ebro uit te komen. Jammergenoeg konden we hier slechts een kleine glimp opvangen van dit gigantische stuwmeer met z'n duizenden waterlelie's aan de kant; als we later in Burgos zijn proberen we zeker nog eens langs de andere kant tot dit stuwmeer te geraken om een mooie wandeling te maken. De rit terug, via de vallei van de Saya-Besaya, had er een hele mooie kunnen zijn, waren we echter niet in een gigantische mistsliert terecht gekomen. Wouter z'n rijkunsten in de bergen en de mist werden onmiddellijk goed getest en het was pas als we beneden in de vallei kwamen dat we wat konden ontspannen en genieten van de prachtige natuur. Jammer dat we die natuur niet van bovenaf hebben kunnen bewonderen want schoon was het wel...

Na nog een nachtje in ons tentje besluiten we om via de kust af te slaan richting de bergen. We rijden richting Comillas waar een van de weinige werken van Gaudi buiten Barcelona te zien is, El Capricho, en ook dit typische bouwwerk mag er zeker zijn. Wouter was helemaal in z'n nopjes en het knopje van zijn fototoestel stond dan zeker ook niet stil... ;-).
Ondanks de weinige uitleg in de gids over dit stadje vonden wij het er best wel gezellig, overal marktjes met typische vleeswaren en kazen, mjammie...

Na nog een, voorlopig laatste, stop aan de kust in San Vicente de la Barquera rijden we eindelijk de beroemde toppen van Los Picos de Europa tegemoet.
Onze botinnetjes roepen om te gaan wandelen...

Santander - een eerste kennismaking met de Cantabrische kust...

2009-07-23T17:45:00.001+02:00

Aangekomen in Santander werden we al meteen aangesproken door een oude dame die een kamer verhuurt, super makkelijk, zo moesten we niet gaan rondzoeken, en na het droppen van onze rugzakken konden we al onmiddellijk de leuke sfeer van een spaanse Feria opsnuiven. Blijkbaar was het 'La semana de feria grande' en overal in de stad en in parken stonden er bars waar je voor bijna geen geld iets kon drinken en pinxtos eten. Zou dit systeem van uitgaan niet in België kunnen geïntroduceerd worden? ;-)
Daarna nog ergens gaan eten in een restaurant aangeprezen in de Trotter en na nog maar eventjes met een ober gesproken te hebben begrepen we al waarom het zo hoog aangeschreven stond. Een typisch spaanse Bodega met overal wijnflessen langs de wand, met heerlijke en goedkope tapa's, fantastische bediening en zowaar nog een pianist die voor een leuk achtergrondmuziekje zorgt... We waanden ons als god in Spanje!

Santander vonden wij op het eerste zicht een gezellige en rustige stad om eventjes in rond te kuieren. Een halve dag volstaat om alle belangrijke bezienswaardigheden van de Cantabrische hoofdstad te bezoeken en dat hebben we dan ook gedaan... Beginnend langs de haven en de kustlijn om dan in de straatjes met mooie gevels te duiken.

Na het oppikken van onze 'voiture' voor 2 weken, een nieuwe en mooie Peugeot 308, en het wat rondjes rijden in de binnenstad van Santander, konden we na een een klein kwartiertje reeds een eerste stop maken om te genieten van de Cantabrische kust. En deze hoeft zeker niet onder te doen voor de andere spaanse kustregio's, integendeel, de grillige vorm van de kustlijn en de vele rotsen en kliffen bekoren ons net iets meer dan de traditionele brede blanke zandstranden...

Op een schiereiland langs het strand van Sardiñero ontdekten we ook het Palacio de la Magdalena, een zomerverblijf voor de Spaanse koninklijke familie dat in 1908 werd gebouwd en die nu als universiteitgebouw gebruikt wordt. Hierrond werd een prachtig park aangelegd met op alle punten een fantastisch uitzicht op de zee. Een zaligheid na de drukte in Bilbao en de binnenstad van Santader...

Na meermaals stoppen (als het aan ons ligt stoppen we elke kilometer want alles is hier schoon) komen we uiteindelijk langs het natuurreservaat van Liencres. Een gigantische duinenpartij aan de monding van de rivier de Pas en omgeven door rotsen en kliffen. Zalig, bijna geen toeristen want nogal winderige streek en ook niet zo gekend, dus we hadden de prachtige duinen bijna voor ons alleen.

Na een leuke rit langs de kustlijn kwamen we uiteindelijk aan in Santillana del Mar, onze eerste kampeerplaats en onmiddellijk wisten we het al... de vrijheid van kamperen bevalt ons wel en als het aan ons ligt, en onze ruggen laten het toe, dan kamperen we alleen maar de volgende 2 weken...

Vlug ons tentje opgezet en dan richting het historisch goed bewaarde centrum van Santillana del Mar. Men zegt soms dat Brugge een groot museum is, wel hier is er nog eentje. Alle huizen zijn er nog authentiek, overal kasseistenen, het stadje is ook autovrij, ... een gezellig stadje dus om een paar uurtjes gezellig rond te kuieren en te nippen van onze eerste cider. Jammergenoeg wordt dit stadje ook dagelijks overspoeld door horden toeristen dus na vlug iets te eten vluchten we al gauw richting de camping om daar te genieten van een glaasje rioja voor onze tent. Jammergenoeg maar voor heel even, regen was de spelbreker en al gauw mondde dit uit tot een heus onweer: Voor de ene een zaligheid (kletteren van de regen op het dak van de tent) voor de andere een beetje een hel (bliksemschichten met net naast ons hoge bomen en donderen dat je acht in Keulen te zijn)!
Slaapwel!

Wouter en Nele

Bilbao - een kunstzinnige havenstad

2009-07-22T09:00:00.001+02:00

De ontdekking van het noordelijk Spanje beginnen we in het Baskenland, net onder Frankrijk waar de Pyreneëen er de natuurlijke grens vormen, meer precies in zijn hoofdstad 'Bilbao'. De oorsprong van deze naam (Bilbo) is tot heden toe nog steeds bediscusieerbaar, maar wel staat vast dat de haven een belangrijke rol was in de ontplooiing van de stad doorheen de geschiedenis...! Later met de bouw van het algekende Guggenheim Museum werd de stad ook op de toeristische kaart gebracht.

Na een tweetal uurtjes bracht het vliegtuig ons veilig en wel in de 'kleine' maar indrukwekkend vlieghaven ontworpen door de zeer gewaardeerde Spaanse architect 'Calatrava'. Onze eerste indruk was al meteen raak (in positieve zin) en dat kan al tellen...! Het vervolg kende minder geluk, een ritje naar de jeugdherberg aan de rand van de stad koste ons al meteen €30. Er zijn leukere momenten om je reis goed in te zetten...!

's Anderdaags lieten we dit als afgesloten en begonnen we ons bezoek in het historisch centrum. Een wandeling aangeduid in de trotter leidde ons door mooie winkelstraten (nele -> :-) ) via mooi aanlegde parken naar kerkjes en de kathedraal. Wat opviel in de parkjes is dat er her en der verschillende toestellen stonden waar jong en oud hun fysieke toestand konden bijscherpen. Geen wonder dat de oudjes hier in Spanje nog zo kranig zijn...!

Moegewandeld gingen we ons daarna wagen aan de plaatselijke keuken. Op de 'Plaza Nueva' had de sfeer ons al meteen in de ban, we zochten er een bar en bestelden ons meteen al een paar 'pinxtos', de typische tapa bestaande uit broodjes met heerlijk en mooi gepresenteerd beleg.

De tweede dag was grotendeels bestemd aan het bezoek van het Guggenheim Museum. Een prachtige constructie uit beton, glas en vooral titanium. Het is een opmerkelijk staaltje van architectuur in de pure vorm van kunst, waarvan de vissen een belangrijke inspiratiebron bleken te zijn. Net als het museum zelf is de collectie er even opmerkelijk en interessant. De tijdelijke expostie omvatte vooral de werken van de Chinees 'Cai Guo-Qiang', waarnaast de permanente expositie gerenomeerde werken bevatte van ondermeer Van Gogh, Magritte, Warhol en vele anderen. Na dit, toch wel heel intensief bezoek moesten we dit alles toch even laten bezinken en hoe kan je dit beter dan 'tranquillo' door de straten slenteren en een 'copa de vino' degusteren.

's Avonds moesten we Bilbao, en meteen ook het Baskenland, reeds verlaten om de bus te nemen naar de volgende havenstad Santander om daar onze auto te gaan oppikken, ons vervoermiddel voor de volgende 2 weken...

2009-07-14T15:48:00.001+02:00

Hallo allen,

Hier zijn we dan weer! Na een intermezzo van een 'kleine' 3 jaar publiceren we weer onze reiservaringen op onze blog.

Het leven stond echter niet stil! Vele uitdagingen gingen onze weg kruisen: werk zoeken, verhuis naar de 'grote' stad, aankoop huis. Kortom, een geheel nieuwe weg werd ingeslaan en soms al even onbeschreven als onze grote reis.

Ook onze passie hebben we nog kunnen uitvoeren: Denemarken en Marokko zijn nu ook van ons lijstje geschrapt. Dit was geheel anders van concept (groepsreizen) zodat berichtgeving niet toepasselijk was.

Ondanks het feit dat dit prachtige ervaringen waren, kriebelde het om weer eens de rugzak, reisgids en de routekaart in de hand te nemen en alles zelf te organiseren. De keuze viel op Spanje, specifiek het noorden, wat een beetje voortvloeit uit voorafgaande omstandigheden. Maar ook, het Spaans kan weer eens vanonder het stof gehaald worden!

España, Aquí venimos

2006-10-06T00:14:00.000+02:00

Vroeger terug dan verwacht...

We wisten al een tijdje dat de mogelijkheid erin zat, maar we hadden niet gedacht dat er het uiteindelijk toch van zou komen.

Wegens het overlijden van mijn opa hebben we de beslissing genomen vroeger naar huis te komen en dus zijn we gisteren, woensdag, 2 weekjes eerder dan voorzien, terug in ons belgenlandje aangekomen.

De laatste tektsjes volgen snel en het blij weerzien natuurlijk ook!!! We moeten nog even bekomen van het abrupte einde van onze droom....

Tot binnenkort!
Nele

2006-09-30T03:38:00.000+02:00

Mérida... muziekgroepjes in sfeervolle straten!

Wat vroeger een oude maya-stad was is door de Spanjaarden helemaal met de grond gelijkgemaakt, de stenen van de tempels en piramides werden gerecupereerd om in 1542 een nieuwe stad op te richten, Mérida naar de gelijknamige stad in Spanje. Van hieruit werd de verovering van het schiereiland Yucatán verder gezet. Deze verovering was zelfs echter van 'korte' duur (4 jaar), mede door onenigheid tussen de Maya's. Al gauw ontwikkelde Mérida zich tot een belangrijk handelscentrum. Ook kwam de agaveteelt (hennequen, een soort roosvormige cactusplant) tot ontwikkeling, waarvan weefsel wordt geproduceerd die gebruikt wordt voor kledij, hoeden, hangmatten, touwen enz.

Het stadscentrum heeft nog altijd niet veel van zijn charme verloren, mooie koloniale gebouwen, vele gezellige plaza's en natuurlijk de alomtegenwoordige kerkjes vergezeld door een prachtige, sobere kathedraal. Maar eenmaal een paar blokken verder is er weinig te merken van enige vorm van gezelligheid, veeleer een vuile grijze commerciële buurt. De enige reden om je ginds te wagen is om eens een bezoekje te doen aan de Mercado, waar groenten, fruit en vlees naast 'artisanias' verkocht worden. Maar de stad leeft helemaal op wanneer eenmaal de duisternis intreedt: verschillende bands nemen hun podium in om de straten te vullen met alle vormen van muziek. Na het genieten van een lekkere pittige maaltijd gevolgd door enkele Corona's duurt het niet lang meer eer iedereen de straat opdanst. Heb je een avondje gemist, niet gevreesd, het is feest vier dagen lang... en dat elke week!

Maar natuurlijk is de Yucatán regio ook heel gekend voor zijn talrijke Maya-steden. Ook in de buurt van deze stad is er exemplaar te bezoeken die beslist de moeite waard is. In een heuvelachtige landschap vindt je de Maya-stad Uxmal, wat ooit de politieke, religieuze en militaire hoofdstad was van de regio Puuc. Verschillend van veel andere sites is dat vele tempels in een heel typische architectuur gebouwd zijn kenmerkend voor de Puuc-stijl. Prachtige, fijn uitgesneden friezen versieren talrijke religieuze gebouwen die gedomineerd worden door de piramide van de Tovenaar, 35 meter hoog en uniek in Mexico door zijn ovale vorm.
Alweer een pracht van een stad en eentje die veel minder gebukt gaat onder het massa-toerisme. Heerlijk...!!!!

Op naar de piratenstad, Campeche...

Nele en Wouter

2006-09-24T03:07:00.000+02:00

Valladolid en Chichen Itza ... natuur- en Mayapracht!

We hadden genoeg tijd gespendeerd aan de kust, tijd om terug het binnenland in te trekken. Chichen Itza stond op het programma en gezien het kleine koloniale stadje Valladolid net tussen Playa del Carmen en deze fantastische ruines lag besloten we dus om naar daar te gaan, even weg van de drukke toeristische stroom. Een zaligheid!

Valladolid is eigenlijk een klein koloniaal stadje in de staat Yucatan. Het meest opmerkelijke aan de stad is dat de stad gebouwd is op een vroegere Maya stad. De Maya's moesten zelf, onder dwang van de Spanjaarden, de gebouwen slopen om de stenen te gebruiken voor de huidige stad. Toch wreedaarden die Spanjaarden he!!!

Buiten de kathedraal en de Zocalo heeft het stadje niet zoveel te bieden. Natuurlijk wel de gezelligheid van een typisch mexicaanse stad waar niet al te veel toeristen komen. De omgeving daarentegen heeft veel meer te bieden zoals een aantal Cenotes, waarvan de belangrijkste de Cenote Xkeken in Dzitnup is. Een cenote is een typisch natuurverschijnsel in de staat Yucatan. Ze zijn gevormd in de krijtbodem van de regio waar zich in de loop der eeuwen onderaardse waterstromen gevormd hebben die zich vervolgens vaak laten zien in de vorm van onderaardse meertjes. Aangezien er in deze regio geen rivieren of meren zijn waren de oude Maya's afhankelijk van deze waterbronnen wat trouwens nog steeds het geval is voor afgelegen dorpjes. Wanneer de zon hoog staat schijnt die via een gat in het plafond zo de grot binnen wat een fantastisch schouwspel oplevert. Wij waren hiervoor jammergenoeg net iets te laat maar we hebben toch nog kunnen genieten van een frisse duik tussen de stalagmieten en -tieten. Best wel speciaal eigenlijk.

En hierna was het dus de beurt aan Chichen Itza, een van de meest indrukwekkende steden uit de Mayaperiode. De stad zou zijn gesticht door de Itzas, een mayastam die rond 450 uit het zuiden arriveerde. De stad kende een eerste gouden periode tussen de 7e en 9e eeuw. Uit deze tijd dateren dan ook de eerste gebouwen in typische Mayastijl. Net als de rest van de Mayaregio komt de stad vervolgens in de 10e eeuw in verval. Men geraakt er maar niet uit of de maya's uit de stad weggetrokken waren, dan wel of de stad gewoon wat ingedommeld was. In het begin van de 11e eeuw werd de stad echter herbevolkt door stammen van Tolteekse oorsprong en uit deze tijd dateren de indrukwekkenste bouwwerken waaronder de meest bekende zijn: de Castillo, het bekendste balspel van de hele Mayaregio en de Tempel met de Duizend zuilen. Deze drie vonden wij alvast de mooiste bouwwerken hoewel al de rest ook wel enorm de moeite was. En eigenlijk hadden we enorm veel geluk met de datum waarop we deze ruine bezochten. De zon is namelijk een heel belangrijk gegeven in de Maya cultuur en veel gebouwen zijn dus op speciale manieren gebouwd, geinspireerd op de stand van de zon. Wil het nu net dat tijdens de zonnewende in Maart en September (21 maart en 21 september) er zich een vreemd verschijnsel voordoet op de grote tempel. Net voor de zon ondergaat vormt er zich namelijk een slang op de noordelijke trappen van de tempel. Gezien er onderaan deze trap een slangehoofd is, is het precies of die slang mooi naar beneden kronkelt. Speciaal om zien! Net als de hele site eigenlijk, we hebben er dan ook bijna de ganse dag gespendeerd.

Op naar Merida en de volgende Maya ruines...

Hasta Pronto!

Nele en Wouter

2006-09-22T05:40:00.000+02:00

Chetumal, Tulúm en Playa del Carmen... chillen aan de caraïben!

We kwamen Mexico binnen iets anders dan gepland. In plaats van direct de grens Guatemala-Mexico over te steken besloten we om via Belize te gaan. Het zou ons serieus wat tijd besparen, rekening houdend met onze route. Uiteindelijk kwamen we dus aan in Chetumal, vlakbij de grens met Belize en aan de caraïbische kust. Veel is er in Chetumal niet te zien en te beleven, alleen een interactief Maya museum kon op onze interesse rekenen. Maar de enige reden van onze verblijf was door bepaalde omstandigheden. Na 8 maanden reizen sluipt enige nonchalance in onze reis, zo hadden we de schoenen van Nele achtergelaten op de bus met de overgang in Belize-City. Gelukkig had de chauffeur, die dagelijks het traject aflegt, de schoenen nog bij zich en konden we de volgende dag toch met een gerust gemoed vertrekken.

Nu gingen we eindelijk de exotische sfeer opsnuiven aan het strand van Tulúm. Het dorpje is welliswaar de snelst groeiende plaats in Mexico en goed op weg om de evenknie te zijn van Playa del Carmen. Her en der zijn al resorts uit de grond gestampt, doch zijn ze gelukkig nog op twee handen te tellen. We zoeken onszelf een goedkoper plekje maar toch nog aan het strand, het dorp ligt namelijk op enkele kilometers verwijderd...!

De dag begon mooi, ons hutje eenmaal uitgekomen straalde het zonnetje al op ons bolleke. Ideaal dus voor strandvakantie! Maar eerst gezellig ontbijten met een Nederlands koppel, Marike en Pepijn, om vervolgens samen de ruïnes van Tulúm te gaan bezoeken.

De ruïnes zijn niet direct de meest spectaculaire onder de mayasteden, de ligging des te meer. Boven op de rots uitkijkend over de Caribische zee! Het was trouwens één van de laatst opgerichte steden die zelfs situeerde in het verval van het Maya rijk...! Daar de Maya steden voortdurend in conflicten en oorlogen verwikkeld waren was het militaire aspect heel belangrijk in het concept van de stad. Aan 3 zijden omringt een verdedigingsmuur de stad, waarnaast de 12 meter hoge rotsen aan de zeekant voldoen als verdediging. Naast het militaire aspect had je natuurlijk ook de handel, en door zijn ligging is het natuurlijk vanzelfsprekend dat er handel gedreven werd met de rest van Midden-Amerika via de zee. De stad werd door de Spanjaarden ontdekt omstreeks 1518 (één jaar voor het begin van de verovering van Mexico door Cortés) wanneer ze de kust afvaarden om het gebied in kaart te brengen. Bij de verovering van het schiereiland Yucatán in 1544 was de stad nog steeds bewoond!

Ondertussen was het serieus heet geworden en na een wandeling langs de witte stranden konden we maar niet gauw genoeg het turqoise water induiken, heerlijk...! Nog wat lekker zonnen en boekje lezen om helemaal tot rust te komen, ach konden we maar híer onze reis afsluiten...!

Om ons verblijf nog wat te verlengen aan de Caraïben zijn we samen met onze Nederlandse vrienden naar Playa del Carmen gegaan. Dit voormalig vissersdorpje is al helemaal onderworpen aan het toerisme en dat is al gauw te merken. Hotels schieten hier als paddestoelen uit de lucht. Talloze restaurants, artisaniawinkeltjes, reisagentschappen en boetiekjes bevolken de lange wandelstraten evenwijdig met zee! Maar naast urenlang aan het strand liggen bakken in de zon en slenteren van het ene winkeltje naar het ander is deze plaats natuurlijk heel gekend voor zijn prachtig onderwaterleven! Spijtig genoeg had ik nog geen zekerheid dat ik kon duiken (ongeluk 3 maanden geleden red.) en een bezoek aan een gespecialiseerde dokter zou me al 50 'bucks' kosten (er word hier ook veel gerekend in de Amerikaanse munt). Daarnaast lagen de prijzen serieus wat hoger dan het geval was in Honduras... spijtig, het hoofdstuk 'duiken' op onze grote reis zal dus geen invulling krijgen! Iets waar we enorm naar uitgekeken hadden! Maar ach, er komt wel nog een keer...! We hebben misschien de onderwaterwereld, gewapend met een zuurstoffles op de rug, niet mogen ervaren doch met snorkel en duikbril des te meer! Een heel mooi afgelegen snorkelplaatsje was Caleta Yal-kú dichtbij Akumal (tussen Tulúm en Playa del Carmen)... een soort mangrove waar tal van exotische visjes om je heen zwemmen. Het was wel minder boeiend dan bv. in Honduras maar de omgeving was enig! Wel jammer... geen zeeschildpadden gezien, wel reuzegrote rog...!

Vaarwel mooie Caraïben, wat een mooie avonturen hebben we er beleefd...!

Hasta leugo

Nele en Wouter

2006-09-16T01:16:00.000+02:00

Tikal... mysterieuze dageraad!

Onze laatste stopplaats in Guatemala, en het zou een afscheid moeten zijn met grote kanonnen. We zouden de oude Mayastad Tikal gaan bezoeken...! Omschreven als de grootste en daarmee ook een van de belangrijkste steden van de Maya beschaving.

We kwamen lekend van het zweet aan in El Remate, een klein en tranquilo dorpje aan de rand van lago Petén Itza, een turquase-kleurig meer, tevens ook de ideale uitvalbasis om naar de ruïnes te gaan. De iets grotere stad Flores lag iets verder en de hotels in het park zelf zijn voor ons veel te duur. (Alice, heel erg bedankt voor de tip. El Remate was gewoon geweldig!)

We hadden afgesproken met Stan en Prisca, het niet-Hollands koppel van het project. Wie eerst was moest het hostel vastleggen voor ons beiden, en zoals altijd zijn Hollanders altijd een stapje voor ten opzicht van 'de Belgjes'. Hebben ze dan ook gauw de enige overblijvende slaapkamer met dubbel bed in beslag kunnen nemen ... dan maar een stapelbeddeke!
Het eerste wat we dan ook deden was een duik nemen in het lekker frisse meer en wat liggen bakken, we moeten toch een mooi kleurtje hebben eer we schaarsgekleed de stranden in Mexico opzoeken. Ook wat uitrusten was hoog nodig, we zouden morgenvroeg de ruïnes gaan bezoeken!

4.30h... De wekker begon van zijn tack te maken. Heel moeizaam rolden we ons bed uit (dit konden we aangezien we onze stapelbed gedemonteerd hadden om lekker naast elkaar te kunnen liggen...;-) ) en vergaarden we onze spullen om alweer een fantastische belevenis tegemoet te gaan: zonsopgang op een van de grootste tempels gelegen in het tropisch regenwoud. We hadden hoge verwachtingen, de 'verkoper' kon het allemaal mooi vertellen maar het weer bepaalt natuurlijk alles. Allen gewapend met een hoofdlamp (of in het schoon Westvloms piellamptje) waagden we ons het oerwoud in, vergezeld natuurlijk met een gids, een toffe. Na tal van insecten te horen en voelen en her en der beestjes op onze weg tegen te komen (waaronder tal van larven, een schorpioen, een tarrantula en spinnen die lijken over een wit achterlicht te beschikken), klommen we tempel IV op om in alle stilte te genieten van het spektakel dat zich straks zou afspelen!

Het was er ongelooflijk duister, een zee van sterren kon onze aandacht onafgestoord trekken, samen waren we de verschillende sterrenbeelden aan het opzoeken, in een mum van tijd gevonden. Stilletjes aan begonnen de eerste kleuren zich af te zetten aan de horizon. Lang duurde het dan niet meer eer de hemel zich met pastelkleuren vulde. Zwakke contouren van de uittorende tempels begonnen zichtbaar te worden terwijl een wolkenlaagje de bomen als een dekentje bedekte. Daarna deed de zon al het werk, samen met de ontwaking van het rijke dierenrijk, aanwezig rond de tempels, liet hij zijn stralen neerwerpen op de uitpuilende torens en gaf hij het wolkendekentje een oranje-roos kleurtje. Nu hoorden we rondom ons het gebrul van de apen, het gekrijs en gefluit van vele vogels en wie weet nog welke dieren. Het was PRACHTIG!!! We hadden wel geluk, de weergoden zijn ons heel gunstig geweest. Onze gids zei ons dat we een prachtige zonsopgang hadden, iets dat niet altijd gegarandeerd was. En dat bleek inderdaad zo te zijn, andere reizigers hadden de dagen ervoor en erna veel minder geluk!

Na het bekomen van deze ongelooflijke ervaring nam onze gids ons mee voor een rondleiding met al de nodige uitleg. De tempels, die een imposante indruk nalaten (sommige waren meer dan 60meter hoog!), zijn allen gebouwd in zijn meest florerende periode, laat 7de eeuw begin 9de eeuw N.C., het was toen de grootste stad in het Mayarijk (tussen 100.000 tot 200.00 inwoners). Het domineerde het gehele maya laagland maar heel regelmatig leefde de staat in oorlog met omliggende volkeren en zelfs met andere maya-staten. Het was niet altijd een eengemaakt Rijk die handel met elkaar voerde...!
Het bestaan van de verborgen stad na de Spaanse verovering was nog helemaal niet verloren, de plaatselijk bevolking had er wel nog wel weet van, maar het was pas in 1848 dat de eerste expedities naar de site ondernomen waren.
Er restte ons dan nog wat tijd om op ons eentje de site te verkennen en de verschillende tempels te beklimmen! Het spotten van vlinders, brulapen en vele soorten vogels, zoals enkele boomspechten, toekans (eindelijk!!!) en 'goudstaarten' gaf het dan ook nog eens een ecologische invalshoek.

We hadden nog een dag voor onze wegen met Stan en Prisca ons scheiden, dus besloten we om het nabijgelegen stadje Flores eens te gaan verkennen. Het is een stadje dat een soort schiereilandje vormt in het meer Petén Itza. Een gezellig stadje om enkele uren in te vertoeven, door zijn straatjes te slenteren en om dan te genieten van een fris drankje met zicht op het meer. Een leuke afsluiter van ons Guatemala hoofdstuk!

Op naar Mexico!
Nele en Wouter

2006-09-13T23:49:00.000+02:00

Cobán... grotten en watervallen!

Na dus een tussenpauze van 6 weken konden we weer onze rugzakken nemen om de trektocht richting onze laatste bestemming verder te zetten. Helemaal weer opgeladen en klaar voor de strijd... blijkbaar mijn rugzak ook, hij ging al helemaal gebukt onder het verwaarloosheidssyndroom: schimmels hadden al een groot deel van mijn rugzak ingenomen. Hoog tijd om te vertrekken dus!

In elk weekend hadden we de tijd om stukjes van Guatemala te gaan verkennen. Maar de Noord-Oost en Oostkant hadden we nog niet gedaan. We hielden ons echter enkel aan het Noordoosten waar nog 2 plaatsjes op onze verlanglijstjes stonden om vervolgens Mexico binnen te treden.

Cobán ligt te midden van het uitlopende centraal gebergte gekend voor de talrijke orchidieen (waaronder ook de mooie zeldzame nationale Monja Blanca orchidee) die hier hun habitat hebben. Even mooi en zeldzaam is de nationale vogel van Guatemala, de Quetzal, die in enkele beschermde reservaten nog enige zekerheid heeft van de mogelijkheid te kunnen overleven.

In Cobán zelf is er niet veel te zien maar wij komen voor de parken in de ongeving. Heel veel tijd hadden we niet en we besloten dus om dit te gaan verkennen op een georganiseerd manier, onze Nederlands-Limburgse (... géén Hollanders dus?!) vrienden stonden ons namelijk al op te wachten in El Remate. Op de planning stonden eerst de watervallen van Semuc Champey, waar we eerst een stevige klim hadden om een prachtig zicht te kunnen hebben op de rivier waar het water in alle mogelijke vormen (in vrije val, onder de aardbodem) door de jungle raast. Turquoise waterplateaus boven de ondergrondse rivierdoorgang maakten dit een enig mooi natuurverschijnsel! Eenmaal terug bij de terassen en ondertussen helemaal bezweet konden we een zalig frisse duik nemen. Iets verderop konden we, afgaand op het donderend geluid, de rivier met volle kracht onder ons zien verdwijnen. We wisten niet wat we hoorden als onze gids ons toelichtte dat het de bedoeling was dat we gingen afdalen in die grot, maar wel daar waar het water een duik neemt van enkele tientallen meters...slik!!!
Wij mannen (de meisjes bleven boven en keken ernaar) begaven ons al zwemmend en duikend van plateau naar plateau om uiteindelijk aan de waterval via een touwladder af te dalen naar de waterspuwende mond. Met een klein hartje daalden we de rots af, en waren we van dichtbij getuige van de wrede kracht die uitgaat van die rivier. Met een nog kleiner hartje gingen we vervolgens de grot in. Onvoorstelbaar hoe snel en hoe luid het water je op enkele meters passeert, dus het beste dat je kon doen is je heel goed vasthouden aan de grotwand. Een tienmeter val was voor mij al genoeg, dus zeker geen van 100 meter...!

Het werd stilletjes aan al wat laat, dus repten we ons maar gauw naar de volgende en ook laatste halte, de grotten van Lanquin. Duizenden jaren geleden stroomde er nog de iets verder liggende rivier doorheen, nu is het een spektakelgrot met stalagtieten en -mieten in alle vormen. Ook vele vleermuizen hebben hier hun slaapplekje gevonden. Op aanvraag heeft onze gids ons dieper, in totale duisternis, in de grot geloodst om de honderden, misschien wel duizenden vleermuizen te kunnen waarnemen... echt griezelen!!!

Groeten,

Nele en wouter

2006-09-12T00:48:00.000+02:00

Even terug naar ons afscheidsfeestje ... de balans.

Iedereen die zo'n 8 maand geleden op ons afscheidsfeestje aanwezig was herinnert zich waarschijnlijk nog dat we toen een soort inzameling gedaan hebben voor Los Ninos. En waarschijnlijk is iedereen ook heel nieuwsgierig naar wat dat toen opgebracht heeft.

Wel, hier komt het, de onthulling van het geheimpje dat we al 8 maanden meedragen (tromgeroffel denken jullie er zelf maar bij). Op die onvergetelijke avond hebben jullie maar liefst 1134 euro bij elkaar gedronken en geschonken. Jullie zijn gewoon fantastisch want dit is veel meer dan we ooit hadden durven dromen. Een dikke merci dus aan jullie allen!!!! En een nog veel grotere merci van Los Ninos natuurlijk want voor Ana Maria en Alice was het een zeer leuke verrassing.

Maar we hadden jullie ook beloofd dat we jullie op de hoogte zouden houden over het besteden van dat geld. Dat werd zaterdag heel mooi besproken met Ana Maria en dit is er uit de bus gekomen. We gaan het geld in 3 projectjes (2 in Alotenango, 1 erbuiten) besteden:
1/ Volgend schooljaar richt Bendicion de Dios, het schooltje in Alotenango, een derde leerjaar op ( de voorbije 2 jaar hebben ze respectievelijk het 1e en 2e leerjaar opgericht) en hiervoor wil men enkel de allerbeste leerboeken gebruiken. Als je iets doet moet je het goed doen he. Elk boek kost al snel 30 eruo en met een deel van ons geld gaan ze dus die boeken aankopen.

2/ Zoals jullie al weten is er in Bendicion de Dios ook een timmeratelier. Gezien Wouter toch een aantal weken hier veel in gewerkt heeft en nauw heeft samengewerkt met Susana, de verantwoordelijke voor dit atelier, hebben we besloten dat we ook hier wat geld willen instoppen. Susana kan nog heel veel materiaal zoals zagen ed gebruiken en hiervoor krijgt ze een tweede deel van ons geld.

3/ Naast het project in Alotenango, de daklozen, een aantal families en wat kleinschalige projecten, steunt Los Ninos ook nog derden, projecten die in hun ogen ook heel veel teweeg brengen maar in hun ogen vaak veel minder steun krijgen dan Los Ninos. Een van die projecten/organisaties is El Buen Samaritano, een project dat zich een paar kilometer buiten Antigua bevindt. Een van de belangrijkste dingen waar dit project zich op richt is de voeding. Veel kinderen krijgen thuis onvoldoende voeding en door snacks en een lunch willen zij daar toch iets extra's aan toevoegen. In een ander dorp in de buurt waar El Buen Samaritano ook actief is hadden ze nu het idee een bakkerij op te richten. Zo kunnen de moeders zelf hun brood bakken en hun talenten kwijt in andere lekkernijen. Het materiaal is er al, de moeders hebben ook al een opleiding gekregen, maar het gebouw zelf ontbreekt nog. Voor 2007 heeft Los Ninos dus groen licht gegeven om El Buen Samaritano te helpen bij het bouwen van de bakkerij zelf, ook met het oog om er veel mee te leren om op termijn ook dergelijk project op te richten in Alotenango. Hier gaat dus het derde deel van ons geld naartoe.

Zoals jullie zien, jullie donaties zullen heel goed besteed worden! Veel mensen en vooral kinderen zijn jullie heel erg dankbaar! En samen met hen ook wijzelf en Stichting Los Ninos!

Bedankt iedereen!
Nele en Wouter

2006-09-11T01:45:00.000+02:00

Afscheid van ons projectje... doet toch meer zeer dan verwacht

Hier zitten we dan, op een paar uurtjes van ons vertrek uit Antigua. Het is allemaal moeilijker dan verwacht, blijkbaar heeft ons project ons toch meer gegeven dan we ooit hadden kunnen denken.

Onze laatste week was weliswaar nog een fantastische week. Het begon al zaterdag. Met onze Amerikaanse huisgenoot zouden we de Pacaya beklimmen, een vulkaan zo´n uurtje van Antigua, en vooral bekend voor de rode lava en het feit dat je daar zomaar een paar meter vandaan kunt gaan wandelen. Geschift soms maar in Latijnsamerika kan alles, dat hebben jullie waarschijnlijk al door. Het dorpje San Francisco (1900m) ligt ongeveer halverwege de helling van de Pacaya en vanaf daar kan je de beklimming beginnen. Een ervaren gids loopt vanaf hier ook mee tot aan de voet van de vulkaantop op 2300m. Het laatste stuk mag je momenteel niet meer beklimmen omdat de vulkaan de laatste tijd heel actief is en het bijgevolg veel te gevaarlijk is. Verschillende waaghalzen wagen het toch maar onze gids houdt voet bij stuk, niemand van ons mag naar boven. Nu soit, het zicht op de stromende lava die we aan de voet hebben is ook al wonderlijk. Op slechts een tweetal meter glijdt traagjes een strook lava voorbij. Het is net lijm die uit een tube geduwd wordt... Echt indrukwekkend!!! En niet alleen het zicht op de lava maar op de ganse omgeving eigenlijk. Op de vulkaan zelf is het een maanlandschap van zwarte lava. Aan de andere kant heb je een prachtig zicht op Guate City, Antigua, en de vele vulkanen errond. Een fantastische ervaring!

De zondag was het dan verjaardagsviering in het schooltje in Alotenango. Eens om de drie maanden worden de verjaardagen gevierd van de voorbije 3 maand. Echt geweldig! Het geluk straalde van de snoetjes van de 66 kindjes die verjaard waren. Het hele feest begon eerst met de Piñata´s, een grote figuur (zoals spiderman, een konijn of een clown) gemaakt uit crepepapier en volledig gevuld met snoep. De kindjes worden geblinddoekt rondgedraaid en moeten dan het beest met een stok zien stuk te slaan. Gegierd hebben we en de kinderen natuurlijk superblij als er ineens een regen van snoep over hen neerkomt. Daarna wat spelletjes gespeeld en dan het belangrijkste moment: Taart en de cadeautjes!!! Geweldig om zien hoe die kindjes zich op zo´n dag toch speciaal voelen want bij de meeste thuis wordt er totaal geen aandacht geschonken aan verjaardagen. Met een gelukzalig gevoel keerden we naar Antigua terug! En we zaten echt in een verjaardagsweekend. Thuisgekomen hadden we nog een piñata voor Nathaniel die deze week jarig was geweest. De kleinkinderen van onze gastvrouw vonden het fantastisch natuurlijk. Een grote jongen die zo in het wilde weg slaat op een clown waarvan alle snoepjes dan voor hen zijn.
En dezelfde avond hebben we dan als enige Vlamingen die nu nog op het project zaten eens ons beste beentje voorgezet. We hebben onze Nederlandse medevrijwilligers namelijk getrakteerd op een typisch Vlaamse maaltijd. Jawel, nogmaals stoofvlees met puree en appelmoes. Een heel gezellige avond was het waar we immens gesmuld hebben en die dan perfect afgesloten werd met een heerlijke frambozentaart ter gelegenheid van Stan zijn verjaardag.

Ons laatste week van het project zelf was ook echt gezellig. Maandag en donderdag de gebruikelijke huiswerkjes en oefeningen. Dinsdag echter zijn we naar een volksdansvoorstelling geweest van alle scholen van het dorp en woensdag zijn we met alle kindjes naar het circus geweest in Antigua. Super was dat! Het begon al in de bus. Alle kinderen natuurlijk heel opgelaten en al zingend en dansend in de bus reden we richting de wachtende clowns. En daar aangekomen was het natuurlijk een groot feest voor de kinderen. Voor de meesten was het zelfs de eerste keer dat ze dergelijk spektakel zagen en bij afloop kregen ze allemaal nog een drankje en een reep snoep. Een echte verwendag voor de kids en hun gelukzalige gezichtjes maakte het voor ons ook fantastisch natuurlijk. Voor de rest werd er ook nog heel veel geschilderd vorige week, de tandborstelkasten moesten namelijk nog in een nieuw kleurtje gestoken worden voor we vertrokken. Het was best zwaar, ganse dagen naar school (voormiddag schilderen, namiddag lesjes) maar het resultaat maakte het meer dan de moeite waard. Ons werk kan je binnenkort op de fotosite bewonderen.

En vrijdag was het dan zover he, afscheid nemen van 'onze' kindjes. Hoewel we het de eerste weken ongelooflijk zwaar hadden, waren de voorbije weken echt geweldig. De kids hadden ons leren apprecieren en begonnen zich echt te hechten aan ons, en om eerlijk te zijn, wij toch ook wel aan hen. Het afscheid was heel sereen, enkel met onze kids (vaak is het met de ganse school), maar het was echt fantastisch. Edy, de meest verlegen jongen, had speciaal voor ons een liedje op zijn blokfluit ingestudeerd. Een ganse overwinning voor die jongen maar hij was toch zo fier. Daarna hebben we ook nog met hen salsa gedanst en tot slot kregen we van iedereen heel lieve tekeningen en innige knuffels. Een traantje hebben we nog niet weggepinkt maar we kregen toch een serieuze brok in onze keel. We gaan ze missen onze kids!

Zaterdag hebben we dan ook jammergenoeg afscheid moeten nemen van Ana Maria, een van de stichsters van Los Ninos, en eigenlijk ook een beetje de mama hier van iedereen. Was helemaal niet leuk want Ana Maria doet hier zoveel waardoor we nu zeker nog geen afscheid wilden nemen maar nog veel langer wilden blijven. Nu soit, we hebben beloofd haar ook nog vanuit Belgie te blijven steunen en ooit... dan komen we terug! Gisterenavond dan ook nog afscheid genomen van alle andere vrijwilligers en nog eens goed gaan dansen en daarmee zitten we straks aan ons laatste afscheid, dat van onze gastfamilie.

Tja, aan alle mooie liedjes komt een eind zeker? Afscheid nemen is nooit leuk maar ooit komen we terug. Het project hier was voor ons een ganse verrijking. Een ervaring die we nooit hadden durven dromen en echt iets waar we altijd met veel plezier naar zullen terugkijken. Ongelooflijk wat je hier met een beetje aandacht en heel veel enthousiasme kan teweeg brengen bij die kinderen. Onvergetelijk!!!

Zo, op naar Mexico... het laatste land van onze reis!!!

Ciao
Nele en Wouter

2006-09-03T00:37:00.000+02:00

Xela - Huehue... Tradititie in het hoogland!

We vertrokken naar het noordwesten van Guatemala voor enkele dagen zonder een specifiek plan, alleen onze loneley planet! Het enige dat we wel wisten is dat we zouden starten in de tweede grootste stad, Quetzaltenango of in de volksmond 'Xela'! Helemaal afhankelijk van openbaar vervoer, wat zoveel wil zeggen als 'chickenbussen', hadden we een 4 uur durende rit voor de boeg in gezelschap van een andere Nederlandse vrijwillger die naar dezelfde naam als ikzelf luistert.

We wisten niet helemaal wat te verwachten van de naar loneley planet beschreven mooie koloniale stad, die helemaal gecounterd werd door (bijna) iedere toerist. Ik denk dat de schrijver van onze gids zich beperkt heeft tot het verkennen van de Plaza Mayor. Voorts is er in de stad niets te zien en op het moment van aankomen (tegen de middag) ook niets te beleven. Het enige interessante leek een beklimming van de Santa Maria vulkano en de hot springs van Fuentes Georginas. Na ons late ontbijt hebben we al gauw beslist om wat te relaxen in de heetwaterbaden daar de vulkaanbeklimming een 2 daagse trektocht was, iets waarvoor we noch de tijd noch de uitrusting voor mee hadden. Daarna, diezelfde dag zouden we onze tocht nog verder zetten naar Huehuetenango.

De tocht naar Huehue was spectaculair, in lussen hijgde de bus zich naar boven om ons dan te doen verbazen met een schitterend zicht over de valleien en zijn omringende bergketens. Ook was het langs de weg genieten van het kijkstuk dat zich afspeelt in de hooglanden van dit fantastisch land. Op alloude traditionele wijze speelt het leven zich hier nog altijd af alsof ze nog nooit iets anders hadden geweten. Doch achter de schermen zijn die dingen reeds druppelsgewijs aan het veranderen en heeft bijvoorbeeld het mobieltje al helemaal zijn intrede gedaan.

Huehuetenago zelf heeft op zich ook niet veel te bieden maar het is er wel veel tranquiler, hier zouden we onze eerste nacht doorbrengen. Heel even dachten we de vergissing van ons leven te hebben gedaan (bij wijze van spreken natuurlijk...), een Amerikaan die al enkele jaren hier verblijft wees er ons op iets onmisbaars te hebben overgeslaan in Xela! Maar al even gauw bleek het loos alarm... de attractie was de shoppingmall, die ook maar alle fastfoodrestaurants onderbrengt die je kan inbeelden geheel in Amerikaanse stijl. Het verraste ons eigenlijk ook nie aangezien diene Amerikaan ook helemaal aan de doorsnee beschrijvingen voldoet...!

's Morgensvroeg stonden we al weer klaar om een volgend plaatsje aan te doen, het klein Maya bergdorpje Todos Santos. Je kon niet meer ingedompeld worden in het traditioneel leven van de Maya bevolking dan hier. Man en vrouw waren getooid in het typische kleurrijk gewaad van de streek, ook het dagelijks leven kende geen verschil met dat van vroeger. Er werd nog steeds gekookt, gepoetst, geweven en aan landbouw gedaan als vanouds! Heel mooi om waar te nemen en we hebben dan ook genoten van een hele namiddag stappen in en rond het dorpje! En om helemaal de sfeer op te snuiven gingen we naar een van de vele kroegen om ons te mengen met de zondagvierende mannen. Het was een moeizame aanvang daar iedere aanwezige ladderzat was maar toch dolgraag een 'gesprek' wou aanvatten met die 'gringo´s' (ze denken dat iedere toerist een Amerikaan is, probeer je dan met handen en voeten uit te leggen dat we van Europa komen, kennen ze dat niet waarop de vraag volgt ¿Ligt het misschien ergens bij de VS...?) en dat in een mengeling van lispelend 'Engels', Spaans en Mam (het plaatselijk dialect). Gelukkig hadden we er nog een nuchtere, geen-wereldvreemde jongeman die ons wat meer kon vertellen van het leven in een maya dorp. Daarna heeft ons nog een zatte gids ons naar een plaatsje gebracht hoger in de bergen, zouden we een prachtig zicht hebben en konden we getuige zijn van traditionele taferelen. Eens aangekomen was het zicht een mistgordijn en een mannen-aan-de-tap-hangend tafereel! Hebben we dan maar gauw het eerste het beste vervoersmiddel tegengehouden om terug te gaan.

Maandag vroeg in de morgen namen we dan weer de chickenbus naar Antigua. De lange en vermoeiende terugrit met vele buswisselingen werd gelukkig wel nog geëntertaind door de vele 'vertegenwoordigers van God', vertegenwoordigers van vitamineproducenten en verkopers van alle soorten snacks.

Het was alweer een bijzonder leuk weekend!

Nele en Wouter

2006-09-02T01:15:00.000+02:00

Antigua... Ruines alomtegenwoordig!
Ons project... Nog altijd evenveel fun!

Het is al een tijdje geleden maar het is hier dan zo ontzettend druk, vandaar... Onze excuses!

De vorige keer waren we gebleven bij onze derde week op het project. Het weekend daarna hadden we besloten eens gezellig thuis te blijven en te relaxen. Bovendien wilden we ook nog heel wat bezichtigen in Antigua want her en der staan nog heel wat ruines verspreid in de stad. De meeste ruines zijn onstaan na de talrijke aardbevingen waardoor de stad al geteisterd is. De laatste zware en tevens grootste aardbeving dateert van 1733 maar ook nu beeft de stad nog vaak op zijn grondvesten. Zelfs vandaag was er nog een kleine beving...

Maar Antigua is ook bekend voor de Jade die er overal verkocht wordt. Jade is een soort edelsteen die vooral bekend is om zijn groene kleur en die vooral gevonden wordt in Myanmar, Japan en (jawel!!) Guatemala. Vroeger werd het tijdens de Mayacultuur gezien als een van de kostbaarste edelstenen en dus vooral gebruikt voor sieraden, maar ook voor wapens. Hier in Antigua zijn er dan ook meerdere Jade-fabrieken en -winkels en natuurlijk mogen we deze stad niet verlaten zonder eens zo'n fabriek bezocht te hebben. Wij dus naar de eerste fabriek die hier opgericht werd, mede dankzij de archeologe die de Jademijnen 30 jaar geleden ontdekt heeft in Guatemala. Heel interessant was het allemaal en het viel vooral ook op dat de mensen hier heel fier zijn over het feit dat Guatamala een van de weinige landen is waar je de edelsteen kan aantreffen (op vele plaatsen ligt de steen diep onder de zeebodem). Daarna kregen we ook nog een rondleiding in de winkel (zoals het hoort natuurlijk met toeristen) en daar kwamen we toch wel in de verleiding om een masker te kopen volledig in Jade. Een replica van het bekende masker van Palenque. Alleen... Jade is zo duur he. Nu soit, we denken er nog eens over en later hoor je wel nog of we ons eens goed hebben laten gaan ;-).

Wat ons project betreft, de voorbije twee weken liepen van een leien dakje. De kinderen zijn ons gewoon geworden en laten nu ook duidelijk hun apreciatie blijken als ze iets nieuws leren of als ze dankzij onze oefeningen betere punten halen op school. Ook zijn bepaalde kinderen helemaal opengebloeid, enkel en alleen maar door hen wat meer positief te stimuleren, en dat maakt ons heel gelukkig. Echt super ook! Het feit dat volgende week onze laatste week wordt maak ons nu al een beetje verdrietig. We beginnen ons echt wel te hechten aan 'onze' kindjes.
Voor de rest zijn we ook druk bezig met de tandenborstel kast. Ook ik (nele) ga nu ganse dagen naar de school omdat we de kasten zeker af willen hebben voor we hier weg gaan. Deze week hebben we allemaal vrolijke kleurtjes gekozen en dus zijn we naarstig beginnen schilderen. Het zullen pareltjes zijn als ze af zijn, die kasten. Foto's van het resultaat volgen nog.

En in de familie ook nog alles dik in orde. Vorige week hebben we onze gastmama en onze belgische huisgenoten, William en Elise, en Alex, de Gentse vrijwilliger van wie ik de klasjes had overgenomen, eens goed verwend met echte stevige Vlaamse kost: stoofvlees met appelmoes en puree (frietjes vind je hier niet, laat staan friteuses, vandaar). Alex had gezorgd voor frisse pintjes dus het werd echt een feest. Onze mama was echt weg van de Vlaamse keuken en nog het meest van de verse appelmoes. Het recept is al netjes opgeschreven...

Jammergenoeg hebben we ondertussen afscheid moeten nemen van onze belgische vrienden en zoals het meestal gaat als je mensen wat beter leert kennen is afscheid nemen hier in Antigua helemaal niet plezant. Je werkt hier een aantal samen met mensen, elke avond gaan we samen op stap of een filmpje meepikken. Tja, hier hebben we al heel veel toffe mensen leren kennen. Nu ja, gelukkig is Belgie maar een 'scheet' groot en ook Nederland is niet veraf, dus...

Op naar onze laatste week hier in Antigua. De gezellige stad waar we ons stilletjesaan toch wel thuis voelen...

Tot de volgende!
Nele en Wouter

2006-08-19T17:04:00.000+02:00

Ons projectje ... week 3

We hadden jullie vorige week al verteld over de problemen in mijn klasjes en nadat de directeur eens goed gebabbeld had met de kinderen, heeft Wouter besloten om de hele dag naar school te gaan. 's Morgens neemt hij de taak van klusjesman om daarna in de namiddag te helpen met mijn 2 klasjes. En wat bleek, het gaat plotseling veel beter en we hebben de goesting opnieuw te pakken. Met tweeen is het veel gemakkelijker ze wat in te tomen en het blijkt ook wel (spijtig welliswaar) dat ze meer respect tonen voor mannelijke lesgevers (of misschien meer vrees...). Voor Wouter zijn het nu wel vermoeiende dagen, een hele dag neemt veel van je energie, maar het is veel toffer geworden dus dat compenseert he.

Dinsdag was het in de school bovendien feest, het was de verjaardag van Profe Julio (de directeur). Alle klasjes moesten iets voorbereiden. Een aantal klasjes hadden een dansje, andere een liedje, veel kinderen hadden ook een leuke tekening en wij hebben met onze twee klasjes een soort van rad van fortuin gespeeld met de Profe als enige speler. Hij moest lettertjes raden en als hij die juist had kreeg hij een stukje van het cadeau dat we gemaakt hadden. Wat ons cadeau was? We hadden een leuke foto genomen van de 2 klassen en laten vergroten. Vervolgens hadden we dat op een kleurrijk blad gekleefd, alle namen rond de foto laten schrijven en dan na het volledig geplastificeerd te hebben, hebben we alles in stukjes geknipt om een 'rompecabeza' (een puzzel) uit te komen. De Profe was er heel gelukkig mee en de kinderen natuurlijk superfier met hun geschenk. Na alle voorstellingen kregen de kinderen dan allemaal nog een stuk taart en een lekker sapje. Een geslaagde middag!!!

De rest van de week verliep ook voorbeeldig en we hebben weer volledig de goesting te pakken. Gisteren was ook het afscheid van 6 Nederlandse vrijwilligers (nogmaals dansjes en tekeningen etc) en toen waren we zelfs al aan het denken dat we jammergenoeg al in de helft van ons project zitten. Moesten we kunnen zouden we hier met veel plezier wat langer blijven.

In onze gastfamilie nog altijd alles dik in orde en een bepaalde gebeurtenis tekende toch wel de ganse week. Onze gastmama is namelijk gisteren (vrijdag) voor de dertiende keer (jawel, en ze is helemaal nog niet superoud) grootmoeder geworden. Het is een meisje en ze luidt naar de naam Dulce Maria. Apetrots was Concepcion en wij natuurlijk heel gelukkig voor haar.

Voor de rest hebben we ons nu ook ingeschreven voor Salsalessen. Het moet namelijk niet altijd vlaamse volksdans zijn e. Echt superrelax, zeker na een dag in het schooltje werken en voor volgende week voorzien we zelfs 3 dagen les. Als we thuiskomen trakteren we jullie wel eens op een showtje. Beloofd!

Het is hier veel te mooi weer om binnen te blijven dus.... Tot volgende week!!!!

Hasta pronto!
Nele en Wouter

2006-08-15T17:03:00.000+02:00

Montericco... Het Knokke van Guatemala.

De periode dat we in Antigua zitten voor ons project beschouwen we ook een beetje als onze uitvalsbasis om de uithoeken van Guatemala te verkennen, dit natuurlijk in onze weekendjes.

Na een woelige week konden we wel enige rust gebruiken, al was het maar enkel om de gedachten eens te verzetten. Wat lijkt er dan beter dan de zee...? Samen met Elise en William, onze 2 Belgische medewerkers, namen we een shuttle naar Montericco, de badplaats voor de mondaine Guatemalteek, de vergelijking met Knokke beperkt zich enkel daarin. De kustlijn is bezaaid met mooie sfeerrijke hotels en luxewoningen in plaats van een strook lelijke inspiratieloze torens! Tevens is het ook een biotoop voor vele verschillende soorten schildpadden.

Eenmaal aangekomen werden we overvallen door een hitte, die samen met de vochtigheid onze kleren in geen tijd doorweekte. We konden dus niet wachten om onze kleren uit te zwieren en vervolgens het water in te duiken! Onze doortocht naar het verfrissende water werd zelfs nog verspoedigd door het verschrikkelijk hete zand, dat overigens zwartgekleurd is... heel bijzonder!

Om de eentonigheid te doorbreken en dus niet alleen met onze luie kont te zonnebaden hebben we ook besloten om enkele tours te ondernemen! Bij het avondduister hebben we samen met een gids (het kan 's avonds wel eens gevaarlijk zijn...) het strand afgeschuimd op zoek naar zeeschildpadden die er hun eieren komen leggen in het zand. Helaas, de kans is er altijd klein en zo geschiedt het ook bij ons, nergens geene te bespeuren. Een grote ontgoocheling was het weliswaar niet, het was een leuke wandeling in een aangename temperatuur en de scenery was indrukwekkend. Rondom ons vuurden de weergoden hele reeksen bliksemschichten af alsof de mensheid iets verkeerd zou gedaan hebben. Samen met het geluid van de imposante golven die neerslaan in de branding zorgde het voor een prachtig kijkstuk!

's Morgens moesten we alweer vroeg op om met een bootje een stuk mangrovewoud te verkennen bij zonsopgang, wanneer de talrijke vogelpopulatie net ontwaakt. Ook wij moesten nog serieus ontwaken, het was een lange en alcoholrijke nacht...! We zouden ons boottochtje doen met een gemotoriseerde lancha (spaans voor sloep), kwestie om een langere afstand af te kunnen leggen dan zijn peddelend broertje! En het loonde de moeite... de zon rees achter een reeks volkanen en oranje / rode pastel- kleuren kleurden de lucht in waarna de fauna samen met de enkele vissers, die hun netten kwamen ophalen, stilletjesaan weer leven inblaasde in dit stukje prachtige natuur.

Volledig onze batterijen opgeladen keerden we na ons middagslaapje terug naar Antigua, een nieuwe en hopelijk rustigere week tegemoet...! Ik smout alvast mijn stembanden...!

Nele en Wouter

2006-08-12T16:40:00.000+02:00

Ons project ... update week 2.

We zijn al 2 weken bezig en tal van dingen zijn al gebeurd. Dus zoals ge weet ben ik klusjesman, mijn eerste opdracht bestond erin om de tandenborstelkast een oppoetsbeurt te geven. Alle tandenborstels waren door middel van een touwtje aan een nageltje gehangen. Dus moest ik voor een betere, hygienische en meer duurzame oplossing kijken, het lukt me wel aardig. Ondertussen komen er telkens andere opdrachtjes, dus ik kan me wel bezighouden! Het is wel eens leuk terug te werken met de handen en met hout, ik amuseer me wel...! Nele had dus zoals vorige week verteld de 5de en 6de klas onder haar hoede gekregen. Na het vetrek van Alex vatte ze vol enthousiasme en met veel ambities haar lessen aan. Maar deze week bleek nog dat het een tegenvaller is van formaat. Het is hier een laag niveau en de drang naar kennis staat op een serieus laag pitje. Als je dan nog alleen komt te staan voor een klas van 11 pubers en ze je proberen uit te testen om uiteindelijk de seno (zo noemen de juffen hier...) te doen breken... tjah, dan is het onhoudbaar he! We komen hier met veel goesting en veel ambities naar het project toe, maar als het niet meer leuk is dan kunt ge er maar beter mee ophouden... we doen dit ook maar uit vrije wil met als doel iets te bewerkstelligen voor die kansarme kinderen hier. Jammergenoeg hebben we er de directeur moeten bijroepen. Hij zou met de kinderen praten en hopelijk gaat het dan iets beter. Hopelijk vliegen we er volgende week vol goede moed er terug in, na een deugd doend weekend.

Bij ons gezin gaat het ook nog altijd supergoed. Onze gastmoeder lijkt beter gemutst dan onze eerste week en vraagt nu vaak hoe we het stellen en etc. Ze voert nu zelf enkele gesprekken met ons, heel leuk en het geeft ons een warmer en meer familiaal gevoel. Daarbovenop zijn onze huisgenoten ook heel leuke mensen. Jammergenoeg hebben we donderdagavond afscheid moeten nemen van Andrea die verder ging naar Mexico. Nathaniel, de Californische jongen is er wel nog steeds. Iemand die opstaat met een goed humeur en er ook mee gaat slapen, heel aanstekelijk en supertof. Met hem proberen we vooral in het Spaans te converseren van hoe onze dagen waren en wat we hebben gedaan allemaal... kwestie van zijn (en mijn) spaans wat te oefenen...! Verder hebben we dan nog twee oudere dames, Diana en Vicky, ook uit de VS. Echte praatwatervallen, tot frustratie van Nathaniel (die jongen van Californie), het is telkens in het Engels... daarmee. Maar wij laten ons daar niet druk over maken. Voorts hebben we dan sinds vandaag nog William en Elise, de belgen die we vorige week ontmoet hadden op de Nasi avond, als huisgenootjes erbij gekregen. Zij helpen ook mee aan het project in Alotenango. Het zijn toffe mensen en regelmatig doen we dingen samen, bijvoorbeeld dit weekend naar zee of een stapje zetten in het nachtleven van Antigua. Je ziet, het is een leuke boel bij onze familie...

Op naar week 3 van ons project en hoop met ons mee dat het deze week wat beter wordt in de klasjes!!!

Hasta pronto
Nele en Wouter

2006-08-08T17:39:00.000+02:00

Lago Atitlan en Chichicastenango ... een relax en kleurrijk weekend.

Na ons eerste week project hadden we een relaxt weekendje verdient dus besloten we om naar Lago Atitlan te trekken, samen met ons huisgenootje Andrea.

Zaterdagmorgen al vroeg uit de veren en om 7 uur 's morgens zaten we al op de bus richting een van de vele mooie plaatsen in Guatemala: Lake Atitlan. Het landschap er naartoe was al overweldigend en toen we aankwamen bij het meer waren we nog meer onder de indruk: een gigantische spiegel met af en toe een rimpeltje en een bootje tussen gigantische bergen en een drietal vulkanen. Het heet niet voor niets 'the most beautiful lake in the world'. Na onze aankomst in Panajachel besloten we al snel om een bootje te nemen richting San Pedro La Laguna. Eigenlijk is het ganse meer omgeven van dorpjes, kleine eilandjes sieren ook het meer (18 eilandjes), fantastische wandelpaden,... de perfecte plaats dus voor een weekendje weg. De ganse dag hebben we niet veel uitgespookt eigenlijk behalve het genieten van het zicht op het meer, maar dat telt al. We hadden geluk dat ons hostalletje een eigen ponton had in het meer dus ideaal om ons daar te placeren met een boekje en een handdoek en af en toe een duik in het zalige water te nemen. En we hadden geluk ook want normaal schijnt het dat er in de namiddag altijd een sterke wind opsteekt tussen de bergen maar wij hebben enkel maar een staalblauwe hemel en een felle zon mogen bewonderen. Een verbrande neus en rug was het gevolg ervan... 's Avonds dan heel relaxt lekkere vis gaan eten en samen een filmpje meegepikt met nog een jongen van Amerika. Wat is nietsdoen toch heerlijk!

Zondagmorgen opnieuw vroeg uit de veren want we hadden een ritje naar Chichicastenango geboekt, een dorpje vooral gekend voor zijn bekende Maya-markt op donderdag en zondag. Eerst nog een lekker stukje bananenbrood gekocht van een bakkerinnetje (papa, een idee voor jou? is overheerlijk!) en dan de bus in. De markt van Chichi staat vooral bekend om de mooie kleuren van het textiel, de kippen, het fruit en de mensen. Woorden doen de beleving en prachtigheid tekort...check de foto's. En daarna het meest avontuurlijke van het ganse weekend: we wilden niet zoals de andere toeristen een shuttlebus nemen richting Antigua, nee, we verkozen de lokale chickenbussen. De uitbaters van de shuttles bekeken ons maar heel raar met zoiets van 'domme toeristen'. Het eerste half uur wisten we onmiddellijk waarom ze ons zo bekeken: 120 mensen in een bus waar er mss 50 inkunnen. We stonden op elkaars voeten, met een rugzak in ons gezicht en het achterste van een andere persoon in onze rug. Als die buschauffeur dan ook nog eens door de bochten schuurt aan een snelheid die elke redelijkheid overschrijdt begonnen we ons al snel af te vragen waarom we toch zo'n 'geweldig' idee hadden. Nu soit, na een halfuurtje was er wat meer plaats in de bus en werden wij natuurlijk de attractie. Iedereen wou een babbeltje doen en wou ons overstelpen met info over het land. Zalig om zo ons weekendje weg af te sluiten...

Zondag hebben we dan ook nog op de maandelijkse 'Nasi-avond' (Nederlanders zijn zot van Nasi) bij Anna Maria alle andere studenten en vrijwilligers leren kennen. Echt super!!! En voor heel even waren de belgen in de meerderheid want vorige week zijn er nog twee belgen, William en Elise, aangekomen die deze week samen met ons naar het project gaan. Het was een zalige avond en zeker toen er van die Nederlandse en Belgische liedjes gedraaid werden, heel even voelden we ons echt thuis. Het is echt een leuke en zotte bende en we hebben al volop afgesproken voor avondjes uit de komende week. Volgende week verslag hiervan!

Nele en Wouter

2006-08-06T17:04:00.000+02:00

Verslag week 1:

Maar jullie willen misschien ook wel weten hoe ons project vordert:
We hebben nu dus onze eerste week achter de rug en het is echt tof. Supervermoeiend ook maar dat is werken met kinderen altijd veronderstel ik, en nog extra vermoeiend (en soms frusterend) als je daar totaal geen ervaring in hebt. Bij het begin van de middag maken we altijd samen het huiswerk en vorige week moesten ze vooral ook veel studeren omdat ze examens hadden. Als ze allemaal goed gestudeerd hadden, hebben we dan af en toe eens wat onspannender dingen gedaan zoals voetballen of internetten. Geweldig om te zien hoe die kinderen daar helemaal in opgaan! Vrijdag na de pauze werd er dan een afscheidsfeestje gehouden voor 'teacher' Alex, de andere belgische vrijwilliger die er mee ophield. Elke klas had een dansje of een liedje voorbereid en na dit alles kreeg hij van iedereen een dikke knuffel! Een moeilijk moment....

Voor Wouter was het vorige week vooral uitzoeken hoe hij alle klusjes moet aanpakken met de beschikbare middelen en alle bestellingen plaatsen. Deze week vliegt hij er dan echt in als alle benodigd hout en verf gearriveerd is. En met ons gezin gaat het nu ook super. We hadden vorige week een beetje een verdeeld gevoel omdat Concepcion zo heel gereserveerd was en nooit iets zei, maar het zal een slechte week geweest zijn, want sinds zondag is ze heel open. Ze slaat bijna altijd een praatje, meestal helpen we haar met koken, ze eet nu samen met ons, etc. Een fijne wending in de familie waardoor we beslist hebben om toch 5 weken bij haar te blijven en niet te veranderen....

Volgende week een nieuwe update!
Nele en Wouter

2006-08-01T23:55:00.000+02:00

Antigua... First impression van de stad en ons project!

En hier zijn we dan eindelijk, de stad waar we 5 a 6 weekjes zullen blijven hangen. De stad ook waar we dan eindelijk met ons project kunnen beginnen.

Na ons bezoek aan de Copan Ruines hebben we snel een shuttle bus richting Guatemala genomen. Allemaal iets veiliger want we moesten toch wel door Guatemala City en dat zou een van de gevaarlijkste hoofdsteden ter wereld zijn. Veilig en wel in het centrum afgeleverd en dan vlug een hostalletje gezocht voor ons zessen. Bleek iets moeilijker dan we tot nu toe gewoon waren. Antigua is dan ook een van de belangrijkste toeristische trekpleisters van Guatemala. Ook een heel gezellige stad op het eerste zicht....

Na uiteindelijk iets leuks gevonden te hebben nog even een eerste stadswandelingetje gemaakt en snel iets gezocht om onze maagjes te spijzen. Antigua heeft zoveeeeeel bars en restaurantjes dat het echt een supermoeilijke keuze is. Nu soit, we hebben 6 weken dus tijd genoeg om alles uit te proberen.

Donderdag was dan jammergenoeg al de laatste dag van onze bezoekers en dus... vroeg opstaan en ten volle van de stad genieten. Eerst een kleine stadswandeling gemaakt en daarna, zoals het echte toeristen betaamt, naar de artisanale markt vlug wat souveniertjes kopen. En dan was onze laatste avond al aangebroken. Snif Snif. Wat vliegen 3 weken toch voorbij e. Nu ja, het was ook geweldig tof dat we onze reis voor eventjes met 4 goede vrienden konden delen. We hebben ons super geamuseerd en we hopen de anderen ook....

Het voorbije weekend hebben wij dan vooral genikst en zijn we de stad gaan verkennen. Ook gaan kennismaken met de coordinatrice van ons project, Alice, en natuurlijk de stichters van het ganse project, Anna Maria en Karla. Echt allemaal toffe 'madammen' en superenthousiast. En zondag zijn we dan naar ons gezin gegaan. We trokken onze ogen nogal open. We wisten dat het een middenklasse gezin zou zijn, maar zo'n schoon huis.... heel mooi verzorgd allemaal en heel groot (er zijn 6 kamers alleen al voor vrijwilligers), patio en dakterras incluis. De vrouw des huizes 'Concepcion', onze mama dus, is echt een heel lieve vrouw, alleen.... ook heel gereserveerd. Ze eet nooit samen met de studenten en zal ook nooit uit haar eigen een gesprek beginnen. Een beetje jammer eigenlijk want zo is er niet echt het familiegevoel die ik destijds in Ecuador had. Nu ja, we kunnen niet alles hebben en misschien verandert dat nog. En bovendien hebben we echt toffe huisgenootjes: een Californische jongen, Nathaniel, en een Nederlands meisje, Andrea. Zij studeren hier enkel spaans en we proberen dus thuis en bij het uitgaan zoveel mogelijk spaans te spreken. Echt tof!!!

Maar jullie zijn waarschijnlijk ook benieuwd naar ons project. Eerst en vooral, als jullie iets meer willen lezen erover, hoe het ontstaan is en zo: www.stichtinglosninos.com. We werken allebei op het project in Alotenango, een schooltje zo'n 20 minuten van Antigua. Ik hou mij vooral bezig met huiswerkbegeleiding. Ik moet er dus op toezien dat iedereen, vooral 5e en 6e leerjaar, z'n huiswerk maakt en dan bij eventuele moeilijkheden wat extra oefeningetjes geven. Maar het leukste is wel de vrije dingen die de kinderen mogen kiezen. Af en toe eens internet (zijn ze zot van), een keer in de week 'turnen', engels, een bibliotheek bezoek,etc. Deze week werk ik vooral nog samen met Alex, een andere belgische vrijwilliger, die deze week met zijn laatste week bezig is. Is wel goed eigenlijk want gezien dit meisje hier ook maar niks onderwijservaring heeft....
Wat Wouter moet doen? Hij is zo'n beetje de Handy-man van de school. Normaal moet hij timmerles geven aan de kinderen, maar gezien Suzanne, de verantwoordelijke hiervoor, 3 weken niet op school is wordt deze timmerles vervangen door een tekenles. Ondertussen doet hij nu vooral klusjes: de tandenborstelkast moet hernieuwd worden (later meer), deuren herstellen, kastjes van handvatjes voorzien, etc. Best wel relax dus. Nu ja, we zijn nog maar pas begonnen dus volgende week beloven we jullie een update van onze ervaringen in de school.

Nog wat lesjes voorbereiden nu, dus.... hasta la proxima!!!
Nele en Wouter

2006-07-26T23:55:00.000+02:00

Copán... door jungle overgroeide Maya-tempels!

Onze laatste halte in Honduras. Het stadje Copán, vlak aan de grens met Guatemala, en vooral gekend door de gelijknamige Maya-tempels, Copan ruinas. Het zou tevens ook onze voorlaatste plaats zijn die we samen met onze vrienden gingen aandoen.
Het is een gezellig klein stadje, niet meer dan 6000 inwoners, met kasseistraatjes en gekleurde huisjes waar veelal souvenirswinkeltjes in geborgen zijn. Een reden om hiervoor een volledige dag uit te trekken, onze bezoekers konden toch niet met lege handen huiswaarts keren, niewaar...!? En zeg nu zelf, het is altijd leuk om een mooie herrinering te hebben aan de prachtige cultuur van de Maya's!

Maar ook de streek rondom verdient enige aandacht, een heuvelachtige boomrijke omgeving waar de Copán-rivier met talloze doorheen kronkelt. En hoe kan da beter dan de streek verkennen met paarden. Elk zijn paard beklommen (voor de ene al wa moeilijker dan de andere...) trokken we richting onze eerste stopplaats, een domein waar de 'materniteit' bevond van de vroegere Maya's. Daarna gingen we in gallop naar de volgende bestemming , een klein schooltje waar kinderen
Maar we kwamen natuurlijk niet alleen om onze vracht souvenirs, de attractie is natuurlijk het nabijgelegen Ruine complex gebouwd door de Maya's in de 5de eeuw, Oxwitik. Het was tevens ook een van de belangrijkste steden in het Mayarijk, het werd beschouwd als het culturele koninkrijk. Cultuur en kunst was altijd belangrijk geweest voor de dynastie gevestigd in, wat nu noemt, Copán. Zo vind je er de unieke hiërogliefentrap, een bouwwerk langs een 30 meter hoge pyramide die de geschiedenis vertelt van de Copán-dynastie. Het is een beeldverhaal die meer dan 2000 hiërogliefen bevat, gekerfd in de 72 treden en bijgestaan door sculpturen die de vorsten afbeelden. Een ander spectaculair bouwwerk was het balspeelveld, een smal veld met aan weerszijden een schuine wand waar 6 papegaaienkoppen uitstaken, het zogenaamde 'doel'!

Een spectaculaire ervaring die je doet meeslepen in de hoogst interessante Maya beschaving. Uren rondslenteren langs en op de vele tempels, pleinen, sculpteren en andere gebouwen, fantaserend alsof we eeuwen terugkeerden en we vergezeld waren door de duizenden maya's in hun dagelijkse doening... ! Deze belevenis werd echter nog meer ingekleurd toen we begroet werden door overvliegende loros, rood met wat geel en blauw gekleurde papegaaien.

Onder indruk en naar meer smakend, groeten we
Nele en Wouter
Julie, Veerle, Korneel en Steven

2006-07-23T23:55:00.000+02:00

Utila...Zwemmen met Nemo's vriendjes

León in de vroege ochtend, met de taxi richting busterminal, om naar onze eerste grensovergang te rijden. Daar aangekomen, probeerden gretige fietstaxi’s onze rugzakken te pakken te krijgen, om ons de grens over te brengen. Zweten hebben ze gedaan, zwaar bepakt als we waren met onze souvenirs uit Nicaragua.
Honduras binnengeraken verliep overigens opvallend vlotjes, en even later konden we het nieuwe, bergachtige landschap aanschouwen, terwijl we de hoofdstad Tegucigalpa naderden. Klinkt ongelooflijk exotisch, maar we waren wat blij deze stad de volgende morgen achter ons te laten, richting La Ceiba aan de Caribische kust.

De overzet naar het paradijselijke duikeiland Utila verliep nogal woelig. De strakke zeewind en een slechte vaarstijl deden wat magen tegenpruttelen. Dat was echter snel vergeten toen we op de pier het helblauwe water aanschouwden en enkele lieftallige visjes. Op weg naar ons hostalletje, de Mango Inn (het werd een “luxe-resort” met zwembad!), eisten kolibries en een heuse leguaan onze aandacht op.
De rest van de dag trokken we op verkenning, op zoek naar de witste stranden, het beste aanbod om te snorkelen en te duiken, en lieten ons verleiden om de volgende dag dolfijnen te gaan spotten. Die waren echter naar buureiland Roatán gevlucht, want dolfijnen hebben we niet gezien. Enig teken van leven: enkele over het water scherende tonijnen. Het anker werd geworpen, en ietwat teleurgesteld maakten we ons klaar om te gaan snorkelen. En wat bleek? Er waren dan wel geen dolfijnen, maar Nemo’s vriendjes maakten veel goed! Alleen de “jellyfish” kwamen roet in het eten gooien, toen we ons bootje weer wilden bereiken. Het leek wel een hindernissenparcours om zonder beten het water uit te geraken. De volgende dag vertelde onze duikinstructeur dat deze mini-kwalletjes eigenlijk gewoon uit elkaar vallen als je ze aanraakt, dus we hadden ons zorgen gemaakt om niets.
Veerle had ondertussen de hele trip gemist. Vier uur en half zitten wachten op de enige dokter van het eiland, om dan te horen dat ze wegens haar astma toch niet mocht duiken! Ze liet het niet teveel aan haar hart komen, en ging snorkelen met Nele en Wouter op een ander rif. Ondertussen kregen Korneel, Steven en ik onze eerste “les” in het duiken: een video met evenveel reclame voor duiken, als met uitleg over de nodige vaardigheden “diep in de zee”.

’s Middags was het dan eindelijk zover. Terwijl onze snorkelende vrienden geamuseerd toekeken, brachten wij wat zenuwachtig onze duikoutfit in orde. Eerst even de vaardigheden oefenen in ondiep water, en dan de diepte in (12 tot 16 meter). Wij groentjes kregen exotische visjes te zien – vraag me niet naar hun naam, maar ze waren “iel schoon” – en een rog (!), terwijl de ervaren groep op 20m een heuse zeeschilpad tegenkwam. Nog even veilig de boot in klauteren – niet eenvoudig met zo’n megafles op je rug – om een welverdiend ijsje te verorberen.

Jammer dat we niet langer op dit paradijselijk eiland konden blijven.

Hasta pronto
Julie

Steven, Veerle, Korneel, Nele en Wouter

2006-07-18T23:54:00.000+02:00

León... Wat ooit de hoofdstad was!

Dat de busservice in Nicararua nog niet helemaal optimaal is kan je al vlug genoeg merken. In tegenstelling tot veel van onze vorige landen zijn rechtstreekse bussen naar toeristische trekpleisters niet voor de hand, en in comfortabele bussen al helemaal niet...! Dus waren we genoodzaakt om, in een zogenaamde chickenbus, ons eerst te begeven naar de hoofdstad Managua om daarna direct vervoer te zoeken naar onze volgende halte León!

Aangekomen met de rugzakken op het dak van onze combo, een klein busje als alternatief voor de chickenbus, waren we al direct het verschil met Granada gewaar. De rijkdommen die Granada en de streek erond rijk waren, waren niet af te meten met deze van buur León. Daar tegenover stond wel dat de laatsgenoemde stad het intellectuele centrum was van Nicaragua.

León en Granada hebben al eeuwen een onderlinge rivaliteit. León was de eerste officiële hoofdstad van het onafhankelijk geworden Nicaragua en wisselde gedurende jaren de macht zijn concurent, afhankelijk van het verkozen regime. Terwijl León geprefereerd werd door liberale regimes, kreeg Granada de voorkeur van de Conservatievelingen. De rivaliteit ging zelfs zo ver dat geregeld geweld uitbrak tussen de 2 steden, met uiteindelijk de burgeroorlog in 1850 tot gevolg. Nadat een, op macht beluste Amerikaanse avonturier (waar kennen we dat ook weer van...), William Walker de macht, op hollywood-wijze, trachte over te nemen in Nicaragua door Granada aan te vallen met hulp van het vijandige León (en hem ook nog gelukt is) en vervolgens door de resterende landen van Centraal Amerika werd weggedreven, werd Managua (1885) uiteindelijk de hoofdstad. De enige reden hiervoor was enkel en alleen om een einde te maken aan de rivaliteit tussen die 2 steden.

Het landschap in het noordwesten is gedomineerd door de Cordilleira de los Maribios, waar een ketting van 10 vulkanen (enkelen van hen nog steeds actief) parallel lopen met de Stille Oceaan. Logischerwijs stond er dus een trip naar een van de vulkanen op ons programma, en wat voor een...! Het hostel waar we verbleven had een speciale tour-aanbieding: een klim naar de top van de Cerro Negro, een nog actieve vulkaan die geheel bestaat uit vulkanische gesteente en waar geen enkele begroeiing te merken valt, om vervolgens met behulp van een houten plank naar beneden te glijden. Met een groep van uiteindelijk rond de 12 personen scheurden we door de plattelandswegen naar de voet van de vulkaan. Eenmaal daar aangekomen werden hevige rukwinden op ons losgelaten, die ons het klimmen met ons plank serieus moeilijk maakten. Stap voor stap, in een gevecht met de wind, probeerden we ons te begeven naar het actieve gedeelte. De tocht naar de hoogste top was nog moeilijker, los vulkanisch gesteente zorgden voor een voortdurende daling van je klim. Een stap vooruit, twee achteruit... En eenmaal aan de top was het de krachtige wind die niet liever zag dan dat we weggerukt worden van de vulkaan. Maar hoe harder de omstandigheden waren, hoe hardnekkiger wij waren om ons doel te bereiken...! De felle wind trotserend, begaven we ons dan toch naar de flank waar we onze daling met de 'boards' zouden ondernemen. Met een spectaculaire rij van ongeveer 4 vulkanen, waar de zon zijn weinig aanwezige sralen op wierp, als achtergrond scheurden we naar beneden (althans de meeste van ons... Julie kwam als een 2 peka'tje naar beneden). Het gebeurde wel met enige 'kleerscheuren', Korneel vond de rit nogal saai en besloot dan maar om enkele buitelingen te maken met een serieus geschaafde knie als gevolg. Pubers he...!?

De dag nadien besloten we om naar León Viejo te gaan, de oude stad, zo'n 30 km van de huidige stad, die helemaal verdween in 1606 na een vernietigende uitbarsting van de vulkaan Momotombo. De ruines van de oude stad kregen maar pas in 1967 terug aandacht doordat studenten van de nationale universiteit van León het bestaan ervan beschreven. Spectaculair waren de ruines eigenlijk niet, het meeste van de stad ligt nog steeds onder de grond en er is geen geld om verdere opgravingen te verrichten. Jammer..., maar al bij al was onze dag geen tegenvaller. Door het toedoen van Julie begonnen we onze dag met de rit naar de ruines die een goeie 2 uren duurde, wat anders maar de helft daarvan is. Goed begonnen zeg je... Wel, zo zaten we op een ckickenbus die langs een landbouwwegel iedere boerderij aandeed. Ge moet weten, die 'chickenbussen' fungeren niet alleen als vervoermiddel voor mensen maar ook voor heuse vrachten. En bovendien zijn de 'conducteurs' ervaren 'Ikea-installateurs', zo monteren ze in geen tijd, in het midden van de straat een bed die zich eerst in stukjes bovenop de bus bevond. Het was een perfecte manier om eens getuige te zij van het plattelandsleven in het armste land van Centraal Amerika, Nicaragua!

Na een kleine 2 weken rondtrekken in Nicaragua is het tijd om onze oorden te verleggen richting Noorden, Honduras! Duiken in het Paradijs...!

Hasta Luego
Nele en Wouter
Julie, Veerle, Korneel en Steven

2006-07-15T01:38:00.000+02:00

Granada, Aan de voet van machtige vulkaan Momotombo...

Nicaragua is eigenlijk een uitdaging: nog nauwelijks toeristisch ontdekt biedt het je de mogelijkheid een authentiek land te bezoeken. Het heeft dezelfde uitbundige natuur als buurland Costa Rica met maar liefst 58 vulkanen, rivieren, jungle, verlaten stranden, een grootcentraal meer en eilanden, maar het is er veel minder toeristisch en dus veel goedkoper. Alhoewel, van dat minder toeristisch hebben we inGranada niet veel gemerkt...

Na de vlotte overtocht vanaf Isla Ometepe werden we in Rivas overstelpt door schreeuwerige mannen die ons allen een plaatsje op de bus naar Granada wilden verkopen. Allemaal zouden ze om 2 uur vertrekken.... Een verkooptruc natuurlijk want we hadden al eerder gehoord dat de volgende bus pas ging om 3u30. Slim zijn ze wel hoor om klanten te trekken, maar of je het die arme mensen moet verwijten??? Het opdringerig zijn misschien wel, maar voor de rest zijn het best wel aardige mensen allemaal. Op deze bus ontmoetten we ook een Duits meisje en zij verzekerde er ons van dat we zeker niet alleen zouden zijn in de eerste van de 2 koloniale steden die we zouden bezoeken. Granada is zo gezellig dat vele toeristen er spaans gaan volgen, vrijwilligerswerk gaan doen en bijgevolg soms maanden of jaren blijven hangen.

Een koloniale stad als Granada heeft nog veel overblijfselen uit de 16e eeuw zoals centrale pleinen, kathedralen en kerken, en allemaal in hun eigen opgewekt kleur. Buiten de stad zie je cowboys op paarden en boeren met ossenkarren. De tijd is hier werkelijk soms stil blijven staan. Gesticht in 1524 is Granada trouwens één van de oudste koloniale nederzettingen in Latijns-Amerika. Deze nostalgische plaats met 116.000 inwoners heeft nog veel koloniale gebouwen, musea en statige huizen met tropische tuinen in de patio's. Er is een groot centraal plein waar in de schaduw de lokale bevolking de dag bijpraat. Schoenpoetsertjes, ijsjes venters met belletjes aan hun karretje en paarden(met bloemen in hun manen, jawel) en wagens voor tochtjes door de stad maken het beeld compleet. Al met al is Granada een sfeervolle en romantische plaats waar je rustig door de straten kunt slenteren en nog steeds de sfeer van de eens glorieuze tijd kunt proeven. Vandaar ook dat we er toch een drietal dagen gebleven zijn...

Na wat in de stad zelf geslenterd te hebben zijn we ook een dagje naar Masaya geweest, een stad vooral gekend om zijn grote artisanale markt. Een dag vooral dus voor de meisjes die nooit genoeg krijgen van al dat shoppen.... En 's avonds hadden we ook nog eens geluk dat we getuige mochten zijn van het wekelijkse dorpsfeest. Elke donderdag worden op het centrale plein alle tafels en stoelen buiten gezet. Een podium aan de ene kant van het plein wordt versierd en in gereedheid gebracht door het gelegenheids orkest. Tegen de avond komen de eerste eetstalletjes en rond een uur of acht komen verschillende dansgroepen uit de regio aan de beurt. 't Was echt super om ons te laten onderdompelen in de lokale cultuur en we hebben er dus met volle teugen van genoten.

De laatste dag in deze prachtige stad zijn we eens de waterkant gaan bezichtigen (een strand aan een meer is eens wat anders dan al die witte stranden aan de Pacific of de Caribische zee) en hebben we een boottochtje gemaakt naar Las Isletas, een archipel van 350 kleine eilanden met tropische vegetatie. Per motorboot zijn we de indrukwekkende flora en fauna (waaronder veel watervogels maar ook een paar aapjes) van de vele eilandjes van vulkanische oorsprong gaan bewonderen. (de eilandjes liggen namelijk aan de voet van de Momotombo) Maar wat we ook vooral bewonderd hebben waren de indrukwekkende huizen van de rijke Nicaraguanen die hier elk hun eigen prive-eiland hebben. Een groter contrast met de stad is er bijna niet....

Op naar Granada's eeuwige rivaal... Leon.

Ciao amigos!
Nele en Wouter
Korneel, Veerle, Julie en Steven

2006-07-11T04:54:00.000+02:00

Isla Ometepe... Tussen twee vulkanen...

Het reizen nam nu een andere en nieuwe wending, nu zijn we met zessen om onze route over land te doorkruisen. Een voordeel daarvan is dat het nu makkelijker was om de prijzen in het openbaar vervoer wat te doen drukken, wel moesten we nu bijvoorbeeld elke keer zorgen voor 2 taxi's, maar dat heeft ons enigzins nooit problemen bezorgd.

We raasden al zwengelend over de kapotgereden asfaltweg met de ene taxi in het zog van de andere op weg naar San Jorge, de haven dat ons vertrekpunt was naar onze volgende bestemming, Isla Ometepe. Onze verwachting, een vlotte confortabele 'moderne' ferryboot, was na onze aankomst echter tot een illusie neergeslagen. Een afgetakelde oude houten 'schuit', die klaar was om onderweg zijn laatste schroefbeweging te maken... met de meerbodem als ultieme rustplaats, moest ons veilig en wel over het meer, Lago Nicaragua, naar het eiland overzetten! Met een klein hartje stapten we, met de rugzak op de rug (in mijn geval in de hand), via een smal houten plank de overzetboot in. Het verliep uiteindelijk zonder al te veel problemen, doch de golven deden de boot goed dansen over het water. Een heus caroussel-effect, met een niet leuk gevoel in de maag voor sommigen tot gevolg...!

Het bijzondere aan dit eiland is dat het gevormd is door 2 vulkanen die, door talrijke uitbarstingen in het verleden, verbonden waren met elkaar en dat in de vorm van een straat . In het westen heb je de 1610 meter hoge, nog steeds actieve en koonvormige Volcán Concepción, aan de andere kant de 1394 meter hoge en afgetopte Volcán Maderas. Op het eiland leven er circa 35.000 mensen die voornamelijk leven van de visvangst en landbouw, dat in condities die ons terugbrengen tot 60 jaar geleden of langer.

We proberen de meute toeristen, wat eigenlijk in het niets verdween te vergelijken met andere toeristische topbestemmingen, te mijden en reden direct door naar een hotel-finca (te vergelijken met hoevetoerisme) gelegen in Charco Verde aan de oevers van het meer. Het was een prachtig en rustig oord waar we konden genieten van het ruisend water en de talrijke diergeluiden op de achtergrond. Onze eerste namiddag was in geen tijd al gepland: een stoel nemen, een maaltijd en vochtje bestellen en onze ogen niet meer afhouden van het TV scherm. We kunnen toch niet de WK finale, Frankrijk-Italië, aan ons voorbij laten gaan hé!? Tot onze frustratie zagen we die Italianen onverdiend winnen, het werd dan maar weggedronken met enkele biertjes.

De volgende dag stond een heuse wandeling op de planning, we zouden immers de volcán Maderas gaan beklimmen. Een 4 uur durende tocht opwaarts door een dicht begroeide jungle (wolkenwoud) waar we kennis maakten met de talrijke Fauna en Flora. Zo kruisten we er vele soorten vogels (onder andere de typische blauwstaartige urracas), meerkleurige vlinders, de meest eigenaardige insecten en zelfs families wilde brulapen (Howler monkeys). Dit bijgestaan door de deskundige uitleg van onze gids. Doch geleidelijk aan verwaterde de uitleg, tevens verslapte zijn aandacht naar dieren om meer oog te hebben voor het aanwezige schoon vrouwvolk, met vooral Veerle op kop... jaja! Het was een ongelooflijke zware en steile klim waar we ons moesten concentreren om ons evenwicht niet te verliezen op het modderig en gladde pad bezaaid met stenen en uitspringende wortels. Eindelijk bereikten we de top, maar veel ooooh's en aaaaah's vloeiden er niet uit daar een dichte mist boven lagune hing! Spijtig...! Dan maar dezelfde weg terug, waar we niet allen ongeschonden uit kwamen, talrijke keren schoven onze voeten onderuit met bruingetinte en soms gescheurde kledij tot gevolg!

Een prachtige tocht door de jungle hebben we aangenaam afgerond met een lekkere warme douche gevolgd door een welverdiende maaltijd. Nog gauw een pintje drinken en morgen vroeg uit de veren voor onze terugtocht naar het vasteland!

Adios y hasta pronto
Nele en wouter
Julie, Veerle, Korneel en Steven

2006-07-09T04:51:00.000+02:00

San Juan del Sur... Eindelijk was het zover...

Hoewel we na 6 dagen te vertoeven op het paradijs het voorstel kregen om daar nog een verlengstukje aan te maken en we eveneens een aanbod kregen om verder te zeilen naar Bocas del Toro aan de Panameense - Costa Ricaanse, was het eigenlijk niet echt moeilijk voor ons om daar telkens negatief op te antwoorden. Na lang wachten en de laaste weken af te tellen was het eindelijk zover... we krijgen bezoek!!!! Joehoe!!!!

Na onze vlucht van Porvernir naar Panama City in zo'n minivliegtuigje zijn we ons eigenlijk onmiddellijk naar het busstation gerept. We hadden er namelijk geen idee van of het ons zou lukken om in 2 dagen van Panama naar Nicaragua (de plaats van afspraak)te reizen. En het geluk was met ons: 4 uur later zouden we al een bus kunnen nemen die ons in 12 uur naar San Jose, de hoofdstad van Costa Rica kon brengen. Vlug ons nog wat fatsoeneren want je wil niet weten hoe je ruikt en je haar eruit ziet na 6 dagen je enkel gewassen te hebben met zeewater. Een vlotte rit volgde en een al even vlotte overstap naar een bus die ons naar de Nicaraguaanse grens zou brengen. In minder dan 24 uur hadden we 2 landen doorkruist.

Plaats van afspraak was San Juan del Sur, een zalig relaxdorpje net over de grens aan de Pacifische kust. Een dorpje waar vooral de rijkere Nicaraguanen en de westerse expats hun vakantie doorbrengen en het mekka van dit land voor surfers. De ideale plek dus voor ons om te bekomen van de bruuske overgang tussen het paradijs en de helse busrit. Voor onze vrienden de perfecte plek om uit te blazen van hun vlucht en de eerste bruuske kennismaking (iedereen is hier toch wel heel opdringerig) met Nicaragua. De laatste nacht konden we bijna niet slapen van de zenuwen en ineens, de vrijdag rond de middag was het zover... ineens hoorden we een gegil vanuit een krakkemikkige bus en ja hoor, ze waren er geraakt: Julie, Steven, Korneel en Veerle kwamen bepakt en gezakt rechtstreeks vanuit het belgenlandje gevlogen. Bepakt vooral met toffe presentjes voor ons, waaronder het meest toffe de beste lekkernij ter wereld, de enige echte belgische chocola. Merciekes papa's en mama's voor de cadeautjes!!!!!

Naast wat genoten te hebben van de relaxheid in dat dorpje hebben we eigenlijk vooral bijgekletst, cocktails gedronken, de halve finale van het WK bekeken, lekkere vis gegeten (en jawel, Korneel ook!!), genoten van de zon en de zee en plannen gesmeed voor de komende 3 weken. Het zal genieten worden!!!!!

Op naar Isla Ometepe, de enige plaats ter wereld waar haaien in zoetwater voorkomen. Spannend!!!!

Nele en Wouter

2006-07-04T04:51:00.000+02:00

San Blas... In de sporen van Robinson Crusoe...

Het was dan uiteindelijk zo ver! Onze lang-naar-uitgekeken trip naar Panama stond voor de boeg, dit samen met onze Israëlische vriend, Umri en een koppel uit Spanje. Eerst nog vlug wat inkopen doen, onze verantwoordelijkheid lag bij drank, te verstaan als bier en rum, en wat lichte voeding want de kans dat misselijkheid op de boot je appeteit doet afnemen was heel reeël. Het overige werd geregeld door de kapitein. Na alles opgeslagen te hebben in het ruim van onze zeilboot konden we de touwen lossen en Cartagena uitwuiven. Het waren spannende vooruitzichten, eerste keer in een zeilboot niet wetend wat er komen zal! Zullen grote golven ons doen kapsijzen waarna we terecht komen op een onbewoond eiland geheel afgezonderd van de wereld? Zullen we met ons allen over de boord hangen om onze net verorberde maaltijd aan de vissen te schenken? Zullen piraten ons enteren en onze voorraad rum het hunne maken...???Vraagtekens overdonderden ons! Maar veel tijd om te denken hadden we niet, al meteen moesten we de handen uit de mouwen steken, het zeil moest geheist worden en als half kreupele kreeg ik de eer om de haven uit te varen! Op naar de Caraïben...!

Iedereen moest om de beurt de rol van stuurman overnemen, behalve de kreupele (ikke dus), om de boot door de woeste zee te geleiden. Golven van gemiddeld 5 meter hoog trachtten één voor één onze boot een andere richting te voeren. Het was voor 2 dagen een krachtmeting met de natuurelementen. Maar we hielden stand, het wijzertje van onze kompas wijkte maar zelden af van onze gewenste richting. Het was echter erger gesteld met het binnenwerk van onze maag, één voor één vielen we als vliegen voor de zon, met uitzondering van de stoere 'ladies'. Voor Alvaro, de Spanjaard, bestond zijn dag/nachtvulling er zelfs enkel maar in om over de boord te hangen en in zijn bed te kruipen. Maar het was niet allemaal kommer en kwel, tussen de kotsbeurten door konden we wel genieten van de ruwheid van de zee. Ook de zonsopgang en -ondergang waren beeldig. Ondanks alle minder aangename facetten is het voor ons beiden zeker voor herhaling vatbaar. Misschien wordt onze volgende reis wel 'met een zeilboot rond de wereld'!? Alhoewel, weken je doen voortbewegen door de wind en de golven in een uitgestrekt en eentonig landschap van water... !?

's Morgens vroeg, onze derde dag, konden we uiteindelijk stroken land zien: het vasteland Panama. Geleidelijk aan verscheen aan de horizon ook een vorm van vegetatie die heel kenmerkend oogde: palmbomen! De eilandjes, de ene al wat groter dan de andere (enkele eilanden waren zelfs 'striptekeninggewijs' een beetje zand met één palmboom...) schoven ons langzaam voorbij. In dit paradijs gingen we nog 3 dagen verblijven... HEMELS!

We lieten het anker te water tussen enkele eilandjes in. Het bewonderen van de eilanden moest nog even op zich wachten, een duik in het water moest ons eerst wat afkoelen en verfrissen waarna we moesten rondzien om wat te eten. Veel gevangen hebben we niet na we onze lijn uitgeworpen hadden, of correcter gezegd: we hadden helemaal niets gevangen! Maar al gauw waren de bewoners van de eilanden, de Kuna stam, er om ons uit ons honger-probleem te bevrijden en dat op een manier zoals ze al jaren de langskomende zeilboten bevoorraden. Als de beste verkopers proberen ze hun net gevangen vis, krab, langoustines, zeevruchten en inktvis te presenteren en vervolgens aan de man te brengen. Na wat onderhandelen in een Spaans aangevuld met enige gebarentaal (Dit volk is het Spaans niet mondig, althans voor velen onder hen: alleen de mannen die instaan voor handel en enkele jongeren zijn het Spaans vaardig) hadden we al snel een hemelse maaltijd: verse ceviche (rauwe vis met limon), gefrituurde vis, etc.

De 2 daaropvolgende dagen op de eilanden volgden parrallel: ontbijt en lunch op de boot waarna we de vaat en onszelf wassen, alles tesamen, in het inktblauw water van de Caribische zee, snorkelen in turcoise water op zoek naar passerende visjes, zonnebaden op witte zandstranden waar talrijke palmbomen er hun schaduwen neerwerpen en alle soorten schelpen in overvloed te rapen zijn, verkennen van het eiland met zijn bevolking om dan de avond af te sluiten met een héérlijk (vers) bereid visgerecht dat de plaatselijke 'familie' van Capi (zo noemden we onze kapitein) ons voorschotelde. Enkele voorbereidingen moesten we echter wel voor onze rekening nemen, zo moesten de meisjes de coco's raspen en de jongens de vissen onthoofden en ingewanden verwijderen (jawel, ik nam mijn verantwoordelijkheid op en nam de tonijn voor mijn rekening, dit zonder maar één krimp te geven... ik ben man geworden...!!!)

Het was een ongelooflijke en onvergetelijke belevenis. Een paradijs waar je enkel maar kan van wegdromen en het decor was van een bevolkingsgroep die nog geheel (correctie: bijna geheel) leefden volgens de waarden van hun voorgangers. De visvangst gebeurt nog geheel op aloude traditie, nu en dan bijgestaan door snorkelmateriaal. De vrouwen zijn nog steeds getooid in hun traditionele klederdracht, dit in schril contrast met hun wederhelft die de westerse kledij complexloos geadopteerd heeft. Het was dan bijzonder interessant om, zelfs maar in een geringe tijd, kennis te maken met deze vriendelijke gastvrije mensen en hun enternainend huisdiertje, een cappuccino-aapje (vooral zijn sexuele driften, waarbij elke hond binnen xxxbereik was slachtoffer werd, waren hoogst ammusant). En het feit dat we dit allemaal konden beleven met Omri, Alvaro, Lydia en onze 'Capi' gaven deze ervaring een extra dimensie.

Het was dus dan ook met pijn in het hart dat we de eilanden en onze nieuwe vrienden vaarwel moesten zeggen. We sloten het af in Porvinir (Het eiland dat voorzien was van een 'startbaan' om het mogelijk te maken ons over te vliegen naar Panama City) met een lekkere plaatselijke maaltijd (hoe kan het ook anders dan met vis) en de nationale drank (Rhum)!

Op naar een volgend hoogtepunt, onze ontmoeting met onze belgische vrienden in Nicaragua!

Hasta luego,
Nele en wouter

2006-06-29T04:49:00.000+02:00

Cartagena... Het koloniale verleden in al zijn grandeur...

Iedereen had ons al gewaarschuwd voor Cartagena. Het zou de mooiste stad zijn van Zuid-Amerika en we zouden er ons hart verliezen (dixit Mama Mercedes van Argentinie). Of het aan die verwachtingen voldeed? Nog meer dan dat eigenlijk. Een immens koloniaal museum waar je uren kan in rondwandelen en dat ommuurd door gigantische muren waarachter de Caribische zee ineens verschijnt. Vandaar ook dat we er twee keer naartoe gegaan zijn. Eenmaal om een boot te zoeken (zie later) en de tweede keer om meer te genieten van de grandeur van deze stad.

Cartagena is de belangrijkste havenplaats in het noordwesten van Colombia. De werkelijke naam van de stad is eigenlijk Cartagena de Indias en is vandaag zowel een belangrijk economisch centrum als een toeristische trekpleister.
De stad werd genoemd naar de Spaanse stad Cartagena en is gesticht in 1533. Lange tijd was het een belangrijke schakel tussen Spanje en Zuid-Amerika gezien het een van de belangrijkste havens was van de Zilvervloot en daarom ook een gewild doel voor piraten. Vandaar ook de vele forten en de muren (Las Murallas) die de stad omringen.
Zoals gezegd is Cartagena de mooiste koloniale stad van Zuid-Amerika en de kleurenpracht van al deze koloniale gebouwen treft men vooral aan in de Oude Stad, het stadsgedeelte binnen de muren. Ten zuiden van de Murallas ligt dan de moderne stad Cartagena op het schiereiland van Bocagrande.

Na ons bezoek in Medellin trokken we dus eerst naar Cartagena om op zoek te gaan naar een geschikte zeilboot om later de overtocht te maken naar Panama via de San Blas eilanden. Gelukkig hadden we daarvoor het geschikte hostal (Casa Viena) uitgezocht want het ging er vol van aanbiedingen en de uitbaters wisten perfect welke kapiteins betrouwbaar waren en welke vooral de rumfles verkozen. Na de naam van kapi Camilla gekregen te hebben trokken we naar Club Nautico, het mekka voor de zeilers die aanmeren in deze Caribische parel. Na nog maar 5 minuutjes met Camilla overlegd te hebben bleek al dat we de perfecte 'vrouw' gevonden hadden, dus we konden met gerust gemoed nog een paar dagen gaan genieten in Parque Tayrona.

Maar de wet van Murphy zorgt er wel eens voor dat dat gerust gemoed soms wat te voorbarig is. Toen we de tweede keer in Cartagena kwamen bleek ineens dat Camilla een andere jobaanbieding gekregen had die veel interessanter was en dus ging ze niet meer naar San Blas. Gelukkig was haar vader ook de eigenaar van een zeilbootje en ondanks zijn geplande vakantie op een koffiefinca om daar op zijn gemakje van de worldcup te genieten, besloot hij toch om de overtocht te maken (Tja, als er over dollars gesproken wordt...). De beste keuze voor ons bleek achteraf want Capi Hernan heeft al 5 jaar ervaring met deze overtocht dus we waren compleet veilig onder zijn zeilen.

Na nog een paar dagen rondslenteren samen met onze Israelische vriend Umri en het meermaals verorberen van de fantastische pannenkoeken van Crepes and Wafles (ware kunstwerkjes die smelten op je tong en dat voor slechts 1.5 euro) mochten we afscheid nemen van het Zuid-Amerikaanse vasteland en begon een nieuw stuk van ons avontuur. Central America, here we come!!!!

Ciao Carinos!!
Nele en Wouter

2006-06-27T04:50:00.000+02:00

Parque Tayrona... Voorproefje van het Paradijs...

Na zekerheid te hebben van een zeilboot richting Panama konden we gelukkig nog een paar dagen genieten van de prachtige Caribische stranden in de buurt van Santa Marta, namelijk Taganga en Parque Tayrona.

Na een, in onze ogen, oneindig lange busrit in een sauna kwamen we in de vooravond eindelijk in Santa Marta, de oudste nog bestaande stad in Colombia (gesticht in 1525. Veel oorspronkelijke steden werden meermaals vernietigd door aardbevingen). Nu nog snel een busje naar Taganga waar we eindelijk zouden kunnen genieten van wat de mooiste kusten van Zuid-Amerika zijn. Onze Israelishe vriend Umri werd echter bijna onmiddellijk misselijk bij de eerste kenismaking van dit badstadje, hij waande zich onmiddellijk in eigen land (lees: het zit er vol van Izzy's) waardoor hij al heel snel de beslissing maakte om de volgende morgen met de eerste bus terug te vertrekken. Vonden wij niet eens erg want wij hadden het sowieso meer voor het nabijgelegen natuurpark 'Parque Tayrona'. Wat wel superleuk was in Taganga was dat Umri ook een koppel terugzag waarmee hij eerder al gereisd had en dat waren toevallig belgen. Supertof dus om nog eens landgenoten tegen te komen en gewoon wat nederlands te kletsen.

De volgende morgen nog vlug een gezond ontbijtje verorberd om dan heel vroeg de bus te nemen naar een van de mooiste natuurparken in Colombia, Parque Tayrona. We wisten echter niet dat het 's morgens om 8 uur ook al ongelooflijk heet kon zijn in bussen. De zon is hier echt moordend!

Na een klein uurtje opeengepakt te zitten in een minivan kwamen we eindelijk aan de ingang en na de toegang te betalen en bewijs van inenting tegen gele koorts voor te leggen konden we dan beginnen aan onze wandeling door een stukje jungle. Het hele nationale park is in feite een strook regenwoud dat ligt aan witte zandstranden en reusachtige rotsen, met hier en daar een paar kampeerplekken en hutjes waar indianen wonen. Na 2 uur wandelen door dat regenwoud kwamen we op het strand van El Cabo waar een campsite met hangmatten wacht. Dus dat werd gezellig hangmat liggen, kaartje leggen, pootje baden, zwemmen, wandelen door de jungle om rare beestjes te spotten, sterren kijken, etc. Het was er perfect, op de bediening van het restaurant na. Zij hadden er de monopoly, en daar handelden ze ook naar. Je had echt geluk als je je eten kreeg, en een glimlach moest je er maar bij fantaseren. Bovendien was het er aardig aan de prijs, en kreeg je meestal te weinig. Maar ondanks deze 'vriendelijke' mensen is het er absoluut prachtig!

De ideale plek dus om ons voor te bereiden op het paradijs die ons te wachten stond en helemaal uitgerust konden we ons voor de tweede maal begeven naar Cartagena om daar jammergenoeg afscheid te nemen van dit prachtige land! Snifsnif!

Nele en Wouter

2006-06-22T02:49:00.000+02:00

Medellin... Waar drugsbaron Escobar de straten onveilig maakte...

We stonden aan een 2-sprong, de ene weg leidde naar de hoofdstad Bogota terwijl de andere ons brengt naar de derde stad van Colombia, namelijk Medellin. Beiden liggen, geheel uiteen welliswaar, op de weg naar de Caraibische kust. We lieten onze keus dan maar afhangen van wat de medereizigers ons konden aanraden. Het was unaniem, iedereen raadde ons aan om Medellin aan te doen, niet omwille van de stad zelf, maar meer om wat te verkennen is in de wijde omgeving.

Medellin, gesticht in 1675 met een inwonersaantal van rond de 2.200.000 kan eerder beschouwd worden als een industriestad met een klein maar bewonderenswaardige centrale plaza aangevuld met sculpturen van de Colombiaanse meester Fernando Botero. De absolute publiekstrekker op deze plaza is echter het museo de antioquia, een schitterend groot en open gebouw, waar andere meesterwerken, allemaal gekenmerkt door molligheid, van diezelfde kunstenaar te bewonderen waren. Het plein, evenals de gehele stad wordt doorkruist door een metro, een modern bouwwerk waar de inwoners heel trots op zijn trouwens. Maar in tegenstelling tot een 'normale' metro die je vervoert van plaats tot plaats onder de stadsfundamenten raast deze tussen de daken. Voorts is ook deze metropool een uitgelezen stek om vele uren te vertoeven in het nachtleven, zona Rosa was het decor van feesten en drinken in aanwezigheid van de lokale bevolking.

De 'tranquillo' sfeer die er nu heerst staat in schril contrast met de woelige periode die het kende in de jaren '80 toen het 'Medellin Cartel', met aan het hoofd de beruchte drugsbaron Pablo Escobar, de straten geheel onveilig maakte. Pas in 1991, wanneer Escobar geplaatst werd in la catedral, een 'gevangenis' geheel gebouwd door hem en naar zijn eigen standaard, keerde enige rust terug. In 1993, na zijn ontsnapping, werd hij door de Colombiaanse strijdkrachten (geholpen door, hoe kan het anders, de CIA en de Delta Forces) opgespoord en neergeknald.

Maar aan 3 dagen in de straten van deze stad te slijten hadden we geen behoefte. Een daguitstap naar het nabije Santa Fe de Antioquia beheerste onze tweede dag. Het stadje is gesticht in 1541 en was voor lange tijd de hoofdstad van de regio tot de nabije stad, Medellin in 1826 deze functie overnam. Het is eveneens de enige stad in de regio die zijn koloniaal karakter kon behouden. Dit kenmerkte zich door gekleurde huizen met soms indrukwekkende gedecoreerde portalen en ramen met uitgegraveerde houten afschermingen, nauwe kasseistraatjes die uitgeven op leuke pleintjes met ieder zijn kerk. Echt een plaatsje waar de sfeer gekenmerkt wordt door gezelligheid en rust.

Onze derde dag bestond in een uitstap naar Carmen de viboral, 70 km buiten Medellin. Een gigantische granieten witloofvormige rots, El Penol, domineert de omgeving waar een soort meer meer kenmerken vertoont van een delta dan een open waterplas. Tientallen eilanden en schiereilanden gespreid over het ganse meer geven de omgeving een geaderde oppervlakte wat te zien was op de rots die een schitternd panoramische zicht levert. Dat toerisme stilletjesaan aangroeit maar nog niet helemaal hoge toppen scheert was te merken aan de trapconstructie, schots en scheef gemetst en gewrongen in de spleet van de rots, die je leidt tot de top. Ach, het had wel iets nonchalants maar dat heeft ook zijn charmes, he! Deze dag sloten we af met heerlijke gegrilde vis vers uit het meer, een culinair juweeltje!

Que Aproveche,
Nele en Wouter

2006-06-18T02:49:00.000+02:00

Manizales... Kolibri's en koffie...

Zoals het een echt koffiedrinkertje betaamt konden we het zeker niet nalaten om naar de Colombiaanse koffieregio te trekken, de regio rond Manizales en Chinchina, een regio die instaat voor 80% van de Colombiaanse koffie en 60% van de economie van het land.

Manizales ligt in de cordilera occidental van Colombia en is de noordelijkste van de drie grote steden in de zogenaamde Zona Cafetera (de andere zijn Pereira en Armenia). Het is eigenlijk vooral een studentenstad want meerdere universiteiten hebben er hun thuis. Voor ons was het ook een beetje een stad van de 'beau monde' of toch zeker in de buurt waar ons hostal gelegen was. Chique geklede mannen en vrouwen nipten er op terrasjes van de welgekende 'Juan Valdez' (het icoon van de Colombiaanse koffie) koffie of ze gaan er shoppen in een van de vele shoppingcentra vol Diesel en Esprit kleren. Een beetje een vreemd zicht na de onvervalste puurheid van het zuiden.

Wij wilden vooral de natuur rond deze stad bewonderen en daarom trokken we samen met een engels koppel en een zweeds meisje die we in het hostal ontmoet hadden naar Reserva Rio Blanca. Na toestemming gevraagd te hebben aan 'Aguas de Manizales', een autoriteit die instaat voor het waterbeheer en het onderhoud van het park, trokken we te voet verder. Het zou een wandeling zijn van 30 minuutjes hadden ze ons gezegd. Hoe ze hier afstanden en tijden uitrekenen is ons nog altijd een raadsel want de tocht duurde zeker 4 keer zo lang en dan hadden we al goed doorgestapt. Nu soit, het landschap was wederom prachtig dus... Daarboven dan aangekomen werden we opgewacht door onze gids en zij zou ons door de jungle heen naar 'de attractie' van dat park brengen. Duizenden kolibri's kregen we te zien: groot, klein, groen, helblauw, zwart,... een adembenemend schouwspel en slechts op 1 meter van onze neus. Het was de tocht in de hitte zeker waard.

De dag erop wilden we dan eindelijk wel eens een kijkje nemen in het hart van de koffieregio en we trokken naar Chinchina, de koffiestad bij uitstek van Colombia. Het ligt een half uur rijden per bus van Manizales. Op advies van de eigenaresse van het hostel gingen we langs bij een koffiefinca. De eigenaar van de finca stond ons al op te wachten aan de bushalte en na het overvloedig aanbrengen van zonnecreme gingen we op pad. De finca was gelegen boven op een heuvel, Colina del Sol, zo'n 250m boven de stad. Al vanaf de eerste minuut van onze wandeling begon Don Carlos ons te overstelpen met informatie over de koffie. De man had er na zijn 26 jaar durende job in het koffielabaratorium, Cenicafe, zijn hart aan verloren en had de finca van zijn grootouders en ouders opgekocht. Daar wijdt hij zich volledig aan de koffie en daarom wou hij wel heel graag zijn passie delen met toeristen.
Don Carlos begon ons uit te leggen wat de ideale omstandigheden zijn voor koffie (Chinchina heeft al de ideale zaken en is daarom het mekka van de Colombiaanse koffieteelt) en dat alleen de rode en gele koffiebessen worden geplukt. De slechte granen worden verwerkt tot koffie voor de Colombianen (de reden waarom de Colombiaanse koffie in Colombia niet altijd even goed smaakt) en de goede granen worden verwerkt tot koffie voor export naar het Westen. In Cenicafé wordt onder andere onderzoek gedaan naar het bestrijden van plagen (insecten en schimmels) met behulp van genetisch gemanipuleerde koffieplanten. Verder zijn zaken onderzocht als de optimale afstand tussen koffieplanten (!) om zo de productie te maximaliseren. Verder liet hij ons op onze wandeling ook verschillende types koffieplanten zien, en hoe het samen laten groeien van bananen, bamboe en koffie werkt (het groeien van bamboe is trouwens een bewijs dat er veel water is op die plaats wat uitstekend is voor koffie), we kwamen langs meerdere finca's en van overal hadden we een fantastisch uitzicht over de ganse regio.

Na de wandeling kwamen we dan eindelijk aan op zijn finca vanwaar je een prachtig uitzicht hebt op uiteraard Chinchiná met haar koffiefabriek, en Manizales en Los Nevados in de verte. Verder zie je Palestina, een plaatsje op een bergrug, waar een nieuw vliegveld wordt gebouwd en Cenicafé gelegen op een tegenoverliggende heuvel. Tenslotte zie je de weg door de Zona Cafetera die de grote steden met elkaar verbindt en natuurlijk de talloze koffievelden, verspreid over eindeloze groene heuvels. Waarschijnlijk is dit het meest ideale punt om alle facetten van de Zona Cafetera te zien.

Na wat te relaxen op deze rustige finca en het nuttigen van lekkere huisbereide koffie moesten we jammergenoeg afscheid nemen van Don Carlos en begonnen we onze terugtocht naar beneden. Spijtig dat we geen tijd overhebben of we hadden zeker een paar dagen op zijn finca gelogeerd. Een ideale plek om te onthaasten, zoals ze bij ons zouden zeggen, en te genieten van de schoonheid van deze regio en zijn mensen.

Na het lekkerste van Colombia iets beter te begrijpen gaat onze tocht verder, richting Medellin en zijn koloniale stadjes...

Nele en Wouter

2006-06-15T02:48:00.000+02:00

Cali... Fotomodellen en Salsa...

We voerden onze weg verder noordwaarts, en de volgende, eveneens korte stop zou Cali worden. Tot tegenstelling met de datum van stichting, 1536, heeft deze stad niet die bekoorlijke weelde aan historische gebouwen en pleinen. Voor de 20e eeuw speelde deze stad een onbeduidende rol, waarna door de verhandeling van suikerriet en koffie met daarnaast vervaardiging van textiel, tabaksprodukten en andere produkten de stad een indrukwekkende boom kende. Heden telt deze 2de stad van Colombia rond de 2,3 miljoen inwoners.

Als voornaamste trekpleister staat de kathedraal en een aquaduct geschreven, maar kerken hadden we nu wel even gehad en om er uren in te spenderen lijkt ons gehele verkwisting van onze kostbare tijd. Maar twee factoren konden ons, eigenlijk vooral mij..., genoeg bekoren om er toch 2 nachten te verblijven. Cali staat eigenlijk vooral gekend voor het bruisende nachtleven met als voornaamste dansvorm de 'erotische' salsa en de schoonste vrouwen, euh ik bedoel, schoonste mensen van Colombia. Dat het nachtleven een serieuze troef is voor deze stad hebben we al gauw in het oog, een hele straat lang (en het was een serieuze lange straat) stond in het teken van uitgaan: Salsabars, pubs, nachtwinkeltjes en discotheken vulden er de straat. Maar we moeten er op het verkeerde moment geweest zijn (logisch ook, het was in een wekedag): de bars waren maar halfgevuld en de salsa werd er gedanst door nu niet bepaald de 'schoonste mensen van Colombia' op een manier dat iedere doorsnee 'geen-gevoel-voor ritme' mens tracht zijn lijf in 'ik-denk-dat-ik-deze-poepieschuddende-zwoele-dans-heel-goed-doe' beweging brengt! Geheel niet onder de indruk (maar ik herhaal: het was geen weekend, wat misschien een verkeerde indruk nalaat) van deze plaats zetten we onze Colombiaanse doortocht verder, richting de koffieregio!

Salut...

Nele en Wouter

2006-06-13T02:48:00.000+02:00

San Augustin... Nog een groter mysterie dan de Machu Picchu??

Nadat we bij de toeristenpolitie geïnformeerd hadden naar de veiligheid langs de weg tussen Popayan en San Augustin en zij ons gerustgesteld hadden dat er het laatste jaar niets meer gebeurd is (vroeger werd deze weg gecontroleerd door de FARC, één van de belangrijkste guerillabewegingen), gingen we op weg naar wat één van de mooiste bestemmingen moest zijn in het binnenland van Colombia.

In het hostal in Popayan hadden ze ons verteld dat de weg 'a little bit bumpy' zou zijn. De weg is echter embarmelijk. Kleine stukjes asfalt uit een lang vergaan verleden maken het alleen maar slechter. Sommige gaten zijn een halve meter diep en we begrepen al snel waarom de bus er 7 uur over doet terwijl het slechts 130 kilometer is. In het begin was het nog plezant, maar na 7 uur 'bumpy' deden al onze ribben zeer en zat onze maag in ons keelgat. Nu soit, het fantastische landschap maakte veel goed en toen we uitstapten in dat kleine dorpje was alles snel vergeten.

De indiaanse cultuur San Agustín (1000 v.C – 1500 n.C.) is een van de bekendste van de precolumbiaanse beschavingen die zich in gebied van het huidige Colombia ontwikkelden. De cultuur kwam tot bloei in het gebied van het departement Huila en in het noorden van het departement Caqueta, en verdween rond 1500 n.C.
Ondanks de vele onderzoekingen en publicaties is er weinig met zekerheid bekend over de San Agustín-indianen omdat de cultuur al verdwenen was voor de ontdekking door de Europeanen in de 18e eeuw. Vandaar ook dat bij de rondleidingen tijdens onze diverse uitstappen in de buurt men niet al te veel uitleg wou geven, men is van niets zeker en men wil dus niemand blaasjes wijsmaken (nog zo'n groot verschil met andere landen waar het er niet toe doet of de verhaaltjes van de gids waar zijn of niet)

San Agustín is vooral bekend voor zijn indrukwekkende antropomorfe standbeelden, die deel uitmaakten van grafplaatsen maar die ook wel verspreid in kleine groepen over het gebied worden aangetroffen. De grootte van deze magnifieke "bewakers van steen", die mensen en dieren weergeven, varieert van twintig centimeter tot zeven meter. Daarnaast vindt men allerhande versieringen in natuurlijke steenformaties. Voorbeelden hiervan zijn de petroglyfen in La Chaquira en de Fuente de Lavapatas. De bron van Lavapatas is een groep van versieringen, in de vorm van kikvorsachtigen, slangen, zoogdieren en menselijke gezichten, uitgehakt op de rotsige bodem van een rivier. De kenmerkende standbeelden van de San Agustín maakten deel uit van begrafenisrituelen. Soms wordt een standbeeld omgeven of bewaakt door krijgers, daarmee de macht en het gewicht van de overledene aangevend. De standbeelden zijn veelal mannelijke figuren, die dierkenmerken vertonen van vleermuizen, alligators of katachtigen. Karakteristiek zijn ook de beelden met hun alter ego. Dit zijn beelden van manfiguren met op hun rug een dierfiguur. Kenmerkend voor de stijl van de sculptuur zijn de uitpuilende amandelvormige ogen, platte neuzen, en woeste monden met kruisende hoektanden. Het zijn over het algemeen menselijke figuren met een rechte romp met hoge vierkante schouders, en een in verhouding groot hoofd. De beelden werden vervaardigd uit vulkanisch gesteente uit de omgeving. Iets heel opmerkelijks in deze cultuur was wel, en dit in tegenstelling tot veel andere culturen, is dat de vrouw op dezelfde hoogte stond als de man. Een vrouw kon evengoed sjamaam of dorpshoofd worden en ook zij kreeg net als de mannen een aantal maagden toegewezen.

Vanaf het begin van de 19e eeuw tot en met de eerste helft van de 20e eeuw werd veel wetenschappelijk en privaat ontdekkingswerk ondernomen. Op dit moment zijn de monumenten beschermd in het Archeologisch park San Agustín dat wordt beheerd door het Colombiaans Instituut voor de Antropologie en waar momenteel een 35tal beelden over een groot park verspreid staan. In 1995 werd het park door de Unesco op de Werelderfgoedlijst geplaatst.

Het archeologisch park hebben we de eerste middag van ons verblijf daar bezocht. Ideaal om een beeld te krijgen van wat we de volgende dag nog mochten verwachten alsook om toch iets van het ganse mysterie een beetje beter te begrijpen. De 2e dag hadden we heel graag de omgeving verkend te paard, maar door de reeds gekende gebeurtenissen hielden we het maar bij een fantastische jeeptocht. Niet alleen de sites, 4 in het totaal, waren fantastisch, ook de omgeving was gewoonweg prachtig. Overal koffie en bananenplantages omgeven door gigantische rietsuikerplantages. En gezien het net de periode was om rietsuiker te verwerken kregen we ook de kans om dergelijke boerderij waar ze met man en macht aan het werken waren te bezoeken. Fantastisch wat die mensen presteren want het is keihard en heel intensief werk en dat enkel maar voor een peulschil. (2 kg Panela, verwerkte rietsuikerstengels, het stadium voor de echte suiker, konden ze verkopen voor 2000 COP wat zo 0.70 euro is)

Maar wat ons verblijf in San Augustin nog extra speciaal maakte was het feit dat we in plaats van een klassiek hostal gekozen hadden voor een kamer op een boerderij een eindje buiten het centrum. Die boerderij werd bewoond door een oudere dame en 2 van haar dochters en hun man en voor ons was het superinteressant allemaal. Die dame was superblij met ons bezoek en liet dan ook met veel trots haar velden vol koffie, bananen, mandarijntjes, limoenen, de meest exotische bloemen etc zien. En ook het eten dat ze ons voorschotelde was verrukkelijk, allemaal recht uit de tuin. 't Was dan ook lastig afscheid nemen van deze fantastische plek en haar vriendelijke bewoonster die onze kleine rugzak nog snel volpropte met vers fruit uit haar tuin....

Op naar het noorden, naar de koffieregio...

Nele en Wouter

2006-06-11T03:37:00.000+02:00

Popayan... de witte koloniale stad van Colombia.

Het leuke en verrassende, maar ook geregeld het moeilijke, aan het reizen in Colombia, een uitgestrekt en varriërend land dat ondervertegenwoordigd is in alle gekende gidsen, is dat je niet weet wat er van te verwachten valt. We laten ons op ons gevoel meedrijven en hopen dat die verrassingen een leuk verloop zullen kennen.

Een must volgens enkelingen die colombia aangedaan hebben was alvast Popayan, de provinciehoofdstad van Cauca. Een gezellige middelgrote stad van om en bij de 215.000 inwoners waar we konden slenteren door straten die ons leidden langs prachtige witgeschilderde koloniale huizen met in het hart van het centrum een mooi groenaangelegde plaza gedomineerd door een prachtige kathedraal en een lieflijke klokkentoren. Dat het gehele centrum er nog zo mooi uitzag als het was gesticht in 1537 was het gevolg van het heropbouwen of restaureren van elk gebouw dat schade opliep door de aardbeving in 1983. Merkwaardig, maar zeker geappricieerd, was dat de stad volledig gerestaureerd werd in de oorspronkelijke staat en niet, zoals vele plaatsen waar verwoestende natuurverschijnselen gewoed hebben, met moderne architectuur vervangen werd.

Deze mooie onvervalste historische stad moest ook de inwoners veel inspiratie gebracht hebben want vele kunstenaars, componisten en dichters groeiden hier op om Colombia op artistiek vlak te verrijken. Maar ook op politiek vlak had Popayan een ongetwijfelde grote inslag, de meeste presidenten, het zouden er een elftal moeten zijn dat Colombia gekend heeft, kwamen hier vandaan.

Enkele dagjes uitblazen en genieten van de colombiaanse koffietjes (werkelijk de beste ter wereld!) kwam zeker niet ongelegen. Hierna konden we ons weer onderdompelen in de mystieke cultuur die héél vele jaren leefde in San Augustin op enkel uren rijden van Popayan.

Nele en Wouter

2006-06-09T02:47:00.000+02:00

Past... Allemaal nog mooier dan onze dromen!

We hadden er zo lang naar uitgekeken, ondanks alle waarschuwingen, en eindelijk zijn we aangekomen in het land waar de Pacific, de Andes, de Amazone, en de Carribean elkaar ontmoeten. Het land van de lachende mensen, het land van de salsa, van wereld's beste koffie en van het lekkerste fruit. Spijtig genoeg ook van de grootste cockaïne-produktie maar dat plaatsen we maar als een kanttekening. Het land vernoemd naar Columbus, (die er nooit een stap heeft gezet), het land van geruillla´s en (para) milititairen. We zijn dus in Colombia aangekomen...

Het verlaten van Ecuador ging relatief makkelijk. Zonder ook maar enige moeilijkheden en zonder ook maar één papiertje in te vullen gingen we de grens over. Nog nooit zo makkelijk 90 dagen in een Zuid-Amerikaans land bekomen. Verder was de sfeer aan de grens ook heel relaxt. Iemand kwam ons op zijn gemakje vragen of we een taxi wilden, waar we naar toe gingen, of hij iets voor ons kon doen... en dat allemaal zonder ook maar iets van tip te vragen (was elders in Zuid-Amerika wel heel gebruikelijk). Ongelooflijk die vriendelijkheid hier. Hoewel toerisme voor de Colombianen een goede zaak zou zijn (het land heeft ongelooflijk te lijden onder zijn slechte imago, echt een zonde!), zijn wij maar al te blij dat het hier allemaal nog zo puur en ongerept is.

In de buurt van Ipiales, net over de grens, hebben we eerst Las Lajas bezocht. Dit plaatsje is vooral bekend om zijn wel heel bijzondere kerk. Deze kerk is namelijk gebouwd op een brug boven de rivier Rio Gauitara. Schitterend om van bovenaf te bekijken. Deze plaats is een waar bedevaartsoord voor veel Colombianen en wordt dan ook gekenmerkt door duizenden bordjes die mensen daar aanbrengen als bedanking voor één of ander wonder die hen overkomen is. Een heel speciale atmosfeer straalt die plek uit.

Daarna zijn we maar onmiddellijk doorgereisd naar Pasto, ....

Waar we meer van onder de indruk waren was echter de rit daarnaartoe. Deze was echt wonderlijk. Wat zeg ik, adembenemend gewoon!!! Men had ons verteld dat we aan de rechterkant van de bus moesten zitten en we waren nog geen kwartier vertrokken en we wisten al waarom. Dergelijke landschappen hadden we nog in geen enkel land gezien. De bergen werden allemaal bedekt door lappendekens in diverse kleuren groen. Bananen- en bamboeplantages alom tegenwoordig, een ravijn die zo diep was dat we niet eens het eindpunt zagen, steile bergwanden, .... Echt één van de mooiste busritten die we tot nu toe gemaakt hebben. En er zouden nog veel dergelijke ritten volgen beloofde men ons.

Gezien Pasto zelf niet zoveel te bieden had en het toch al dagen onophoudelijk regende besloten we om na één dagje al verder te reizen naar Popayan...

Jullie kunnen het waarschijnlijk al merken in de manier van ons schrijven: we zijn dus volledig onder de indruk van dit totaal nieuwe land. Het is massa's mooier dan we ons hadden kunnen voorstellen. Echt jammer dat buitenlandse zaken zo'n negatief advies geven want wat de veiligheid betreft, door de harde hand van de huidige president Uribe is die heel erg verbeterd. Militairen zijn alomtegenwoordig terwijl de guerilla momenteel heel ver terug gedrongen is. Op dit ogenblik voelen we ons hier zelfs veiliger dan in andere landen die we al bezocht hebben.

Binnenkort meer over dit fantastische land!!!

Ciao
Nele en Wouter

2006-06-07T01:39:00.000+02:00

Otavalo... Artesania zo ver je kan zien!

Ons plan om onmiddellijk van Quito door te reizen naar Colombia werd nog maar eens gewijzigd als gevolg van enthousiaste verhalen van andere reizigers en ook door het feit dat we nog maar eens een dokter moesten bezoeken om Wouter zijn open wonde na te zien (die open wonde is intussen volledig genezen verklaard) . We besloten dus om voor een dagje naar Otavalo, een stadje tussen Quito en de Colombiaanse grens, te reizen.

Otavalo is een provinciestad die praktisch volledig afgestemd is op toerisme. Het stadje is namelijk vooral gekend omwille van de grootste indianenmarkt in Zuid-Amerika , en dat hoofdzakelijk op zaterdag. De binnenstad is één grote bazaar, een eindeloze straatmarkt van tenten, kraampjes en winkeltjes. De Indianen uit deze streek worden als gewiekste handelaars beschouwd, de meeste spreken tegenwoordig zelfs een woordje Engels. Werkelijk alle soorten handwerk wordt hier aan de man gebracht wat het nodige kleurenspel oplevert. We brengen er echter niet al te veel tijd door, per slot van rekening hebben we al veel te veel op soortgelijke markten rondgestruind.

Gezien we het shoppen van artesania een beetje beu waren (kan je je het inbeelden, een vrouw die shoppen beu is???) besloten we om de volgende dag maar heel vroeg onze rugzak te pakken en eindelijk naar het land te trekken waar we zo naar uitkijken. Colombia.... here we come!!!!

Ciao
Nele en Wouter

2006-06-06T02:12:00.000+02:00

Quito... Het midden van de wereld!

Op onze planning stond de hoofdstad van Ecuador aangeduid als een eendaagse stop om vervolgens onze reis verder te zetten naar het buurland Colombia. De keuze om dit land over te slaan, aangedreven door onze beperking aan de ons ó zo kostbare tijd, vergde niet al te veel aarde aan de grond! We komen hier toch ooit nog eens terug om de Galapagos eilanden aan te doen en dat combineren we dan wel met het rondtrekken in Ecuador...!

Maar door de omstandigheden, ondertussen al wel gekend, was het wel wijs om een iets langere rustpauze in te lassen, zeker na zo'n lange en vermoeiende busrit. We zouden in Quito trouwens ook opgewacht worden door onze Deense vrienden, Christian en Sanne die hun einde van het hoofdstuk 'Zuid Amerika' graag met ons hadden afgesloten en bijpassend gevierd...!

Deze hoofdstad met een populatie van rond de 1.800.000 ligt op de helling van de Pichincha, een nog actieve vulkaan op een hoogte van 2850 meter boven zeeniveau. Wat de stad zeer uniek maakt is namelijk zijn ligging ten opzichte van de evenaar, slechts 35 km noordwaarts gelegen. En dit maakt, naast het prachtige en één van de grootste historisch centra van Zuidelijk Amerika, het interessant om horden toeristen te lokken.

Om dit op te vangen werd logischerwijs een mooi aangelegd (pret)park aangelegd. Niet dat er een rollercoaster de lijn markeert, maar souvenirswinkeltjes en eet- en drinkhuisjes zijn weelderig neergeplant langs netjes aangelegde paden waar hier en daar enkele kleine monumentjes staan. Eén ervan springt dadelijk in het oog, een hoge toren die moet aanduiden waar de evenaar gelegen is. Voorts zijn er nog enkele kleine musea om de belangrijkheid aan te duiden van de regio kruisend met de evenaar. Ook wordt hier de bezoekers duidelijk gemaakt dat de ligging van die in het oog springende toren een foutje was van de toen Franse wetenschappers! De werkelijke evenaar ligt zo maar even op 240 meter verwijderd van de rood gemarkeerde equator-lijn, aangehaald door de moderne technologie namelijk de GPS! Het museum gelegen op de werkelijke lijn is ook een aanrader, waar een stukje cultuur van de streek uiteengedaan wordt en waar enkele proeven worden ondernomen om toch maar aan te wijzen dat het de echte evenaar is en wat er zo speciaal is. Zo wordt Simpsons-gewijs aangetoond dat het water aan beide halfronden tegenstrijdig wegkolkt. En dat op de evenaar een ei, met de nodige kunsten, rechtop kan staan bovenop een nagel.

Een ander museumpje, het was soort uiteenzetting van een, door de regering ontweken en dus niet gesubsidieerde, vereniging van wetenschappers die de regio bestudeert met alle culturele en historische aspecten van dienst. Zo wordt ons ook duidelijk gemaakt dat Quito spiritueel één van de belangrijkste steden was in het Inca-rijk beargumenteerd door het feit dat aan de evenaar je het dichtst reikt aan de zon, daar de zon en de maan dan ook de aanbeden verschijnselen waren, met andere woorden de Goden. Ook was de situering van de zon in Quito belangrijk voor het aanstormend en inpalmend Christendom, Zo kan je zien op een plattegrond van de stad dat de kerken zich op één rechte lijn bevinden (dit werd ons ook ingelicht in deze museum, om efkes zelf tot deze constatatie te komen zijn wij niet zo vindingrijk), zodanig gesitueerd dat, door de baan van de zon, Christus- en Mariabeelden op een bepaald tijdstip een aureool van zonneschijn omvatten. Toegegeven, om de lokale bevolking te bekeren konden de missionarissen door dit vindingrijk mirakel hun doel alvast veel meer vergemakkelijken!

Om onze 2 andere volle dagen in te vullen zochten we naar een geschikt programma, we konden alvast onze aandacht besteden aan een namiddagske rondwalen in het historische center, een must in elke grootstad ondergedompeld in koloniale architectuur. Onze tweede dag bestond erin één van de eigenaardigste bezoeken te ondernemen die we als toeristen ooit gedaan hebben. We gingen samen met nog een Canadese vrouw een bezoek brengen aan buitenlandse gevangen in de vrouwengevnagenis. We moesten een naam uitpikken uit de lijst die vrijgegeven is aan een daarvoor speciale instelling (The South American Explorer), waarna we vriendelijksgewijs wat inkopen doen voor onze gesprekpartners. De uitgepikte vrouwen kwamen uit België (uit Brussel), Duitsland, Ierland, Italië en Canada. Na de controle en de nodige stempels konden we ons begeven naar de ontmoetingsruimte om kennis te maken met de geinterneerden. Na nog geen 20 minuutjes hadden we onze eerste kennismaking met het leven binnen de muren van deze gevangenis: Ecuadoriaanse meisjes vonden het nodig om in de kamer waar wij allen waren te oefenen voor hun dansjes, het evolueerde in hevige discussies wat bijna uitmonde in een handgemeen, was het niet dat er eentje tussenbeide kwam (ze was niet in de stemming om op dat moment een robbertje te vechten...).Wat daarna volgde was een rondleiding doorheen het gebouw om daarna samen onze vragen af te vuren over hun verleden, heden en toekomst. Het kwam er eigenlijk op neer dat iedereen een periode van 8 jaar hun volledige vrijheid moesten inruilen voor een kamertje van 3 op 3 meter, dat ze moesten delen met 2 andere gevangen als gevolg van betrapping op drugssmokkel. De meesten waren er zich van bewust op de aanwezigheid van drugs, maar enkelen waren gewoon ongelukkigen die onbewust ingezet werden als drugcouriers. Eén persoon, Zoë Savage , een Ierse journaliste werkend voor de BBC en moeder van 2 heel jonge kinderen was een persoon met een uiterst intrigerend verhaal. Ze werd er ingeluisd door haar beste vriend, tevens peter van een van haar kinderen die 2.5 kg cocaïne in haar bagage had gestopt. Geheel onder de indruk en ontdaan van dit triest verhaal spendeerden we de rest van de avond aan deze bijzondere belevenis. We kunnen alleen maar hopen en heel voorzichtig zijn dat we zulke gebeurtenissen nooit zullen meemaken...!

Hier moesten we de laatste avond ook afscheid nemen van Christian en Sanne, we hadden elkaar in elk land dat zij aandeden ontmoet en zij konden dus bevredigd hun laatste dagen spenderen in New York... See you in Denmark!!!

Ciao cariños!!!

Nele en Wouter

2006-06-02T02:11:00.000+02:00

On the road... 4 dagen bussen!!!

Na een weekje blijven hangen in La Paz en de nodige herstructureringen in onze reisplanning werd het dringend tijd weer een stapje verder te gaan. Na de aanschaf van een trolley voor Wouter zijn rugzak waren we klaar voor onze langste busrit ooit: 4 dagen, rechtstreeks van La Paz naar Quito (de hoofdstad van Ecuador). Gelukkig met een stop in Lima.

Het begon goed onze reis: we hadden een heel comfortabele bus met zelfs een salonnetje een een speeltafel, we kregen lekker eten, de grensovergang ging vlotjes (en dat om 10uur 's avonds), er waren nog meer toeristen, dus.... het viel al bij al nog mee. Nu ja, wij weer veel te vroeg victorie gekraaid natuurlijk, zo optimistisch als we zijn. Om 5 uur 's morgen bleek er ineens iets mis te zijn met de bus en daar stonden we dan, in de middle of nowhere tussen Puno en Arequipa in iets dat leek op een maanlandschap omringd met bergen. De chauffeur en de mannelijke pasagiers hadden natuurlijk elk hun theorie over het mankement maar een oplossing??? Nu soit, na 5 uur wachten bleek er ineens een mirakel gebeurd want de bus deed het ineens weer. Wat er precies fout was zullen we nooit weten, maar ja, doet dat er iets toe in Zuid-Amerika? Na 4 maanden reizen wordt het heel gemakkelijk om overal in te berusten en gewoon dergelijke dingen te aanvaarden zoals ze zijn.

Maar.... het moet gezegd, onze vertraging heeft ons ook iets fantastisch opgeleverd. Namelijk een toffe vriendschap met een koppel uit Lima. De ganse verdere busrit hebben ze ons honderduit verteld over hun land en hun stad, en natuurlijk vonden ze het zinloos dat we een hostal gingen zoeken voor een paar uurtjes, we konden toch gewoon mee naar hun huis en daar douchen, wat eten en uitrusten. En onze duizenden 'muchas gracias' was al helemaal overbodig (volgens hen), het was toch niet meer dan normaal dat ze dat voor ons deden... Van gastvrijheid gesproken!!!
En nog het meest fantastische aan de ontmoeting met hen was, dat ze ons in een 4 tal uur toch wel een paar mooie plekjes van de Peruviaanse hoofdstad hebben geshowd. Jammergenoeg was de Plaza de Armas (het belangrijkste plein van elke stad) afgesloten van alle verkeer/personen wegens de verkiezingen maar na lang aandringen mochten we er toch efkes op om wat foto's te nemen. Volgens vele Peruvianen is hun Plaza de Armas de allermooiste van gans Zuid-Amerika. Of het nu de mooiste is van het ganse continent laten we in het midden maar het was alvast heel indrukwekkend met alle koloniale en historische gebouwen in dezelfde kleur geschilderd, met een mooie aangelegd park in het midden en het presidentieel paleis met de wacht aan een uiteinde van het plein. Daarna ook nog Chinatown (bestaat ook overal) gaan bezoeken en wat typische Artisanale markten. En natuurlijk moesten we ook overal de lokale specialiteiten proeven: eend in een soort sausje, een ijsje van een typische vrucht, geroosterde mais met zout, ... Onze voormiddag werd met reeds halfvolle maag afgesloten met nog een overheerlijke lunch die de nanny van het gezin bereid had ook nog zien binnen te werken.

Jammergenoeg moesten we na een aantal uurtjes alweer afscheid nemen van dit fantastisch koppel. Nog vlug even een supermarktje binnen om wat mondvoorraad voor de volgende helft van onze busrit in te slaan en daar deden we toch wel een fantastische ontdekking zeker: Cote d'or Chocolade en Jules Destroopere koekjes. Hoewel we in de landen van de cacaobonen zijn weten ze toch niet zoveel van chocolade maken dus... die lekkere zwarte chocola konden we toch moeilijk laten liggen é. Het zou de pijn van de lange busrit zeker wat verlichten.

En gelukkig verliep ook de tweede helft van deze hellerit zonder al te veel moeilijkheden. Afgezien van een tergend langzame grensovergang en een tekort aan diesel die nergens meer te vinden was kwamen we slechts met 6 uur vertraging aan in Quito, de hoofdstad van Ecuador. Daar werden we dan ook nog voor de laatste keer begroet door onze Deense vrienden Christian en Sanne, dus de 'thuiskomst' in Ecuador kon niet beter.

Efkes bekomen hier in Quito van deze helse rit en dan.... Colombia!!!!

Hasta la vista!!!

Nele en Wouter

2006-05-30T02:11:00.000+02:00

La Paz - Coroico: de hel van het Zuiden...

We zijn nu reeds voor de derde keer te gast in La Paz, niet dat het een topbestemming is en we er stapelzot van zijn maar het is tenslotte de transit naar vele bestemmingen in dit land, en dus ook naar Rurrenabaque, de toegangspoort naar de jungle en de pampa's. In ons geval, daar tijdsgebrek de voornaamste tegenspeler is, houden we het bij een 3 daagse tocht door de pampa's, hetgeen zich vertaald in het spotten van een uitgebreide waaier, of sterker nog: de hoogste concentratie van dieren die zich het leven rijk maken in de moerassen. Dit moest één van onze hoogtepunten worden ook omdat ons vooropgestelde plan om naar de uitgestrekte moerassen in brazilië (de pantanal) uiteindelijk ook, hoe kan je het raden, door tijdsgebrek reeds in het water gevallen is.

Maar dit alles werd eerst nog voorafgegaan door een mountainbike-rit van La Paz naar Coroico, een plaatsje aan de voet van de jungle. Deze rit werd beschreven als een duivelse rit downhill langs kliffen die als het ware recht de hel ingaan, het wordt niet voor niets 'the most dangerous road' genoemd. Die naam heeft deze weg te danken aan het feit dat het een combinatie is van: 1) een modderige of stoffige (de 'wegverharding' bestaat uit kiezels en zand...) nauwe baan waar het ene uiteinde, de kant waar we ook moesten rijden, een duik maakt van 70° tot zelfs 90° en 2) het rijgedrag van buschauffeurs en de staat van frisheid van truckchauffeurs. Door deze facetten was onze eerste bekommernis dus, een degelijk agentschap die ons veilig en wel kon leiden naar de eindstreep. Moeilijke opdracht was dit niet aangezien we al heel wat goede commentaren hadden gelezen en gekregen van andere reizigers en de te betalen meerkost was uw veiligheid...! En ten slotte; je wil uiteindelijk als beleving van een dag die normaal beperkt blijft tot het uitblazen van de kaarsjes op de taart, maar die nu gedomineerd zou zijn door adrinalinestoten, toch wel een goede afloop laten kennen...niet!?

Het zou een prachtige verjaardag zijn, de ochtend was vriezend koud maar aan de sterrenhemel was geen wolkje te bespeuren. Al gauw kwamen de eerste zonnestralen de straten verlichten om vervolgens geleidelijk aan het kwik een duwtje opwaarts te geven. We moesten ons allen begeven naar een restaurantje net tegenover het agentschap. Een slimme overeenkomst, het was zo vroeg dat het nauwelijks mogelijk was om reeds een ontbijt elders te kunnen nuttigen en een ontbijt was zeker nodig om met volle sterkte te tocht te kunnen beginnen. De lok werd daarbovenop nog eens versterkt door de ruimtes volop te doen vullen met de geur van lekkere koffie en vers gebakken eitjes... geen ontkomen aan!

Na de verdeling van de groepen (aangezien we met een dertigtal 'bikers' waren werd voor de veiligheid de groep in 2 verdeeld) konden we plaats nemen in ons aangeduid busje om ons vervolgens te begeven naar de start van het traject. Ginds werd dan uiteindelijk ons de fiets met de verschillende accesoires aangegeven (de fiets werd gekenmerkt met een Disneyfiguurtje, dit om zeker geen misverstanden te hebben want ge wilt echt niet plots een andere fiets in je handen hebben waar de remmen juist tegenovergesteld werken!) en een uitgebreide briefing in functie van de veiligheid uitgelegd! Met bonkend hart en volop gespannen zenuwen konden we deze belevenis aanvatten! Het eerste stuk was eenvoudig, de weg was geheel in asfalt en behoorlijk breed en de ravijn was nog niet zó stijl! Votjes kwamen we allen toe aan de vesrschillende tussenstoppen. Nu stond ons, geheel tegen de verwachtingen in, een serieuze klim op het programma waar we al hijgend en puffend een gevecht moesten aangaan met de zwaartekracht. We konden gelukkig weer op adem komen en frisse krachten opdoen na een callorierijk 'tienuurtje' bestaande uit een banaan en een snack want daarna hadden we alle concentratie nodig om 'de gevaarlijkste weg van de wereld' te overwinnen. En toen liep het behoorlijk fout, de kiezelsteentjes bemoeilijkten mij het sturen en na ongeveer één kilometer was er mij een bocht te veel. Ik liep uit naar de rand van de weg en kwam in grote brokstukken terecht. Het vervolg is moeilijk te beschrijven, het was een flits van een moment, maar ik moet over mijn fiets gekatapulteerd zijn, de ravijn in... ik kon me gelukkig vastgrijpen aan de aanwezige planten en struiken. Gelukkig kon ik me nog goed bewegen en trok mezelf op tot een hoogte dat me in oogcontact bracht met de fietsers boven me, daarna bleef ik terplaatse zodat onze gids Guy, ook een belg trouwens, mij kon optrekken. Na wat onderzoek ter controle van de staat van mijn lichaam werd al gauw vastgesteld dat er een breuk was, namelijk van mijn sleutelbeen. Ik, samen met Nele, werd meteen met een van de twee busjes terug naar La Paz gevoerd, naar het ziekenhuis...!

Het eerste nieuws, na het nemen van röntgenfoto's, was redelijk positief. Ze zouden mijn sleutelbeen weer op zijn plaats trekken. Het zou niet veel inhouden beweerde de dokter. Alle hoop voor de trip naar de pampa's was nog niet verloren! Maar toen de specialist mij zijn analyse meegaf en mij vertelde dat een operatie noodzakelijk was, (indien niet zou mijn nu al smalle lichaamsbouw aan ene kant voor nóg 3 cm korter zijn, dat zou al helemaal geen zicht zijn...) stond het huilen me nader dan het lachen. Lijkbleek (ge kent me he...ik en operaties...) moest ik me toch efkes zetten om deze boodschap tot me door te laten dringen! Daar gaat onze, lang naar uitgekeken, trip naar de pampa's! Veel tijd om het te verwerken had ik trouwens niet, de operatie ging aangevat worden nog geen 2 uren later! Maar het is gelijk ze zeggen hé: beter de korte pijn!

Na de moeizame verwerking van de narcose had Nele (ge kunt trouwens niet beter ontwaken met deze prachtige verschijning als eerste waarneming...) me ingelicht dat de operatie vlot is verlopen maar dat ze ook een diepe wonde in de elleboog hadden gevonden. Deze was mooi uitgekuist en met de nodige verzorgingen zou alles wel in orde komen. Ik geloof dat de verpleegsters een duidelijke opdracht meegekregen hebben. Ieder moment van de dag werd ik waargenomen en begroet met de vraag of ik pijn had en iets wou hebben. Ik denk trouwens dat ze weinig de visite hebben van een toerist want, gelijk een prachtige bink van een leeuw (als ik dan toch een vergelijking moet maken...) in een zoo, werd ik door haast iedere verpleegster, tewerkgesteld in dit ziekenhuis gadegeslaan. 3 dagen lang moest ik overnachten in het ziekenhuis en werd ik verzorgd als een koning om daarna samen met Nele, die de taak van de verpleegsters moest overnemen, ons terug te begeven naar onze hostel. Er stond ons een moeilijk en frustrerende taak te wachten want onze reisplanning moest geevalueerd en aangepast worden met het oog op de opgelopen kwetsuren!

Hopend op een gunstig en vlug herstel groeten we jullie,

Nele en Wouter, de trolleypacker

2006-05-23T22:15:00.000+02:00

Potosi... Vergane glorie!

Deze stad, die de naam 'hoogste stad ter wereld' opeist (4000 meter), heeft een lange en rijke (letterlijk en figuurlijk) geschiedenis gedomineerd door de zilverontginning gevonden in de Cerro Ricco (Rijke Berg). Na de ontdekking van zilvererts was het niet meer dan logisch dat iedere familie, tewerkgesteld in de mijn (en dan spreek ik wel van de gehele familie, kinderen incluus...) zich vestigde aan de voet van de Cerro Rico. Zo ontstond Potosi in 1545 aan de voet van deze rijke berg.

De rijkdom was ongekend, de Spaanse veroveraars, met in hun zog de Christelijke missionarisen, vormden het stadsbeeld van mijnwerkersbarraken uit tot een indrukwekkend koloniaal stadscentrum met grootse kerken. De populatie steeg bovendien zo indrukwekkend dat het in de 17de eeuw, met een aantal van 200.000 inwoners, het de op een na grootste stad van het Amerikaanse continent was. En natuurlijk zoals het verloopt in elke kolonie werd de grootste zilvervoorraad natuurlijk doorgesluisd naar het land van de veroveraars, Spanje.

Maar tijdens de onafhankelijkheidsoorlog in de 19de eeuw kende de stad een toenemend verval, vele rijkdommen werden in alle haast nog verscheept naar Europa, daarnaast raakte de aanwezigheid van zilvererts in de Cerro Richo's buikje uitgeput en kende de zilverprijs een steile duik...! Minder werkgelegenheid leidde tot een emigratie van velen met tot gevolg een populatie van slechts 10.000 inwoners. Een genadeslag voor de ooit zo rijke stad Potosi!

Heden is de zilverontginning nog steeds actief en nog altijd op een manier dat elders in de wereld niet meer te van toepassing is, alles word hier nog manueel uitgevoerd. Maar is de aanwezigheid van zilvererts en dus ook de ontdekking ervan eerder gering, doch heeft de de ontginning van mineralen in Cerro Rico nog een ruime toekomst (men hoopt nog zo'n 500 jaar9. Maar toch maakt het dat alternatieven levensnoodzakelijk zijn voor de mensen en de stad (zeker na de volledige uitputting ervan...), en natuurlijk wordt dat opgevuld door een nijverheid dat tegenwoordig overal in derde wereldlanden een serieuze invloed kent...toerisme. En dat is dan ook toevallig onze reden van bezoek aan deze stad

Maar onze deelname aan nog maar eens een toeristische tour werd voorafgegaan door opzoekwerk: aanbevelingen door anderen en rondvraag want zo werd ons geinformeerd dat vele agentschappen weinig belang hechten aan veiligheid in de mijnen, en het laatste dat wij wensen is bedolven raken of omver gereden worden door een volgeladen wagon diep in de mijn...! Eenmaal ene gevonden te hebben die ons overtuigde dat alles verliep volgens de noden van de toeristen begaven we ons naar ons busje waar we in gezelschap waren van 2 noordeburen en 4 gasten uit Israel. Onze eerste stop was een straat vol winkeltjes waar alle benodigdheden, noodzakeijk voor de mijners, te koop aangeboden worden aan de toeristen. Dat je je enkele kleinigheidjes aanschaft is niet verplicht maar word je vriendelijk aangeraden daar de mijners echter alles uit eigen zak moeten aanschaffen, van kledij en werktuigen tot etenswaren en cocabladeren. Terwijl wij Europeanen water, frisdrank en snacks aankochten waren de dynamietstaven het enige waar de Israelieten oog voor hadden met het perspectief om ze nadien te zien exploderen, wat hen al enige rillingen deden verkrijgen. Die Israelieten toch...!!!

Na onze aangepaste kledij aangetrokken te hebben behaven we ons dan eindelijk naar de mijnen. Het was er ongewoon kalm, wat te wijten was aan een voetbaltornooi dat net die maandag plaatsvond tussen de verschillende cooperatieven. Enkel de armsten konden henzelf niet permiteren om een vrije dag in de week te hebben. De sectie die wij bezochten bestond uit een gangencomplex van 4 niveaus waarvan wij er 3 bezochten. Een met momenten claustrofobische ervaring want geregeld moesten we ons al kruipend voortbewegen en de afdalingen waren nauw en uiterst slipperig. Al een geluk dat we in het bezit waren van een helm want de kans op nog meer oneffendheden op mijne bol was reeel, zeker wanneer ik nadien mijn helm in daglicht kan aanschouwen! Op het laagste niveau, hadden we dan uiteindelijk een van de zeldzame aanwezige arbeiders gevonden en konden we aanschouwen hoe ze de stukken zilvererts en mineralen loskappen. Zij hadden trouwens ook het 'geluk' daar zij de meeste van onze meegebrachte 'cadeautjes' in ontvangst konden nemen.

De ondergrondse 'wandeling' werd besloten met een offer aan de rode duivel, El Tio (god van de onderwereld, want de mijn is per slot van rekening onder de grond) door middel van cocabladeren, een brandende sigaret en alcohol van 96% (die ook onze lippen heeft bevochtigd) dit allemaal in de hoop voor een succesvolle en productieve dag. Na uiteindelijk een rondleiding van ruim 2 uur hadden we eindelijk het zalige daglicht weer in het vizier. Het was nodig, de mogelijkheid van te ademen werd belemmerd door de hoge aanwezigheid van stof en de hoogte (we waren op een hoogte van ongeveer 4200 meter...). De tour werd vervolgens helemaal afgesloten met een uitleg over de werking van de klassen: bezitters contra mijners, wat ik enkel simpel kan reduceren tot: het geld komt alleen toe tot de top!

Het was een confronterende ervaring en al zijn de omstandigheden reeds ruime veranderd, toch konden we ons gelijkstellen met de beinvloedde gedachtengang van de jonge rondreizende en nog spiritueel groeiende Erneste Guevarra...!

Nele en Wouter

2006-05-22T21:10:00.000+02:00

Sucre... Dinosaurussen en folklore!

Na een nachtelijke tussenstop in La Paz was het tijd om Bolivie nog wat verder te verkennen. We besloten om weer een eindje richting het zuiden te trekken en nog maar eens een koloniaal pareltje te gaan bezoeken: Sucre

Hoewel Sucre officieel de hoofdstad is van Bolivia, is de regering niet daar maar in La Paz gevestigd. De enige overheidsinstantie van belang in Sucre is het hooggerechtshof. Vandaar ook dat iedereen La Paz beschouwt als dé hoofdstad. Sucre heeft een inwoneraantal van 190.000, ligt op 2800 m en heeft een gematigd klimaat.

Op 30 november 1538 werd Sucre gesticht onder de naam La Plata (ofwel Gebied van Zilver) . De stichting van de stad was het gevolg van mijnbouwwerkzaamheden: in het gebied werd massa's zilver gevonden. Gedurende de 17e eeuw was La Plata het juridische, religieuze en culturele centrum van de Spaanse Oostelijke gebieden die van hieruit geregeerd werden. Op 25 mei 1809 klonk de eerste roep om onafhankelijkheid van Zuid-Amerika dan ook vanuit La Plata. In 6 augustus 1825 volgde de onafhankelijkheid van Bolivia. Tegenwoordig geldt de oude binnenstad van Sucre als de best bewaarde Spaanse koloniale stad in Zuid-Amerika. In1991 werd deze binnenstad dan ook opgenomen op de Unesco Werelderfgoedlijst.

Als je door Sucre wandelt waan je je echt in een pittoreske plaats met wit geschilderde huizen en gezellige pleintjes (plaza's). De vele oude koloniale gebouwen zoals kerken, kathedralen en monumenten uit die periode herinneren eveneens aan de rijke tijd die de stad gekend heeft. Ook telt de stad massa's behoorlijke musea waar we voor het eerst uren gespendeerd hebben. Het mooiste museum was dan ook het 'Museo de Arte Indigena' of het museum van inheemse kunst. Dit museum werkt samen met een aantal lokale communiteiten die originele en unieke wandtapijten en klederdrachten weven. Het zijn enkel de vrouwen die de typische tapijten van Tarabuco weven en hun bodemloze inspiratie leidt echt tot pareltjes. Het duurt zo'n 6 maanden eer een tapijt van doorsnee formaat af is en elk tapijt vertelt zijn eigen verhaal. Echt wonderlijk wat de dames presteren want het weven gebeurt naast alle andere dagelijkse activiteiten.

Door de aanwezigheid van een universiteit valt er ook veel te beleven op sociaal- en cultureel gebied. En dat hebben we mogen merken aan de verkiezing van de nieuwe rector van de Unief. De ganse stad staat op zijn kop, en dat gedurende dagen...

En als echte folkloreliefhebbers mochten we natuurlijk ook het 1e nationaal Folklorefestival, die net dat weekend plaatsvond, zeker niet overslaan. Echt hoogstaande dans, op en top genieten gedurende 3 uur en ideetjes genoeg voor ons volgende eigen festival...

Nog een specialeke aan Sucre zijn de beroemde 'dinosaurtracks'. Slechts 10 jaar geleden zijn die dinosaurussporen ontdekt bij het uitgraven van een steengroeve. Hoewel men sporen van dino's blijft ontdekken, blijft men ook gewoon die groeve uitgraven, op 1 meter van die wand waar de sporen te zien zijn. Over een 10 jaar zijn die sporen misschien weer verdwenen... Jammer, maar als een land niet meewilt in archeologie en het exploreren van natuurschoon...

En wat doet men op zondag? Shoppen en rondkuieren natuurlijk... Wij dus naar Tarabuco, een heel traditionele markt die elke zondag plaatsvind op zo'n 65 km van Sucre. Hoewel het allemaal vrij toeristisch is, straalt het ook nog enige echte traditie uit. Alle mannen en vrouwen dragen de typische kleren en ook de voedselmarkten zijn er zoals je ze bij ons nooit zou zien. Een fantastische plaats om foto's te nemen dus en voor het eerst waren de mensen niet echt bang van een fototoestel. Bekijk de foto's en oordeel zelf...

Na veel koloniale en traditionele dingen gespot te hebben werd het tijd om nog maar eens een bus te nemen, richting de zilvermijnen van Potosi...

Hasta la proxima!!
Nele en Wouter

2006-05-17T21:09:00.000+02:00

Puno... Vlottende eilanden!

Na het spotten van de Condors werd het zoals gezegd dringend tijd om onze trip door Peru af te ronden en hoe kan dat beter dan een tweede bezoek aan het fantastische Lake Titicaca, dit keer aan de Peruaanse kant, namelijk in Puno.

Puno ligt in het hartje van het oude 'Coya-territorium' en heeft zijn bestaan vooral te danken aan het nabijgelegen meer. (Ter info: Lake Titicaca is een kwart van Belgie) Puno wordt veelal beschreven als weinig interessant en rustig. Het is inderdaad een rustige stad, maar dit komt wel eens meer voor op deze hoogte. In de stad zelf zijn geen interessante overblijfselen uit de oudheid te vinden. De stad zelf ziet er ook vrij arm uit, de meeste huizen zijn opgetrokken uit adobe en gedekt met golfplaten. Desondanks hangt er 's avonds in het stadscentrum een gezellige sfeer, zodat een overnachting in Puno toch wel de moeite waard is. Overal spelen folkloregroepjes muziek en het is er goedkoop. Puno is ook de stad met meer dan honderd volksdansen, alle worden nog steeds beoefend.

Maar de eigenlijke reden waarom we Puno aandoen zijn natuurlijk de drijvende eilanden van de Uros. Toen de Incas hun rijk uitbreidden trokken de indianen die aan de rand van het meer woonden zich terug op datzelfde meer. De belangrijkste vegetatie in de eerste honderden meters op het meer is het totorariet waarmee ze hun drijvende eilanden bouwden. De Incas lieten hen met rust en honderden jaren later wonen ze er nog steeds. De dagelijkse bezigheid van de Uros bestaat eigenlijk uit het telkens heropbouwen van hun eiland: onderaan rot het riet namelijk constant weg waardoor het bovenaan vernieuwd moet worden. Daarnaast leven ze vooral van de visvangst en meer recentelijk van het verkopen van souveniers aan toeristen (hoe kan het ook anders).

Maar ondanks het hoog commercieel gehalte is het best wel fascinerend om zien hoe echt alles uit het totorariet gemaakt is: de eilanden zelf, maar ook hun huizen, boten, gebruiksmaterialen, visnetten, souveniers, etc. Sommige van deze eilanden zijn voor toeristen toegankelijk en als je hierop wandelt zak je steeds een klein beetje weg en voelt het alsof het af en toe beweegt. Maar bewegen doen die eilanden toch niet echt, behalve dan tijdens het regenseizoen waarin ze lichtelijk van plaats durven verschuiven.

Naast ons bezoek aan die 'floating islands' gingen we met ons bootje verder om 'Isla Taquila' te bezoeken, een eiland midden in het meer met boven op de berg een dorp waar traditie nog hoog in het vaandel gedragen wordt. Na een stevige klim omhoog kwamen we op het centrale plein waar de meeste mannen (en ook de meeste jongetjes) echt wel heel traditioneel gekleed gingen met als meest opmerkelijke attribuut hun muts: als hun muts deels gekleurd/deels wit is zijn ze nog single, hebben ze een volledig gekleurde muts... dan zijn ze gelukkig getrouwd. En onze gids vond het niet leuker om dit toch wel minstens tien keer te vermelden, enkel aan de vrouwelijke toeristen natuurlijk.... de sloeber! Na een heerlijke lokale lunch volgde een steile afdaling en een drie uur durende boottocht terug richting Puno.

En ook hier moesten we nog maar eens afscheid nemen van iemand waarmee we al een tijdje op tour waren. Lisa, het engelse meisje, bleef aan Lake Titicaca voor een paar dagen terwijl wij onze tocht in Bolivie gingen verderzetten. Daarom wilden we toch nog een plezant avondje uit en blijkbaar hadden we daarvoor de 'perfecte' bar uitgekozen. De 'Pietje Pek' herinneringen kwamen al gauw weer bovendrijven bij het horen van de zalige muziek....

Bolivie, here we come again...

Nele en Wouter

2006-05-16T03:03:00.000+02:00

Arequipa... Condors à volonté!

Na ons veel te kort avontuur aan de Pacific en na een toch wel emotioneel afscheid van onze Deense vrienden moesten we dringend terug richting zuiden, richting Bolivie. Maar dat gaat natuurlijk niet zonder toch ook een bezoek te brengen aan een van de mooiste koloniale steden van Peru, nl Arequipa, ' la ciudad blanca'.

Arequipa is, qua inwoneraantal, de tweede stad van Peru. Het ligt in het zuiden van het land op een hoogte van 2325m. De stad ligt in een actief gebied van vulkanen en aardbevingen (ten gevolge van de Nazcaplaat). In 1600 werd de stad zelfs compleet verwoest en ook nu recentelijk (de laatste in 2001) doen er zich nog regelmatig bevingen voor. Vandaar ook dat er heel weinig hoogbouw te vinden is in Arequipa wat de stad toch wel een zekere charme geeft. En natuurlijk straalt de stad ook iets uit door de vele Spaans koloniale gebouwen, vaak opgetrokken uit Silar, een wit vulkanisch gesteente. Vandaar ook de bijnaam 'de witte stad'.

Veruit het meest interessante om te bezoeken in Arequipa is het klooster van Santa Catalina, een stad binnen een stad eigenlijk, gebouwd in 1580 en vergroot in de 17e eeuw. Dit zou het grootste klooster ter wereld zijn. Gedurende 400 jaar woonden er een 450 tal zusters volledig afgesloten van de buitenwereld. De inwoners van Arequipa hadden al die tijd geen idee wat er zich binnen de hoge muren van complex afspeelde. Er deden allerlei fantastische verhalen de ronde. Santa Cátalina hulde zich in een mist van mysterie en stilzwijgen tot de poorten in 1970 opgingen voor het publiek.

Nu nog wonen er een tiental zusters aan de noordzijde. De rest staat open voor het publiek waardoor zo in het levensonderhoud van de resterende zusters voorzien wordt. Alles werd mooi gerestaureerd en staat vol planten, prachtige bloemen en binnenpleintjes. De smalle straatjes, de kleurige pleintjes en de rood, blauw en oranje gekleurde muren voeren de bezoeker terug tot ver vervlogen tijden. Het was fantastisch om een middagje in dit doolhof door te brengen.

Maar wat we zeker ook niet mochten missen in Arequipa was natuurlijk de befaamde Colca Cañón, één van de diepste canyons ter wereld. Deze canyon begint in Chivay die op zo'n 160km van Arequipa ligt. En de reden waarom deze canyon ook zo geliefd is bij toeristen is de mogelijkheid om de bekende en met uitroeiing bedreigde condor te spotten. Deze enorme gierachtige vogel maakt zijn vlucht naar prooien meestal 's morgens of in de namiddag. En als het zo geliefd is bij andere reizigers moeten wij daar ook naartoe he. De eerste dag hebben we samen met Lisa en nog twee engelse meisjes rustig rondgewandeld op de rand van de Canyon en vooral genoten van het landbouwleven die zich rond de canyon afspeelt. De tweede morgen vertrokken we reeds om 5uur om ons naar de 'Cruz del Condor' te begeven, het uitkijkpunt van waar soms tientallen condors kunnen bezichtigd worden. Aan deze mirador zie je de Colcarivier op 1200 meter diepte stromen. Aan de overzijde van de vallei ligt Mont Misti, met zijn top 3200 meter boven de Colcarivier. Vandaar dat de Arequipeniërs geloven dat de Colca Cañon de diepste ter wereld is. In werkelijkheid bevinden er zich verder stroomafwaarts diepere dalen die echter niet met de gewone transportmiddelen te bereiken zijn.

En of we condors gezien hebben? Genoten hebben we van een schouwspel van 4 condors en dit gedurende twee uur. Adembenemend zijn die vogels waarvan de vleugels een rijkwijdte hebben van iets meer dan 3 meter. Als zo'n vogel op een paar meter boven je hoofd scheert voel je je toch wel een klein beetje nietig....

Na nog een avondwandeling in de witte stad en genoten te hebben van het heerlijke gebak die je in Peru kan vinden werd het tijd om ons Peruhoofdstuk af te ronden en onze laatste stop te maken in dit fantastisch land.

Wordt vervolgd!

Nele en Wouter

2006-05-11T03:02:00.000+02:00

Paracas: De Pacific, zeehonden en vooral... reuzekrabben!

Na het lekker chillen in de oase van Huacachina besloten we toch maar om ons een stapje verder te wagen en een korte busrit naar de Pacific, en meer bepaald Pisco, te ondernemen. Na een luttele 50 minuten (nog nooit zo'n korte busrit gehad) werden we gedropt aan de Panamericano, de weg door de Andes die loopt van Chili tot helemaal in Colombia. Daar wisten enkele andere backpackers ons te vertellen dat het kleine vissersdorpje Paracas heel veel aangenamer was dan Pisco. En wat andere reizigers vertellen is altijd interessant, dus... wij met 5 terug als sardientjes in een taxi richting dat idyllisch vissershaventje. Wat men ons wel niet vermeld had was dat we langs een aantal 'lekkergeurende' visverwerkende bedrijven moesten. Wist niet dat vis zo 'raar' kon ruiken...

De meest interessante trip bij Pisco/Paracas is naar de zeeleeuwen, duizenden vogels en pinguins op de Islas Ballestas, de 'poor men Galapagos' zeg maar. Wij dus op zoek naar de ideale tour en we hadden geluk dat we in Paracas verbleven want van daaruit vertrokken eigenlijk de uitstappen, en niet vanuit Pisco zoals zoveel toeristen denken. Betekent toch een uurtje extra slapen...

Na het voederen van enkele pelikaans door de vissers die net de haven binnenvoeren (natuurlijk voor de gebruikelijke 'tip', we zijn tenslotte gringo's), mochten we plaatsnemen in een speedboot. Tegen zo'n 50 km/uur snorden we vol verwachting naar de eilanden. Onderweg kwamen we echter eerst nog langs de bekende gigantische (150m hoog, 50m breed) driearmige 'kandelaar' die, net zoals de Nazcalijnen, mysterieus in de rotsen gegraveerd staat.

Na zo'n klein uurtje kwamen we dan aan de eilanden die letterlijk 'wit' zien van de vogels en hun behoefte. Tijdens de 19e eeuw waren hun 'dropjes' trouwens een van de belangrijkste exportproducten van Peru. Als gevolg van hun hoog nitrogeen gehalte was het namelijk een hoogwaardig meststof.
Maar naast de duizenden vogels waren er ook nog een honderden nieuwsgierige zeeleeuwen. Vooral het geluid die ze produceren is erg indrukwekkend. En natuurlijk hun speelse karakter. Echt fantastisch om zien hoe ze met en rond elkaar duikelen in het water. En natuurlijk zijn ze zich bewust van de vele toeristen waardoor het showgehalte toch wel stijgt.
En natuurlijk mogen we de 4 pinguins die we mochten bewonderen ook niet vergeten e...

Gezien het echt een rustig plekje was besloten we om nog een dagje langer te blijven dan gepland en te gaan vissen... jawel. We konden een tour regelen met een taxi, voor een ganse dag, en de taxichauffeur ging zorgen voor alle vismateriaal en aas. Joehoe!!!! Nu konden we eindelijk zelf voor onze 'ceviche' (een typisch Peruviaans gerecht. Rauwe vis met limoen en heel veel ajuin) zorgen. Nu ja, dat was natuurlijk buiten de vissen gerekend. Ook al voer de taxichauffeur ons naar 4 verschillende plaatsen, bijna nergens hadden de jongens en Lisa (Sanne en ik verkozen het luieren in de zon boven vissen) geluk. Nu soit, we hebben er allen veel plezier aan beleefd en met het overschot van de aas konden we uiteindelijk toch nog een heerlijk visgerechtje laten bereiden in een van de talrijke visrestaurantjes.

En het bezoeken van die vele visrestaurantjes was ook een hele belevenis op zich. Het begon altijd met tientallen menu's die je voor je neus geduwd kreeg op de dijk. En natuurlijk beloven ze allemaal allerlei gratis drankjes. Dan is het een kwestie van het restaurant uit te kiezen met de grootste porties (voor slechts 2.5 euro!!!), want lekker zijn ze allemaal. En in dat uitkiezen van die goeie restaurants waren we toch vrij goed want de porties die we voorgeschoteld kregen waren immens (zie foto). Zo groot zelfs dat onze deense reus er moeite mee had... en dat wil wat zeggen...

Na onze buikjes rond te eten met gezonde zeevruchten was het tijd om verder te trekken naar onze volgende bestemming...

Hasta pronto
Nele en Wouter

2006-05-08T03:01:00.000+02:00

Huacachina... een stukje paradijs te midden in de woestijn!

De dag was aangebroken dat we verder moesten richting het Noorden, naar Ica. Na een frisse duik in het koele water van ons zwembad, geen betere manier om wakker te worden, zochten we een manier van vervoer. Met de bus was de goedkoopste manier maar na wat rondvragen bleek dat het met de taxi het ons maar enkele soles meer kostte. De opdracht was nu wel nog het vinden van een taxi met een capaciteit van 5 personen (+ de chauffeur...). Een onbegonnen speurtocht was dit echter niet, aangezien een groot aantal 'happy few' in het bezit was van een tank... een oude Amerikaanse caddilac!!!

Uiteindelijk vertrokken we onze tocht als sardientjes in een blik, want we moesten de taxi delen met nog een zesde persoon, een klein Peruviaans dikkertje...! Een rustige trip werd het geenszins: niet alleen dommelde die peruviaan geregeld in met de schouder van Christian (onze reuzachtige Deense vriend) als rustpunt, ook onze chauffeur had blijkbaar een lange nacht achter de rug en wist geregeld met zijn vermoeidheid geen weg. Om zigzaggen van de auto te voorkomen kregen we het idee om onze zangtalenten eens te botvieren en met succes naderden we na 2 uren eindelijk onze bestemming.

Na wat raadplegen van onze gids en met enkele tips, gekregen van reizigers onderweg, beslisten we unaniem om ons te begeven naar een dorpje iets verder glegen, Huacachina, gelegen in een kleine, tot de verbeelding sprekende oase. Dit plaatsje, met centraal een laguna omgeven door palmbomen, fungeert als vakantieoord van de inwonders van Ica, maar heeft reeds ook heel wat activiteiten om de gewone toerist te kunnen lokken...sandboarding... de reden natuurlijk van onze komst. Eigenlijk was het meer een vereiste van de stoere mannen onder ons, het was een onderneming waar adrinalinestoten je lichaam in vervoering bracht. Doch hadden ook de vrouwen niet veel overtuigingskracht nodig om, helemaal afhankelijk van een 'board', een zandheuvel af te glijden. En spijt hebben ze zeker niet gehad... met een hevige snelheid, heuvel op en heuvel af, werden we in een buggy, met de nodige kriebels in de buik, door de woestijn geleid naar enkele plaatsen om onze evenwichtskunsten te testen. Dit bleek voor enkelen onder ons al heel gauw te mislukken met de nodige koprollen en in het bezit van een collectie zand tot gevolg... dan maar op onze buik!!! Als kers op de taart begaven we ons, na 3 eerdere pogingen, naar de hoogste duin onder een ondergaand zonnetje. Het was tot nu toe de kick van ons nog kort leventje! Met ongelooflijke snelheid en half oncontroleerbaar sjeesden we de helling af... gewoon fantastisch! Pure adrenaline!!! Met nog natrillende benen konden we de anderen hun daling waarnemen en hun gehil almaar meer decibels horen aannemen... Misschien kunnen we dit ook eens proberen van de Hoge Blekker??? Alhoewel, misschien moet die eerst een paar tientallen meters verhoogd worden.
(Ter info: de hoogste duin in de regio is welgeteld 2078m hoog)

Daags nadien konden enkelen van ons (Christian de Deense reus, Lisa het brits meisje en ikzelf) er echter niet genoeg van krijgen en beslisten we om de vraag te stellen om zelf eens de woestijn te mogen inrijden met een 4-persoonsbuggy. Na wat aandringen (...serieus zagen eigenlijk!) is het ons dan toch gelukt waarna we gebracht werden naar een plaatsje waar de moeilijkheidsgraad niet te hoog lag aangezien we toch niet de nodige ervaringen bezitten. Als een zot achter het stuur raceten we door de woestijn en probeerden we enkele heuveltjes te overwinnen. Twee van ons is het gelukt, ons Brits teamlid moest na twee pogingen... stilgevallen net vóór de top... jammergenoeg opgeven!Een onvergetelijke unieke ervaring die alle verwachtingen heeft ovetroffen!!! Deze schitterende dag werd nog gepast afgesloten door een heerlijke barbecue en bijhorende dorstlessers aan de bar/zwembad van het hostel.

De morgen nadien begon alweer met enkele baantjes zwemmen in het frisse water wat ons al meteen wakker schudde en ons confronteerde met het nakend afscheid van dit heerlijk klein paradijsje...!

Maar op naar een volgend avontuur aan de Stille Oceaan!

Hasta Pronto,
Nele en Wouter

2006-05-06T00:51:00.000+02:00

Nazca... Buitenaardse wezens????

Na afscheid te nemen van Fabrizio en Vicky, de uitbaters van ons supergezellig hostalletje in Cusco (het voelde echt als een thuis), trekken we naar de busterminal. Er wacht ons namelijk een helse rit van 14 uur door bergen en met een hoogteverschil van ca 2500m naar Nazca. Een stadje, bekend om de mysterieuze Nascalijnen, ergens in de dorre vlakte tussen Cuzco en de Pacific. Intussen reizen we al met vijf want naast het Deense koppel, Christian en Sanne, waar we nu al twee weken mee rondtrekken heeft er zich intussen ook al een Engels meisje, Lisa, bij ons gevoegd. Heel tof om met zo'n groepje rond te trekken en bovendien ook een heel stuk veiliger.

De Nazca-lijnen zijn een wereldwijd bekend fenomeen. In het stadje zelf heerst er een versluimerende sfeer, al zal dat wellicht door de immense warmte van de blakende zon komen. Vlakbij de stad liggen heuvels, bergen en immense vlaktes. Dagelijk vliegen toeristen over de bekende delen van de Nasca-vlakte om er de pistes en zandfiguren met eigen ogen te aanschouwen. De meest bekende figuren die de Nazca-vlakte sieren zijn de spin, de aap, de kolibrie en de walvis. Naast de bekende figuren weet de gemiddelde mens ook dat er ‘landingsbanen’ te vinden zijn. Niemand weet wat het doel is, niemand weet wat het te betekenen heeft.
De landingsbanen of pistes zijn rechthoeken, parallellogrammen en driehoeken van soms honderden vierkante kilometers. Soms overlappen de pistes de andere figuren.Wat minder bekend is, is dat er honderden van die tekeningen en banen zijn. Hoe oud de figuren en landingsbanen precies zijn weet niemand. Omdat men de zandfiguren zelf niet kan dateren moet men het doen met paaltjes of potten en kruiken die men gevonden heeft vlakbij de lijnen waaruit ze zijn opgemaakt.
Het staat vast dat diverse generaties bezig zijn geweest om de lijnen te maken tot wat ze zijn. Wat ook heel speciaal is dat de meeste figuren overeen komen met sterrenbeelden. Zo zou de spin het sterrenbeeld Orion zijn en de aap komt overeen met sterrenbeeld Leeuw. In deze theorie zou Wouter dus als sterrenbeeld 'boom' (tweelingen) hebben en ik 'kolibrie' (boogschutter).

Wij wilden dus die bekende figuren ook gaan 'spotten'. Na een kleine speurtocht langs de vele touragentschapjes die het dorp rijk is kozen we toch al heel snel voor het agentschap van ons hostal, Alegriatours. Ons hostal was fantastisch (precies een heus hotel maar met een prijs als van een heel goedkoop hostalletje, een proper zwembad incluis), hun agentschap zou wel van hetzelfde kaliber zijn. De volgende morgen mochten we ons dus prepareren voor een vlucht van een half uurtje boven de dorre vlakte van Nazca. Na een tiental minuutjes rijden naar de kleine luchthaven parkeerde de wagen ons netjes naast een kleine Cesna, goed voor ons vijven en de piloot. Na eerst een videouitleg over de lijnen en een korte uiteenzetting door onze piloot mochten we dan eindelijk plaatsnemen. Wat we de volgende 30 minuten te zien kregen was echt super. Heel speciaal eigenlijk die lijnen waar niemand van weet waar ze van komen en hoe oud ze zijn. Waren het de Nazcaindianen, de voorlopers van de Inca's? De Inca's zelf misschien? Of buitenaardse wezens? Alles is mogelijk en of men ooit zal weten hoe ze daar komen....
Misschien is het soms goed dat men niet alles weet, zo blijft het toch iets mysterieus hebben.

Na deze heel speciale ervaring was er nog een uitstapje gepland. Vlakbij Nazca ligt er namelijk een nazcabegraafplaats, Chauchilla, waar de mummies nog heel goed bewaard zijn. We hadden ze eerder in een museum daar vlakbij verwacht, maar wat bleek, ze zitten gewoon nog in de graven die volledig blootgelegd werden door grafrovers. Een beetje een luguber gezicht eigenlijk omdat een aantal van die mummies zo goed bewaard gebleven zijn zodat er nog vlees te zien is en vooral ook omdat er rond de opengelegde graven nog duizenden zongebleekte schedels en beenderen her en der in het rond liggen. Zomaar voor het grijpen allemaal, onbegrijpelijk.
De begraafplaats wordt als zodanig in stand gehouden, deels om verdere ontheiliging van het gebied te voorkomen (de meeste mummies zijn blootgelegd door grafrovers) en deels omdat er geen geld is om de mummies en grafgiften op een goede manier op te slaan of tentoon te stellen.

Na deze een beetje lugubere ervaring kregen we nog een uitleg over het maken van keramiek en het verwerken van het goud die in de bergen rond Nazca nog veelvuldig gevonden wordt. Een verkooptruc???

Daarna besluiten we om de rest van de dag wat te luieren aan het zwembad in plaats van verder te rushen naar Ica. Dat wordt iets voor de volgende dag...

Hasta muy pronto!
Nele en Wouter

2006-05-04T01:55:00.000+02:00

Cusco... Een kopje Spaans Koloniaal met een wolkje Inca!

Onze intrede in Peru gaat gepaard met een doortocht aan het Titicaca-meer rijk aan prachtige taferelen, zo gegrepen uit de geschiedenisboekjes om zo via Puno door het hooggebergte ons te begeven naar de hoofdstad van het Inca-imperium: Cusco!

Deze stad met een populatie van 300.000 inwoners ligt in het zuidoosten van Peru nabij de Urubamba Vallei, beter gekend als de door Inca's genaamde Heilige vallei.

Onduidelijheid heerst er nog steeds over het ontstaan van Cusco (of Qosq'o in het Quecha) daar feiten en mythes niet altijd hand in hand gaan. Volgens de legende is deze stad gesticht in de 12de eeuw door de eerste Inca, Sapa Inca Manco Capac. Maar het was pas veel later, in de 15de eeuw, dat de negende Inca, Sapa Inca Pachacuti, Cusco heeft groot gemaakt tot hoofdstad. Van hieruit heeft het Inca imperium door gewelddadige verovering een fenomenale groei gekend tot het Spaanse leger, onder leiding van Francisco Pizarro, er een eind heeft aan gemaakt. In 1533 bereikte uiteindelijk de eerste Spanjaard de hoofdstad.

Het stadscentrum is heden getekend door bovenstaande rijke geschiedenis: Vele gebouwen werden getransformeerd onder invloed van Spaanse architectuur, dit met een mix van Inca architectuur. De nieuwe stad werd gebouwd op de fundamenten van de oude Inca stad, waar ze tempels veranderden door kerken en paleizen. Dit getuigt in koloniale pleinen met mooie kerken en een imposante kathedraal, waar meerdere straten en steegjes, afgelijnd door overleefde inca muren, op uitkomen, musea die in vroegere tijden paleizen waren van verscheidene, in weelde levende Sapa Inca's!

Het was dan ook voor ons geen moelijke keuze om hier enige tijd te verblijven. Hier hadden ze voor ieder wat wils en op ieder moment wel iets in petto: overheerlijke rijkelijke ontbijten op een van de balkonnetjes rond het hoofdplein Plaza de Armas, rondslenteren in de steegjes om daarna te genieten van sfeervolle restaurantjes die gevarieerde menuutjes aanbieden voor maar €2,5. En ook om de avond te vullen zijn er tal van mogelijkheden: uitgaan door een niet-gedubde film mee te pikken, een dansje te wagen in een van de vele sfeervolle danscafeetjes, een klapke doen in een gezellige bar of traditionele volksdansen gaan bezijken. Daarnaast zijn er natuurlijk ook nog de vele musea verspreid over de binnenstad en voor de gelovigen kan je nog een extra dag spenderen aan een 'kerkentocht'!

Maar de publiektrekkers zijn natuurlijk de talrijke Pre -Inca en Inca ruïnes in en rond de stad. Dus trokken we een dagje wandelen uit om enkele van deze te gaan bezichtigen, waaronder het impressionant fort, Sacsayhuamán ( slechts 20% van dit fort is te bezien doordat Spanjaarden de muren afbraken om de stenen blokken te gebruiken voor hun eigen huizen in Cusco), wat ideaal is om ondergedompeld te worden in de cultuur van deze pre-colombiaanse tijd en ter ideale voorbereiding van het hoogtepunt, de heilige stad Machu Picchu.

Geheel in fascinatie van de gedachtengang der Inca's groeten we jullie,
Nele en Wouter

2006-05-01T19:42:00.000+02:00

Machu Picchu... Het mysterie der Inca's!

We zijn net terug van wat voor ons nog maar eens een van de hoogtepunten van onze reis was. We moeten er zelfs nog een beetje van bekomen want het was en is vrij overweldigend allemaal. We hebben namelijk net een van de meest bekende wandelingen ter wereld gedaan, de Incatrail, met als absolute kers op de taart, de verloren stad van de Inca's (of dat denkt men toch want niets is zeker in de Incageschiedenis), de Machu Picchu. En of het geweldig was??? Zoals gezegd, we moeten er nog altijd een beetje van bekomen, van het overweldigend gevoel dat we mochten ervaren.

Eerst heel even een korte geschiedenis van de Incatrail:
Deze "snelwegen" waren van zeer groot belang in de organisatie van het Inca imperium Tawantinsuyu. Dit enorme rijk kende op het hoogtepunt van zijn macht, een grootte die zich uitstrekte van Quito in Ecuador tot Santiago de Chili. De hoofdstad lag ongeveer middenin, namelijk de nog steeds wondermooie stad Cusco. Toen de Spaanse conquistadores dit rijk veroverden waren ze verstelt over de organisatie van dit immense imperium. Sommige Spaanse intellectuelen schreven dat Tawantinsuyu over het mooiste en beste wegennet beschikte van de moderne wereld (toen in de 16e eeuw). De vele renners (chasquis genoemd in het Quechua) die alle punten van het rijk met elkaar verbonden konden in 3 dagen een boodschap overbrengen tussen de nieuwe hoofdstad Lima en Cusco. De Spanjaarden met hun paarden deden er minstens 2 weken over. Wij zullen proberen een kort stukje van die 'snelwegen' te wandelen...

Dag 1: donderdag 27 april
Vorige week donderdagmorgen werden we door Peruplanet, de Belgisch-Peruaanse agency waar we onze tocht bij geboekt hadden, in alle vroegte opgehaald aan ons hostal voor wat een 4daagse wandeling zou worden. Na een licht ontbijt (deze keer was ik, Nele, de gelukkige om een ganse nacht door te brengen in dat kleine vertrekje), en na onze rugzakken en alle benodigdheden, zoals tenten, matjes, eten, kookgerief etc, op ons mini-busje te zwieren, vertrokken we, samen met een heel leuk Engels koppel (Peter en Claire) in de schemering naar Ollantaytambo. Ollantaytambo werd vernoemd naar een Inca krijger, maar het is vooral ook een fort dat de weg naar de machu picchu bewaakte. Hier haalde de Inca Manco II zijn laatste overwinning op de spaanse indringers. Naast de bekende toeristenmarkt is het voor ons vooral goed om alle laatste inkopen te doen voor de trek, om de laatste dragers op te pikken, om de laatste benodigdheden voor de kok te kopen, en om ons te voorzien van home-made wandelstokken en cocablaadjes (helpen tegen hoogteziekte en geven meer energie).
Daarna rijden we over een smalle weg nog een uurtje langs de rivier Rio Urubamba verder naar km82, de start van de fameuze trail. Na het tonen van de paspoorten en de tickets, het wegen van de bagage van de dragers en het offeren van 3 cocablaadjes en 3 rozijnen aan Pachamama (moeder aarde, ze is weg van zoetigheid...) kunnen we dan eindelijk op stap. Het offeren van die cocablaadjes en rozijnen moet ons een behouden trek en een goede aankomst aan de verloren stad waarborgen...

Eigenlijk is de eerste dag vrij gemakkelijk, een voorbereiding voor het zwaardere werk zeg maar. We lopen van km82 naar Huallabamba, een redelijk vlakke wandeling langs de Urubamba rivier met een uitzicht over de Veronica sneeuwtop die een hoogte heeft van 5850m. We komen langs lokale gemeenschappen, ontmoeten massa's vicuana's en ezeltjes, en we zien de bekende tunacactus die in bepaalde delen van Peru gebruikt wordt om lippenstift van te maken, maar hier enkel voor medicinale doeleinden dient. Ook passeren we op een bergtop de ruines van Llactapata, een belangrijke landbouwkundige plaats in de Incatijd, en zien we in het dal de ruines van Willkarakay. Na een pittige afdaling naar de vallei van de Kusichaca rivier mogen we voor de eerste keer genieten van de kookkunsten van onze kok Matteo: de volgende dagen zullen we zeker geen honger lijden want we worden zowaar getrakteerd op een heus driegangenmenu.
Na de lunch wandelen we nog een drietal uurtjes verder tot net iets voorbij Wayllabamba. We zoeken een plekje op een kampplaats een beetje hoger dan voorzien omdat we dan slechts '1100m' onder de eerste bergpas zijn. Aangekomen in dat kamp werden we verrast met een reuzeberg popcorn (onze kok vergat soms dat we maar met 5 waren) en 'Chocolate con energia'. En daarna moesten we nog maar eens een gigantisch diner naar binnen werken...
Na nog wat geklets kropen we rond 20uur in ons tentje om als een blok in slaap te vallen. De eerste dag was al fantastisch, de volgende beloofden nog fantastischer te worden.

Dag 2: Vrijdag 28 april
Na een stevig ontbijt om 5uur 's morgens, vertrekken we vol goeie moed voor wat de moeilijkste dag moet worden. En na een kwartiertje wordt al snel duidelijk waarom: duizenden steile trappen en een nog steilere weg leiden ons naar de eerste en hoogste pas van deze trail: De Warmi Wanusca pas, beter bekend als de 'dead women pass', op 4200m hoogte. Als je denkt dat je er bijna bent, loop je weer tegen een bergwand aan en dan begint de ‘Hell pass’ pas echt. Vanaf hier kun je het hele pad langs de bergwand zien lopen. Het is een slopend stuk met veel traptreden en steeds ijler wordende lucht. Onze gids bleef ons maar zeggen dat we 'very slowly' naar boven moesten (om hoogteziekte te voorkomen) maar veel sneller dan dat ging ons toch niet lukken. Nu ja, ze had ons ook gezegd dat we minimum 3 uur moesten rekenen, en we hebben het toch maar mooi geklaard in iets minder dan 3 uur. Het overwinningsgevoel die ons overviel het moment dat we met veel gehijg op die top kwamen was ongelooflijk. Alle groepen stonden elkaar ook keihard aan te moedigen en telkens iemand bovenkwam, maakte niet uit van welke groep, begon iedereen spontaan te klappen. Het samenhorigheidsgevoel op deze trail is echt wonderlijk...
Na een klein uurtje genieten van het uitzicht aan weerszijden van de pas, en onze overwinning dalen we snel af naar Paqaymayu op 3600m want intussen waren onze maagjes serieus beginnen grommen. Wat Matteo nu weer uit z'n koksmuts toverde was weerom overheerlijk en gaf ons voldoende energie om nog maar eens een pas op 3950m over te steken. Normaal moesten we eigenlijk tussen die twee passen blijven overnachten maar om de derde dag wat korter te maken besloten we toch maar om ons nog aan die 2e pas te wagen. Voor we onze 2e kampplaats bereiken, bezoeken we nog de wondermooie Runkuracay en Sayaqmarka ruïnes om dan verder door het nevelwoud verder te gaan naar het kampement. Na wederom een berg popcorn, crackertaartjes en een gigantisch diner naar binnen gewerkt te hebben kruipen we nog vroeger dan de dag ervoor in ons tentje...

Dag 3: Zaterdag 29 oktober
Om half vijf worden we zachtjes gewekt door onze kok met een overheerlijke kop cocathee-op-bed. Na verder nog een heerlijke omelet en getoaste broodjes verorberd te hebben vertrekken we als eerste groep voor onze 3e en laatste pas. Het voordeel van zo vroeg vertrekken (rond 6u) is dat we als eerste mogen genieten van het fantastische zicht op de Vilcabamba bergketen. Gigantisch en prachtig zijn die bergen met hun witte muts van sneeuw op. Fantastisch is ook het schouwspel waarop de zon ons trakteert... Eigenlijk is het ganse stuk naar de derde pas op 3700m schitterend: wild nevelwoud, heel veel orchideeen, varens, kleurrijke vogels, af en toe een glimp op de bergen, kleine watervalletjes, half uitgehakte tunnels en perfect geplaastste stenen. Na een kort bezoekje aan de voorlaatste ruine, Phuya Patamarca (wolkenstad), nemen we de laatste en langste afdaling (ca 2000m) verder naar Winay Wayna (voor altijd jong), een gigantische ruine die slechts 20 jaar geleden ontdekt is.
Normaal was dit de kampplaats voor onze derde nacht. Vandaar gaat het dan verder via de Zonnepoort naar de bekende verloren stad. Wil het toeval nu net dat een paar weken geleden een enorme modderstroom het laatste stuk van de Incatrail en dus de toegang tot de 'Sungate' vernietigd heeft en we eigenlijk het allerbelangrijkste stuk van de Trail niet kunnen lopen. Een ferme ontgoocheling eigenlijk, maar eentje waar niemand iets kan aan doen. Moeder natuur is nu eenmaal de sterkste, tegen haar kan niemand op...
Nu soit, niet getreurd natuurlijk en na nog eens een superlunch zetten we de afdaling (nog eens 2000m) verder naar Aguascalientes, of El Pueblo de Machu Picchu. Daar volgde een beetje een teleurstelling want we kregen te horen dat we de derde nacht niet meer gingen kamperen maar dat we de nacht moesten doorbrengen op de vloer van een restaurant. Opnieuw wat ongoocheld natuurlijk want andere groepen (niet allemaal) konden wel kamperen. Was buiten onze porters gerekend want ineens begonnen ze de tenten zomaar op te zetten te midden van het restaurant. Het leverde hilarische taferelen, ongeloofwaardige blikken en contente trekkers op. We waren weer gelukkig...
Na een beetje emotioneel afscheid van onze kok en porters (de volgende morgen moesten ze na het ontbijt er heel snel vandoor om hun trein terug naar cusco te halen) kropen we rond 21u in onze geimproviseerde kampplaats...

Dag 4: Zondag 30 april
De vierde dag vertrekken we vroeg in de morgen. Het is nog donker (ca 5 uur) en we willen vandaag bij de Machu Picchu de zon op zien komen. Het is een geladen sfeertje in de rij voor de bus. Iedereen is een beetje zenuwachtig en kijkt enorm uit naar het grote moment. Om half vijf mogen we dan eindelijk instappen en een kleine 20 min later staan we aan de toegangspoort van het grote moment. Na nog eens een tiental minuutjes staan we ineens oog in oog met 'de Verborgen stad van de Inca's' tussen de bergen hoog boven de Urubamba rivier, de wereldbekende MACHU PICCHU. We krijgen ongeveer 2 uur uitleg over het religieuze en historische belang van deze plaats en we kunnen hier ook de verfijnde bouwstijl van de Inca's waarderen. Ze konden er iets van....

Een korte geschiedenisles:
Machu Picchu is dé verborgen stad van de Inca's die de Spanjaarden nooit gevonden hebben en daardoor een van de belangrijkste ruines die nooit is vernietigd. Hier is tot op de dag van vandaag nog veel van de Incabeschaving terug te vinden. Machu Picchu betekent letterlijk 'Oude Hoogte' in het Quechua.

De stad Machu Picchu is gelegen tussen steile bergen, op een hoogte van ongeveer 2.350 meter. De Inca's bereikten de stad via een steil pad. De voettocht duurde meerdere dagen en de stad was daarom moeilijk bereikbaar en bijgevolg ook moeilijk te vinden door veroveraars. Machu Picchu ligt ingesloten tussen twee steile pieken: de Machu Picchu en de Huayan Picchu (Jonge Hoogte in het Quechua). Door het rotsdal loopt op 2.000 meter hoogte de sterk stromende Urubamba rivier.

Aangenomen wordt dat de bouw van de stad Machu Picchu werd begonnen rond 1440, onder leiding van de eerste grote Inca Pachacuti. Tot aan de Spaande verovering van het gebied in 1532 was de stad bewoond. De functie van de stad is omstreden. Doordat de stad zo ontoegankelijk is, wordt aangenomen dat de stad geen doorsnee-functie had. Vaak wordt aangenomen dat Machu Picchu een buitenverblijf was voor koningen en andere hooggeplaatsten. De stad heeft veel verblijven voor nobelen, en ook een paar woningen voor hun dienaren. Er konden rond de 750 personen in de stad verblijven. Gedurende de regentijd, als er geen koningen aanwezig waren, zouden er veel minder mensen in Machu Picchu geweest zijn. Toen de Spanjaarden het Rijk van de Inca versloegen, stopte de regelmatige trek van en naar Machu Picchu door nobelen en raakte de stad verlaten.
Een andere verklaring voor de merkwaardige ligging en voor het verlaten raken van de stad is dat het een fort was dat diende ter verdediging van het Inca-rijk. Na de Spaanse verovering was er voor de Inca's geen noodzaak meer om de stad te blijven bezoeken. Deze verklaring wordt vaker bestreden, aangezien de ligging van de stad het niet aanneemlijk maakt dat van daaruit het Inca-rijk verdedigd werd. Bovendien waren er te weinig woningen voor voetvolk aanwezig.
Een derde theorie meent dat Machu Picchu vooral bedoeld was voor het verzamelen van coca-bladeren, aangezien het lag op een punt waarvandaan veel plantages bereikbaar waren. Het verlaten raken van de stad wordt daardoor echter niet verklaard: ook na de Spaanse verovering bleef de coca een belangrijke rol spelen in het gebied.
Pas in 1911 raakte de ligging van de stad weer bekend, toen de historicus Hiram Bingham een studie verrichtte naar de Inca-paden in de omgeving. Tijdens deze studiereis ontdekte hij Machu Picchu. Algemene bekendheid kreeg de stad in 1913, toen National Geographic een compleet nummer wijdde aan Machu Picchu.
In 1983 werd de stad opgenomen op de werelderfgoedlijst vanUnesco.

Er is in de stad een woonzone met middenin een groot plein, een militaire zone en een godsdienstige zone. Tussen de godsdienstige gebouwen stonden ook de woonvertrekken van de hofhouding. In de godsdienstige zone vindt men prachtige tempels voor de zonnegodin en de maangodin. Ook staat daar een heel mooie zonnewijzer op het hoogste punt van de stad.

Na een vijftal uur rondgewandeld en genoten te hebben van dit mysterie begonnen we aan de afdaling terug naar Aguascalientes. Na een verkwikkend bad in de thermale baden (vandaar de naam 'Aguascalientes') en afscheid te nemen van Silvia, onze gids, volgde een korte treinrit naar Ollantaytambo waar ons dan een minibusje stond op te wachten om ons terug naar Cuzco te brengen. We waren versleten maar o zo voldaan... Moesten we kunnen vertrokken we de volgende morgen opnieuw.

Ciao cariños
Nele en Wouter

2006-04-25T23:52:00.000+02:00

Copacabana...Waar de zon zijn stralen voor het allereerst heeft neergeworpen!

Na een kleine maar boeiende 5 uur durende busrit kwamen we aan in de kleine badstad, Copacabana gelegen aan het hoogst bevaarbaar meer ter wereld (3820m hoogte): Lago Titicaca.

Een boeiende busrit daar talloze taferelen net als honderden jaren geleden, gesitueerd rond het Titcaca-meer met het besneeuwde hooggebergte op de achtergrond, ons vensterraam passeerden: soort kooien half drijvend op het wateroppervlakte met visvangst als functie , een uit riet vervaardigde cano die vakkundig werd gevlochten door enkele mannen, hele families (volledig in traditionele klederdracht) hun akkers bewerkend en dat in het bijzijn van enkele rustig grazende koeien en ezeltjes, etc. Daarnaast zorgde ook een ongewone overzetdienst (onze bestemming is gelegen op een schiereiland) voor enige hilariteit onder de reizigers. Deze onderneming bestond in het overbrengen van enerzijds de reizigers op een motorboot en anderzijds de bus op een lange sloep. Sightseeing lieten we aan ons voorbijgaan en we kozen eerder voor het angstvallig gadeslaan van die toch wel héél laag varende overzetsloep met onze bus en bagage op. Helemaal verrast werden we door een opstand van de landbouwers tegens de busmaatschappijen. Wegens hun lage inkomen kunnen ze het moeilijk permiteren nog een ticket te kopen! Het bezorgde ons enkel een vertraging van een klein uurtje en sympathie voor de actienemers.

Eenmaal aangekomen, viel ons al meteen de aangename rustige atmosfeer op die dit stadje, gelegen in een baai, uitstraalde! Geleid door een boliviaanse knaap zochten we de hostel op waar onze Deense vrienden ons ging opwachten. Al gauw bleek dat ze hun activiteit van 'elk uur gaan checken of we aangekomen waren' hadden opgeven met de veronderstelling dat we onze bus veel later hadden genomen dan afgesproken uit La Paz. Ze waren ons daarentegen gaan opwachten boven op de Camarín de la Virgin, waar de houten Virgen de Copacabana gehuisvest is, om de zonsondergang te aanschouwen. Helemaal boven geraakten we niet meer waardoor we halweg de rots onze tocht staakten om toch ook nog te kunnen genieten van een enig mooie zonsondergang boven het meer!

De naam die dit stadje draagt is te danken aan de interpretatie van de Spanjaarden. De oorspronkelijke benaming van deze plaats werd voorafgegaan door Kutha Kahuaña wat in het Aymara zoveel betekend als "panorama op het meer". De Spaanse invallers hebben dit dan maar herleid tot Copacabana!

In de 16de eeuw presenteerde Copacabana de afbeelding van de Maagd van Candelaria, heden de patroonheilige van Bolivië, en werden er enkele mirakels tot stand gebracht. Dat bracht natuurlijk een hele toestroom van pelgrims tot stand. Een reuzegrote cathedraal werd hier dan ook neergepoot ter opvang. In het daarnaast gelegen Capela de Velas worden er dan ook naar hartelust kaarsjes aangestoken met de hoop ieders wens vervuld te zien. We hebben hier dan ook gebruik van gemaakt hetzelfde te doen!

Maar deze streek was ook voor groot belang voor de Incas. Wat verder gelegen in het meer zijn er de 2 eilanden, Isla del sol en Isla de la Luna.
De mythe gaat hier dat Isla del Sol de geboorteplaats is van de zon. De alleereerste verschijning van de gebaarde witte God Viracocha, gepaard met de geboorte van de allereerste Incas, Manco Capac en zijn zuster/vrouw Mama Huaca, zou hier plaatsgevonden hebben. Op het eiland zijn dan ook enkele heilige plaatsen en ruïnes te vinden. Op het zuiderlijk gedeelte van dit eiland bevindt zich bijvoorbeeld het Chincana complex, een ceremoniële plaats waar de maagden van de zon geofferd werden rechttegenover de heilige Puma rock tere ere van de Zonnegod. Deze plaats werd ook na de Inca periode en zelfs nog tot op heden gebruikt om llama's te offeren...! Op het noordelijk gedeelte bevindt er zich een 1000 treden tellende Inca-weg die leidde naar een fontein! Een fikse wandeling dwars over het eiland was dus in het verschiet wat ook meteen een goeie oefening was voor de komende Inca-trail!

Op een 'steenworp' afstand van Isla del Sol kon men een ander, kleiner eiland waarnemen, die een onafsheidelijke band bevat in de mythe der Inca's. Het werd Isla de la Luna genaamd en hier werden als het ware de maagden van de zon vastgehouden.

Met al een kleine voorstelling van demachtige mysterieuze Inca geschiedenis in het achterhoofd kunnen we ons eindelijk begeven naar het hart van dit voormalig rijk... Cusco!

Nele en Wouter

2006-04-22T21:53:00.000+02:00

La Paz... Een hoofdstad op ijle hoogte!

Door ons fantastisch avontuur in Salar d'Uyuni waren we uiteindelijk in ons vierde land, Bolivië, aanbeland. En gezien Uyuni zelf niet zoveel te bieden heeft besloten we, na afscheid te nemen van onze nieuwe belgische vrienden, om snel door te reizen naar La Paz.

La Paz is de bestuurlijke hoofdstad van Bolivie. Bij de volkstelling van 2001 bestond de stad uit ongeveer 1 miljoen inwoners. Vandaag zijn het er wellicht een half miljoen meer. La Paz ligt in een diep dal, op een hoogte van 3600m waardoor het hiermee de hoogste hoofdstad ter wereld is. Naast La Paz ligt de hoogvlakte Altiplano waar ook de internationale luchthaven van La Paz, El Alto gelegen is. De stad werd in 1548 gesticht door Alonso de Mendoza, op de plaats van de inheemse nederzetting Chuquiago en heette oorspronkelijk Nuestre Senora de La Paz (Onze Lieve Vrouwe van de Vrede).
La Paz werd in 1898 de de facto zetel van de nationale overheid, terwijl Sucre in naam de hoofdstad bleef. Deze verandering was het gevolg van de overgang van de Boliviaanse economie afhankelijk van de grotendeels uitgeputte zilvermijnen van Potosi naar de exploitatie van tin bij Oruro, en op de resulterende veranderingen in de distributie van de economische en politieke invloed van de diverse nationale elites.

Het centrum van de stad is modern, met internationale hotels, restaurants, banken en wolkenkrabbers, druk verkeer en grote winkelcentra. In de lagere delen van de stad liggen de duurdere wijken, ook omdat daar een aangenamere temperatuur heerst. In de regel geldt, dat hoe hoger je komt, des te armer is de bevolking. El Alto daarentegen is een van de armste stadsdelen, waar een hoge werkloosheid is en een hoog analfabetisme. Veel landbouwers, mijnwerkers en boeren zijn in de loop der tijd van het platteland naar de stad getrokken, op zoek naar werk.

La Paz wordt in tweeën gedeeld door de hoofdstraat, die bij de inwoners bekend staat als de El Prado. Ten noorden van deze straat ligt het koloniale centrum met een rechthoekig stratenplan. Ten zuiden van de El Prado wonen vooral Aymará-Indianen in een oud centrum met nauwe straatjes en steegjes, waarin je al snel verdwaalt. Bezienswaardigheden zijn onder meer de Cathedral, de grootste kerk van La Paz, het Museo Nacional de Arta, met oude en nieuwe kunst, het plein Plaza san Francisco, waar alle belangrijke gebouwen gevestigd zijn, en de drukke winkelstraat El Prado. Daarnaast is ook een bezoek aan de verschillende markten aan te raden. Er zijn markten met groente, huishoudelijke artikelen, ijzerwaren en elektronica. Op de markt worden vaak afwijkende gewichtsmaten gehanteerd. Als je aardappels of fruit wilt kopen doe je dat per montón of hoopje en per canasta, hetgeen een mandje vol betekent.

Een heel speciale markt is wel El Mercado de Brujas, de heksenmarkt. Brujas betekent heksen, waarmee de verkopers en apothekers van medicijnen worden bedoeld. Je kunt er medicinale kruiden en mineralen kopen, die een helende werking hebben. Als je ziek bent, kun je te rade gaan bij genezers, de curanderos, die op de markt rondlopen. Bolivianen kopen vaak een talisman om hen te beschermen tegen kwade invloeden. Er worden ook Lamafoetussen (Niet echt een aangenaam beeld) te koop aangeboden, die onder de deurpost moeten worden begraven en zo de inwoners beschermen tegen het onheil. Sorry voor diegenen die hierin geïnteresseerd zouden zijn, zoiets nemen we niet mee in onze rugzak. :-)
Amuletten worden gevuld met geheimzinnige stoffen om boze geesten te verjagen. De bevolking heeft nu eenmaal een sterk geloof in deze oude riten en gebruiken, vaak nog meer dan de moderne geneeskunde.

Voorlopig hebben we eigenlijk nog niet zoveel gezien in La Paz, met uitzondering van de belangrijke gebouwen op Plaza San Francisco en de 4 gekende musea in Calle Jaen, een gezellig straatje dat men momenteel volledig aan het renoveren is. Andere musea waren jammergenoeg allemaal gesloten wegens renovatiewerken overal in de stad. De reden waarom we eigenlijk niet zoveel gezien hebben is omdat we na ons kortstondig bezoek aan Peru, wegens een vervroegde Incatrail (waarover later meer), we in mei terugkeren naar Bolivie en sowieso door de hoofdstad moeten. Vandaar besloten we om gewoon een aantal dagjes rond te kuieren en te relaxen, want na het rushen door Argentinië de laatste weken bleek dat een welgekomen afwisseling. Bovendien bleek het voor Wouter zijn maag ook nodig om het even rustig aan te doen, hij heeft namelijk het 'geluk' gehad een ganse dag in zijn bed (met af en toe een uitstapje naar het kleinste vertrekje) te mogen doorbrengen. Blijkbaar is het eten toch niet altijd even gezond en ook al wassen we onze handen constant, het is geen garantie dat we gespaard blijven van de bekende reizigersziekte. Nu soit, na een dagje rusten en het nuttigen van verscheidene 'Mate's de Coca' (wees gerust, hier wordt het enkel gebruikt voor medicinale doeleinden en het is volledig legaal) was hij gelukkig weer op de been en konden we op ons gemak een eerste blik werpen op wat voor ons een heel gezellige stad is. Later dan ook meer over deze stad.

Met dit tekstje willen we ook graag iedereen geruststellen wat de veiligheid betreft in Bolivie en meerbepaald La Paz. We weten dat het ook in het Belgisch nieuws geweest is van het ongelukkig voorval met een Oostenrijks koppel, maar wees gerust, de politie is nu nog meer aanwezig dan voordien. Bij onze aankomst aan de busterminal vroegen ze ons zelf waar we naartoe moesten om te zien of je wel een veilige buurt had uitgekozen voor je hostal en ook om de taxi's te tracen (aan de hand van hun nummer) of ze niet al te lang wegblijven. Ook in de hostals zelf doen ze alle moeite om je een veilig gevoel te geven (ze bellen spontaan een radiotaxi wat veel veiliger is) en ook geven ze je bij aankomst alle nodige richtlijnen om zo min mogelijk lastig gevallen te worden. Bovendien zijn we met ons tweetjes (we zorgen heel goed voor elkaar), proberen we zo onopvallend mogelijk te doen en bijna constant reizen we nog met andere backpackers wat mensen met ongure gedachten meestal afschrikt. Don't worry dus...

Met vers opgeladen batterijtjes trekken we verder richting Peru...

Hasta la proxima!
Nele en Wouter

2006-04-19T01:52:00.000+02:00

Salar de Uyuni... Moet er nog zout zijn?

Het was alweer vroeg opstaan geblazen, als echte West-Europeanen is het onze verplichting om op tijd aanwezig te zijn, dit vertaald in 10 minutjes voor tijd... (de constatie is hier treffend dat onze familie, en ik incluus, uitzonderingen zijn en eerder van het zuiderlijk halfrond afkomstig zijn) wat me hier aardig lukt, weliswaar onder lichte druk van mijn plichtbewuste vriendin. Vlug nog wat inkopen doen, om niet om te komen van honger en dorst, het is uiteindelijk een tocht door de woestijn (we hadden nog tijd over...) om ons daarna gauw naar de agency te begeven. Tot onze grote verbazing stond de bus, die ons naar de grenspost en vervolgens naar onze terreinwagens moest brengen, al 5 minuten ongeduldig op volle toeren te draaien! Een ongewone situatie voor dit werelddeel...! Met rode wangetjes startten we richting Bolivie om een fantatische 3-daagse te beleven door de woestijn en af te sluiten met het hoogtepunt van deze trip, het zoutmeer 'Salar de Uyuni'.

Voorbij de douane van Chili en Bolivie zetten we koers richting Laguna Blanca en Laguna Verde (door het aanwezige magnesium, calciumcarbonaat, lood en arseen verkrijgt het meer een prachtig groene kleur), gelegen aan de voet van de vulkaan Licancabur (hoogte = 5916 m) om ginds een ontbijt te kunnen nuttigen (nergens te vinden in onze brochure maar toch welgekomen, doch daar stonden we dan met ons ontbijt net gekocht) en kennis te maken met onze gids die ons met al zijn kunde ons zal moeten leiden door de zanderige geimproviseerde wegen, en dan liefst toch nog met enige uitleg!

Nu kon onze rit eindelijk echt beginnen, met de rugzakken boven ons hoofd (Op het dak om precies te zijn) snelden we, samen met de andere belgen, Petra en David, en een ietwat saai Zwitsers koppel naar onze volgende halte: Termas de Polques, waar we een heerlijke ochtendduik konden nemen in de warme baden die een gezellige temperatuur van rond de 30ºC gaven. De 2 mannen onder ons konden het niet laten de kleren los te rukken en in een mum van tijd spurtten we de hot springs in. De vrouwen stonden erbij en keken ernaar, nog steeds onder indruk van deze mannelijke gecurvde verschijning...! Veel tijd om te genieten hadden we niet daar de gids al gas gevend ons duidelijk wil maken dat hij gauw de volgende bestemming wil bereiken.

Onze tocht door de Altiplano was als een constante fotoreeks: surrealistische landschappen wisselden zich af en elk streden ze naar de titel van 'miss dessert'... We wisten niet waar eerst te kijken. Zelfs de Spaanse meesterschilder, Salvador Dali vond er zijn inspiratie met tot gevolg dat het stukje woestijn zelfs naar zijn naam benoemd is (zie het bekende schilderij met de horloges die afglijden van onregelmatige rotsblokken). De volgende bestemming waren de geisers gelegen op de 4950m hoge Sol de Mañana. Dit vulkanisch verschijnsel spuwt hete sulferachtige stoom en een modder die overal een verschillende kleur waarneemt. Indrukwekkend zicht maar de aanwezigheid kan gevaarlijk zijn doordat op verscheidene plaatsen de aardbodem fragiele vormen aantoont en de stoom een verstikkend effect heeft. Bovendien maakt het geurtje van rotte eieren het ook niet echt aangenaam.
Onze eindhalte voor de eerste dag is Laguna Colorado, waar onze slaapplaatsen ons worden aangeduid. Op onze flyer staat beschreven 'basic', wel... de flyer beschrijft het juist...! Na onze rugzakken een plaatsje te geven worden we getrakteerd op een 'namiddagmaal': 2 oude vrouwtjes serveerden ons eten dat dan toch beter was dan eerst gevreesd. Hoe ze dit klaarspelen willen we niet weten, de keuken van enkele vierkente meters groot is niet in het bezit van de meest nodige eigenschappen die een keuken zou moeten hebben: elektriciteit en stromend water. Met gevulde maag waagden we ons dan aan een wandeling langs het meer waar duizenden Flamingo´s het wateroppervlak afschuimen naar de algen die het meer die uitdrukkelijk rode kleur geven. Makkelijk ging het alvast niet want iedere inspanning op het 4278m hoog gelegen gebied koste heel wat energie! Maar de moeite loonde zeker, de plaatselijke roosgekleurde bewoners trakteerden ons op prachtige natuurtaferelen waar we uren konden van genieten. We volgden het voorbeeld van de ondergaande zon en begaven ons naar de kampbasis om te genieten van ons avondmaal en vervolgens doodmoe te schuilen voor de koude nacht die soms een duik neemt tot -20ºC. Een goede slaapzak is hier duidelijk aangewezen...!

Het was weer vroeg dag, nog voor de zon zijn gouden stralen kon werpen op het meer en de omringende bergen begonnen we onze rugzak te maken en konden we daarna genieten van een lekker ontbijt met verse roereitjes. Na het bedanken van de oude damekes en de rondhuppelende kippen die zonder te veel protest hun bijdrage hebben geleverd, zetten we weer koers voor een dag vol bezienswaardigheden.
Net als de dag voordien waren surrealistische verschijningen de algemene norm, en het werd nog onwaarschijnlijker toen de arbol de piedra in ons vizier kwam. Dit vulkanische gesteente onderging door winderosie een metamorfose waardoor het lijkt een boom te zijn, soortgenootjes ondervonden hetzelfde met dit verschil dat het eerder afbeeldingen zijn van dieren. Daarna stonden er een reeks meren op ons programma die samen de lagunas Altiplanicos genaamd worden. Elk in een blanke kleur dankzij de borax die er te vinden is en bewoond door tientallen Flamingos.

Ondertussen begon ons maagske alweer te grommen, en konden we beginnen aan een reeks bergdorpjes waar traditie en cultuur nog erg levendig zijn, maar stilaan toch het hoofd moeten bieden aan het toerisme en de daarmee gepaard gaande ziekte: de Coca-Cola Compagny heeft ook hier zijn intrede reeds gedaan, ook moeten er vaak enkele Bolivianos (munteenheid van Bolivië) afgegeven worden als je de plaatselijke bevolking of zelfs enkele lama´s op de gevoelige plaat wilt zetten...! Doch is het genieten geblazen van deze kleurrijke taferelen die in de Westerse wereld niet meer denkbaar zijn. Onze tweede dag werd beëindigd in het stadje, waarvan het zoutmeer de naam draagt: Uyuni, die maar weinig charme uitstraalt. Het straatbeeld doet stoffig en arm aan. Zoutwinning is er de voornaamste bezigheid en toeristisch is het enkel een doorgangsluis voor de 3-daagse tocht. De neiging om een dagje extra in te lassen na de tocht om wat uit te rusten en de batterijen te herladen, werd al gauw uit onze planning geschrapt...!

De 3de en dan ook de laatste dag wordt ingezet met een stralend zonnetje, een aangename temperatuur en een ontbijt pas om 9.00h... eindelijk kunnen we wat slaap inhalen. De reden waarom we in Uyuni moesten overnachten en niet in een hotel vlak aan de Salar, zoals eerst was afgesproken met het agentschap, is ons nu dan ook meteen duidelijk: de landcruisers waarmee door de woestijn gescheurd wordt, worden gespaard daar de wagens veel afzien door het zout. Dus stond er voor onze neus dan ook een bijna aftandse landcruiser en een andere gids om ons de rondrit te bieden door de immense zoutvlakte. Iets verderop zagen we onze eerste gids een nieuwe lading toeristen onze voormalige wagen inladen.
Onze eerste halte was een klein dorpje net aan de Salar, een vestiging waar vele families hun brood verdienen met de zoutwinning. Iedere lid van de familie heeft dan ook zijn functie binnen deze kleine bedrijfjes en is er geen sprake van emigratie. Alles wordt hier ook nog steeds met de hand verricht: met een schop worden hoopjes afgeschraapt en vervolgens op de vrachtwagen geladen. Dit wordt naar de dorpjes getransporteerd en afgeladen, nadien wordt dit gedroogd in de oven, fijngemalen en verpakt. Dit alles is een relatief lang proces en bezorgt de families niet het verhoopte inkomen waardoor ze verplicht zijn nevenactiviteiten op te starten, dit vertaald zich in souveniers uit zout en het nabijgelegen zoutmuseum.

Eenmaal terug in de landcruiser gestapt reden we eindelijk richting wat voor ons het hoogtepunt zou moeten zijn: Salar de Uyuni, een zoutvlakte van maar liefst 12.000km2 groot (ter verglijking: Vlaanderen is 13.500km2 groot) op een hoogte van 3650 m. Het omvat naar schatting een 10 miljard ton zout waarvan er maar 25.000 ton gewonnen wordt voor consumptie. Een schitterend spektakel: uren rijden in een witte vlakte met een onveranderende witte horizon, kristaliserende zeshoeken die het oppervlakte een cracklerend effect geven, een hotel te midden in de Salar geconstrueerd in zoutblokken en waarvan alle meubilair uit hetzelfde matriaal ontworpen is en eilanden met een vegetatie enkel en alleen maar van reuzegrote cactussen. Eén eiland, Isla de pescado genaamd (door de weerspiegeling had het in de verte de vorm als een vis...) te midden van de vlakte was onze stopplaats voor de lunch waarna we het gehele eiland konden verkennen. Het contrast van de groengele cactussen die boven ons uittorenden met het wit op de achtergrond was adembenemend. De indrukwekkendste en dan ook de bompa der cactussen was 120 jaar oud en kon dus pochen met een hoogte van 12 meter. Daarna restte er ons alleen nog maar tijd om wat te experimenteren met de digitale camera, daar de uitgestrekte witte vlakte een diepte-elusie teweegbrengt.

Op de terugweg werden we nog getrakteerd op een bezoekje aan het treinkerkhof aan de rand van Uyuni gelegen, wat een desolate indruk gaf.

Een onvergetelijke ervaring...

mucho saludas,
Nele en Wouter

2006-04-16T01:56:00.000+02:00

San Pedro de Atacama... Haute cuisine in de woestijn!

Na 2 dagjes rondkuieren in Salta mochten we nog eens vroeg opstaan om de bus te nemen naar ons volgende land, voor even dan toch. We trokken namelijk voor een paar dagen naar San Pedro de Atacama, een dorpje aan de rand van de droogste woestijn ter wereld, de Atacama woestijn in Chili (zie ook de film 'Los diarios de mi motocicleta' over de reis van Che Guevarra)

En wat voor een busrit... een prachtig landschap zijn we doorgereden. Over een eindeloze zigzag weg (met de nodige gevolgen voor Nele's maag en darmen) gaat het 2000m omhoog naar de Argentijnse hoogvlakte, die bestaat uit uitgestrekte vlaktes met gele graspollen en groepjes grazende vicunhas, een soort kruising tussen een lama en een hert. We steken een stel grote zoutvlakten over, over een dijk die dwars door de perfect witte vlakte loopt en passeren bergen met de meest onmogelijke kleurschakeringen, varierend van groen tot rood. Na het nuttigen van een lichte lunch (enkel voor wouter want Nele's darmen lagen nog altijd in de knoop) en ons een aantal uren zitten vergapen aan het fantastische landschap dat ons leidt naar de Paso de Jama (3700m hoogte) kwamen we eindelijk aan de Argentijnse grens. Jongens jongens, als wij zo snel en hard zouden werken als die mensen waren we onze job al kwijt na 2 dagen; het duurde bijna 2 uur om 50 mensen van een exitstempel te voorzien. Nu soit, na een tijdje wordt je ook dat gewoon...

Vanaf de grens is het zo mogelijk nóg desolater dan in Argentinie, de altiplano (hoogvlakte) is omringd door berg- en vulkaanpieken in de verte en we passeren meerdere zoutmeren in allerlei bizarre kleuren, van diep donkerblauw tot donkerrood en zelfs gifgroen (met lichtgroen ijs aan de randen). Een effect van de algen die erin groeien en die de voornaamste voedselbron vormen voor de flamingo's die hier ondanks de barre temperaturen (tot -20°C ´s nachts) wonen. Alle meren hebben een witte zoutkorst rondom de oevers, die mooi afsteekt tegen de bruine woestijn eromheen. Na 2 uur rijden in niemandsland komen we dan eindelijk ook aan de Chileense douane in het oasedorp San Pedro de Atacama. Na het verplichte 'schoentjeswassen' , controleren van de rugzakken en stempeltjes zetten mogen we eindelijk te voet verder naar het dorpje waar we zo'n 2 dagen zullen vertoeven.

San Pedro de Atacama is een oase in de droogste woestijn ter wereld. Meetstations hebben hier nog nooit neerslag gemeten! Als hier 3mm regen per jaar valt is het al een uitzonderlijk nat jaar. Daar ziet de rest van de woestijn ook wel naar uit, maar in San Pedro hebben de bewoners de aanwezigheid van een riviertje helemaal uitgebuit en is het mooi groen. De huisjes zijn allemaal van leem gemaakt en er staat een schattig witgekalkt lemen kerkje uit de 17e eeuw.

En we waren niet alleen in dat dorpje, het waarschijnlijk vroeger zo rustig dorpje wordt nu dagelijks overspoeld door toeristen. Na een korte zoektocht vonden we eindelijk een hostal waar we tot ons groot plezier de laatste plekjes mochten delen met een ander Belgisch koppel (Petra en David). Het deed ons enorm deugd eindelijk eens landgenoten tegen te komen (tot dan waren we nog maar 1 jongen tegengekomen van Gistel) en ook hun verhalen van hun 7maanden durende trip te aanhoren. Na wat geklets en uitpakken konden we ons eindelijk een restaurantje zoeken en tot ons groot jolijt blijkt dat ze hier, in tegenstelling tot wat wij dachten, beschikken over een enorme hoeveelheid groenten, fruit, lekkere kip etc. (komt van Arica, een Chileense havenstad) Voor een kleine 6 euro wordt hier gewoon een driegangen 'gastronomisch menu' geserveerd, dat nog supergezond is ook. (Let wel: ons gedacht van gastronomisch is hier in Zuid-amerika wel iets anders dan thuis...). Hoe ze het doen in de woestijn blijft voor ons nog steeds een raadsel, maar dan wel een raadsel waar we wel 3 avonden ongelooflijk van genoten hebben.

Na een betere nachtrust dan in Salta (matrassen zijn ook niet overal wat ze moeten zijn) zijn we met ons vieren op excursiezoektocht gegaan. En na wat rondvragen en overleggen hebben we uiteindelijk 3 tours geboekt bij hetzelfde bureau (Colque) waar we gelukkig dan ook een enorme korting hebben gekregen (wat super is in het anders dure Chili).

De eerste tour, reeds dezelfde middag, bracht ons naar de 'Valle de la Luna'. Na eerst een mooie wandeling door een zoutkloof waarvan de wanden uit duizenden kleine zoutblokjes en mineralen bestaat, reden we naar het natuurpark dat er inderdaad uitziet als een maanlandschap. We zien fantastische rotsformaties in rood, paars, roze en overal een dun laagje zout dat schittert in de steeds lager hangende zon. De vlaktes zijn precies metersdikke ijslagen, maar blijken uit zout te bestaan. Na het uitstappen om gedag te zeggen aan de 'Tres Marias' (3 gigantische rotsen die lijken op 3 mariabeelden) rijden we verder naar een gigantische zandduin. Deze duin blijkt het ideale punt om een fantastische zonsondergang te zien. Het lijkt wel een fantasielandschap: weinig begroeiing, overal bizarre rotspunten, ten oosten van de vallei een uitgestrekte vlakte, daarachter de Andes, die hier uit louter vulkanen blijkt te bestaan en in het licht van de ondergaande zon vuurrood oplichten. De zonsondergang is uiteindelijk niet zo spectaculair als de postkaartjes doen vermoeden, maar desondanks genieten we met volle teugen van het fantastische zicht.

De volgende dag hadden we een excursie naar de 'Lagunas altiplanicos' en de 'Salar de Atacama' (een gigantische zoutvlakte in de woestijn) op het programma. Eerst trokken we met een mini-busje naar Toconao, een klein bergdorpje waar men zich bezig houdt met het ontginnen van borax en lithium die zich vormt op de imense zoutvlaktes. Niet ver van dit dorpje bevindt zich echter ook een fantastische oase in een diepe en smalle kloof nl. 'Quebrada de Jerez'. Een wonder in de droge woestijn want de ganse kloof is vol van grasgroene begroeiing, als gevolg van het succesvol gebruiken van een klein bergriviertje, en naast een aantal bizarre bomen met witte stammen groeien er zelfs eiken, druiven, appels, peren, granaatappels, etc. ('Todo importado' volgens onze gids)
Na deze stop reden we 'gezwind' verder naar een hoogte van 4000m waar een aantal fantastiche meren liggen. Ondanks de koude wind en een lichte hoofdpijn (wegens de hoogte) was het zicht super. Deels ook omdat we konden genieten van het zicht op een kolonie flamingo's die zich ondanks de kou superlekker voelen op deze hoogte en die mooi weerspiegeld werden in het gladde wateroppervlak. Ook de omgeving is fantastisch: woestijnachtig met wat geelgroen gras dat enkel op meer dan 4000m groeit.
Na een lekkere lokale lunch (Maispuree met kaas, klaargemaakt in maisbladeren en een lekkere soep) reden we verder naar de Salar de Atacama, een gigantische vlakte waar je het zout en de witroze kristallen zomaar ziet liggen. Ook hier voelen de flamingo's zich opperbest, blijkbaar hebben ze geen hartproblemen na het eten van al dat zout... (ze eten eigenlijk hoofdzakelijk de algen die zich in de zoutmeren bevinden)
Op de terugweg nog een verplichte souvenirstop gehouden in Toconao (tja, die touragencies hebben overal hun contractjes) en daarna moe maar tevreden teruggekeerd naar San Pedro.

In de straten liep er dan nog een processie met heiligbeelden en veel gezang en gebeden voor de Semana Santa, het was immers al Stille Zaterdag. Hier zijn de mensen nog echt gelovig en wordt er dan ook heel veel belang gehecht aan het leven van 'Jesus'.

Na een nogmaals fantastisch driegangenmenu en een jammergenoeg veel te kort weerzien met Bob en Dee (een Brits-Schots koppel die we al meermaals hebben ontmoet op onze trip) vroeg ons bedje in want op Pasen vertrokken we voor een trip die toch een van de hoogtepunten van onze reis moest worden.

Wordt vervolgd...

Nele en Wouter

2006-04-14T21:49:00.000+02:00

Salta... Het koloniale noorden van Argentinië...

Het noordwesten van Argentinie is ongetwijfeld het meest authentieke andesgebied van dit land. De magistrale bergtoppen wisselen af met diepe dalen en ravijnen, met spierwitte zoutvlaktes en dorre altiplano, maar ook met sinaasappelbossen en subtropische jungle.
De meeste bewoners in deze streek stammen af van de hooglandindianen, die hier voor het eerst in aanraking kwamen met de Europese kolonisten. Talrijke ceremoniën en rituelen behorend tot de oude Andescultuur, zijn hier ook nog goed bewaard gebleven. Onder invloed van de Spaanse Conquistadores zijn ze echter overgoten met een dun laagje katholieke symboliek, wat heel duidelijk te merken wat tijdens 'Semana Santa' (goede week).

Voor dit mooi stukje Argentinië hadden we jammergenoeg enkel tijd genoeg om de hoofdstad van deze provincie, namelijk Salta (300.000 inwoners) in 1582 door de Spanjaarden gesticht, te bezoeken. Deze stad ligt in een soort 'kom' op 1200m, tussen de omringende bergtoppen. Vroeger was het een belangrijke halte op de route tussen Buenos Aires en Lima of de Boliviaanse zilvermijnen. Salta zelf was trouwens ook een heel belangrijk centrum van zilverwinning. Het pittoreske koloniale centrum is tot op vandaag perfect bewaard gebleven en heeft toch een aantal heel mooie kerken, musea en pleintjes, waarvan Plaza 9 de Julio het meest centrale en grootste is. Tijdens onze wandeling door de schilderachtige straatjes waanden we ons echt soms in de tijd van de Spaanse veroveraars. Maar daarnaast zagen we ook voor het eerst in Argentinië de typische Andesmensen. Een vreemd contrast soms...

Daarnaast is Salta ook de ideale uitvalsbasis voor het ontdekken van de omgeving. Wegens tijdsgebrek hebben wij echter enkel de stad kunnen verkennen (ook efkes vanop een hoogte met behulp van de kabelbaan), maar excursies worden in overvloed aangeboden in de stad. Zo kan je bijvoorbeeld met de zogenaamde 'Tren de las nubes' (Trein van de wolken), een indrukwekkende reis maken door de bergen. Deze rit voert je van een hoogte van 1200m tot op 4200m. Daarnaast zijn ook nog ontelbare excursies naar de omliggende bergen, of de stadjes Catchi en Cafayate mogelijk. Nu ja, voor ons zal dit jammergenoeg allemaal voor een andere keer zijn... want met Salta nemen we toch afscheid van een prachtig land.

Op naar Chili voor een paar dagen...

Hasta la proxima!
Nele en Wouter

2006-04-11T20:04:00.000+02:00

Santiago del Estero... Waar volksdansen goed voor is!

Na de culinaire uitstapjes in Bariloche en Mendoza vonden we het nog eens nodig om af te wijken van de toeristische route. We wilden cadeautjes gaan afgeven in Santiago del Estero, een stadje waar toeristisch niets te zien is, maar waar voor ons toch wel een heel leuke familie woonde. We zijn namelijk 4 dagen te gast geweest bij Daniel en Mercedes (en hun kinderen), de dansleiders van de argentijnse dansgroep die vorige zomer te gast was op ons festival. Dansen maakt dan ook vrienden overal ter wereld e...

Zoals al gezegd, Santiago del Estero heeft voor toeristen niets te bieden. Het is wel de oudste stad van Argentinie want het is de eerste stad waar de spanjaarden in 1553 hun echt gevestigd hebben. Vandaar heet het ook wel de 'ciudad madre (moederstad)' van Argentinie, maaar behalve een heel mooi aangelegde plaza, een mooi theater (een copie van het bekende Teatro Colon in Buenos Aires) en een gerenoveerd gemeentehuis en congresgebouw is er niet veel meer over van de koloniale gebouwen. Veel reizigers keken dan ook raar op als we vertelden dat we naar die stad gingen. Nu soit, voor ons was het om die dansgroep te doen en da's toch wel een heel stuk beter soms dan al die toeristen.

En of we daar een goede tijd hebben we gehad? Verwend zijn we geweest. Bij onze aankomst op vrijdag kregen we al onmiddellijk een reuze middagmaal voorgeschoteld. Daarna mochten we mee naar de dansschool waar we aan iedereen voorgesteld werden en zijn we de stad gaan verkennen met Sebastian (de oudste zoon) en zijn vriendin Juliana. Zij kennen zoveel mensen met als leuk gevolg dat we op plekjes zijn geweest waar anderen nooit geraken, bijvoorbeeld achter de coulissen van het Theater terwijl een bekende argentijnse groep aan het repeteren was. En 's avonds was partytime. Blijkbaar is 15 jaar in Argentinie een heel speciale verjaardag want in rijke families wordt er dan een superchic feest (zo duur soms als een trouwfeest bij ons) gegeven in een of andere club. Gezien dat een van de meisjes van de dansgroep dus verjaarde mochten wij mee naar dat feest. Zo'n verjaardagsfeest hebben we bij ons toch nog nooit gezien hoor, is bijna chiquer dan een trouwfeest. Maar 't was wel supergezellig omdat we ook heel veel leden van de dansgroep hebben teruggezien en omdat we sinds lang ook eens zelf een dansje konden placeren.

Na wat luieren en rondkuieren in de stad op zaterdag stond er een typisch argentijnse assado (bbq) op het menu samen met de ganse familie en wat leden van de dansgroep. Met de nodige instrumenten en het nodige vocht (we hadden wijn en likeur meegenomen uit Mendoza), en de zwoele temperatuur op de gezellige patio van het huis, werd het een avond om niet gauw meer te vergeten.

Maar dan hadden we de zondag nog... Na wat gezellig gekeuvel met de familie en de zonen des huizes, en het bekijken van onze foto's mochten we mee naar ' El Patio de Freulan'. Wat is dat, zie ik jullie al denken. Wel, deze argentijnse dansgroep heeft ook een aantal dansen met bombo's, supergrote troms typisch voor de gaugo's (argentijnse schapendrijvers van de pampa). Deze bombo's worden gemaakt door Freulan, de beste bombo maker van gans Argentinie, en deze man woont toevallig ook in Santiago del Estero en is een goede vriend van de familie. Hij woont ergens aan de rand van de stad, vlak naast de rivier die Santiago del Estero omringt , in een huis met een enorme patio. Elke zondagavond gaat elke Santeño met een beetje ritme in zijn lichaam naar die patio, uitgerust met tassen vol eten en drinken, spelen de muzikanten van de stad gratis en voor niets en vindt er dus een waar volksfeest plaats onder het gedempte licht van een aantal gele spots. Genoten hebben we, want het ritme is opzwepend, jong en oud staat naast en met elkaar te dansen, iedereen deelt zijn eten, iedereen is vriendelijk,... en vooral geen enkele toerist, behalve deze twee kleine belgjes dan. Tja, het zijn deze dingen die onze reis net ietsje specialer maken!

Jammergenoeg moesten we de maandag na nog een rondleiding in de stad door Mirta (een oudlid van de groep die ook mee was in Veurne) en een salsalesje van mama Mercedes afscheid nemen van deze fantastische familie en groep. Ooit komen ze nog eens naar Europa naar een of ander festival en op ons communiezieltje hebben we hen moeten beloven dat we hen dan zeker gingen opzoeken...

Op weg naar Salta nu...

Nele en Wouter

2006-04-07T21:56:00.000+02:00

Mendoza: Rode wijn...rode wijn...kom laat ons vrolijk zijn!

We komen terecht in de ene culinaire streek na de andere. De kilootjes komen er in sneltempo bij, maar we laten het niet aan ons hart komen want het afscheid van Argentinië komt in ons vizier...!

Mendoza, een middelgrote stad (130.00 mendociños) gesticht in 1561 heeft veel van zijn historische gebouwen verloren door een aardbeving in 1861 en oogt dezer dagen ietwat modern aan. Doch het heeft zeker niets ingeboet omtrent gezelligheid; brede autovrije wandelpaden en restaurantjes, bars, souvenierswinkeltjes en reisagentschappen leunen er zij aan zij! En dan zijn er ook de fantastisch mooie plazas, rijk aan veel groen, die een oase van rust brengen in de soms drukke straten. Daarnaast zorgen de vele studenten in de stad nog voor een aangenaam sfeertje waardoor het moeilijk te laten is om in één van de vele hippe bars binnen te wippen...
Aan de rand van de stad bevindt zich ook een enorm park waar het aangenaam vertoeven is: gezellige wandelpaden krullen door de parkjes, speelpleintjes en de vele sportfaciliteiten die er gevestigd zijn. Werkelijk een plaatsje waar je een dagje heerlijk kunt relaxen. Voorts is Mendoza ook het mekka voor de ervaren (maar ook voor de amateuristen...) bergbeklimmers, die puur op adrinalinestoten de hoogste top van de Andes, de Aconcagua, proberen te overwinnen. En dan vergeten we nog al die andere extreme sporten!

Maar wat deze stad en streek natuurlijk zo gekend maakt zijn de wereldgekende wijnen. Liefst 70% van de Argentijnse wijnen worden hier geproduceerd en kwalitatief scheren ze tegenwoordig hoge toppen. Dus konden we, samen met onze Duitse vriendinnen (reeds ook bijgestaan door een Deense), het niet laten om een tochtje met de fiets te maken in een landschap van wijnranken, afgewisseld door olijfbomen met als bestemmingen: het wijnmuseum, die een uitgebreide kijk geeft op de geschiedenis van de wijn in Mendoza en die tevens een grote wijnproducent is (circa 8 miljoen liter per jaar); een familie-bodega (wijnboerderijen) die maar een kleine hoeveelheid wijn 'bottled' (circa 80.000 liter) maar wel alles manueel doet in vergelijking met het wijnmuseum; een olijfolie-producent en als geschikte afsluiter een likeur-producent. En zoals het hoort, werden we naast een uitgebreide rondleiding en de bijhorende uitleg, natuurlijk verwend met de proeverij van al dit heerlijks (zou je kunnen geloven dat het nog vreet gesmaakt heeft ook...!). Graag hadden we dan ook iedere plaats dat we hebben bezocht een hoeveelheid lichter gemaakt, maar de moeilijkheidsgraad om al dit lekkers mee te sleuren om dan vervolgens met jullie te delen, deed onze plannen in het water vallen! Het feit dat er vele soorten van deze lekkere wijnen verkrijgbaar zijn in ons landje bracht een beetje troost!
Vele Bodega's, gesitueerd overal te ronde, stonden nog te wachten maar tijd was in grote hoeveelheid tekort! Maar dat bederfde in geen geval de pret, al zingend en wiegelwaggelend (lichtelijk overdreven) keerden we tevreden terug...!

's Avonds stond het minder prettig afscheid van de Duitse meisjes, waar we ondertussen al een goeie 2 weken mee hebben opgetrokken, in het verschiet! Iets waar we al enige ervaring in hadden en nog zullen in hebben...! Maar dat is reizen hé!

Salut,
Nele en Wouter

2006-04-04T21:04:00.000+02:00

Bariloche: Na het harde labeur.... de verwennerij!

Na onze eigen overwinning in Torres del Paine moesten we met veel spijt in het hart afscheid nemen van zuid-Patagonie met z'n woeste natuur, meest fantastische wolkenformaties, de diepblauwe meren, maar ook niet in het minst van 4 van de 8 fantastische mensen waarmee we zo'n 10-tal dagen hebben opgetrokken. Vriendschappen zijn er gesmeed tussen die noeste bergen alsook plannen voor volgende reizen...

Om de pijn van het afscheid te verminderen besloten we ons weer naar het noorden te begeven om ons even te laten verwennen met een aantal delicatessen uit het merendistrict. Alleen... ons geduld werd serieus op de proef gesteld: wat een busrit van zo'n kleine 20 uur moest zijn, werd er eentje van 2 volle dagen en nachten. In de winter is de befaamde Ruta 40 (grensstreek Chili - Argentinie) voor een stuk afgesloten voor het verkeer door de weersomstandigheden met gevolg dat we eigenlijk het halve land moesten doorkruisen om op onze volgende bestemming aan te komen, San Carlos de Bariloche, of kortweg Bariloche.

Besneeuwde bergtoppen, diepblauwe meren, kristalheldere rivieren en uitgestrekte, dichte wouden, het zijn enkele ingrediënten, die het Argentijnse Merengebied, waar Bariloche ligt, tot een geweldige bestemming maken. Zoals het in oude sagen bezongen Nahuel Huapi meer, zijn er in deze omgeving nog talloze plekken te vinden van een ongekende idyllische schoonheid. Bariloche wordt vaak ook wel het Zwitserland van Argentinië genoemd, gezien hier veel Zwitserse, Oostenrijkse en Italiaanse immigranten kort na de oorlog neerstreken. Dit is heel duidelijk te merken, niet alleen aan de bouwstijl van de Chalets en hotels, maar evenzeer aan de lekkernijen die van het stadje een paradijs maken: Chocolade en ijs. In de winter is Bariloche zeer populair bij skiliefhebbers en in de zomer bij wandelaars en bergbeklimmers.

Wijzelf hebben van het prachtige landschap rond de stad genoten, een dag op de fiets, de volgende dag in de auto samen met de duitse meisjes waarmee we al eerder reisden.
De eerste dag hadden we dus een fiets gehuurd om het befaamde 'Circuito Chico', 65 km langs meren en door bossen, te fietsen. Hoewel het parcours fantastisch was werd het ons al snel een raadsel waarom er zoveel reclame gemaakt wordt in Bariloche voor dit circuit: het eerste en laatste deel (telkens 18 km) van en naar het beginpunt van het eigenlijke circuit (30 km) zijn levensgevaarlijk. Argentijnen houden helemaal niet van fietsers op de weg, wat we meermaals hebben mogen ervaren aan het oorverdovende getoeter en het langs ons heen scheren. Gelukkig had de fietsverhuurder ons voorzien van helmen.... Maar desondanks was het een fantastische route: van het ene meer naar het andere, langs het bekendste en grootste (en duurste 300 dollar minimum per nacht) hotel van Argentinie, langs een minihaventje, langs Colonia Suiza, langs... Ontdek het zelf aan de hand van onze foto's...

's Avonds werden we dan verrast door de komst van de 2 duitse meisjes waarmee we al een tijdje hadden opgetrokken. Er werd dan ook al snel beslist om samen vlug een autootje te huren om het andere heel bekende parcours bij Bariloche te verkennen: la Ruta de 7 lagos (route van de 7 meren) met op deze route de gezellige dorpjes Villa la Angostura en San Martin de los Andes. En of het fantastisch was?? Adembenemend gewoon. Terug het ene meer na het andere, telkens opnieuw blauwer, de meest fantastische pick nick plekjes, bossen vol herfstkleuren, daarom heen nog eens die fantastische bergen met allerhande rare rotsformaties op hun
ruggen, ... Genoten hebben we!! en ook een klein beetje gebaald want doordat we de auto maar hadden voor 1 dag konden we nergens echt lang genoeg genieten. 2 dagen voor deze tocht zouden ideaal zijn want dan zie je de 2e helft van het parcours ook in daglicht en niet enkel bij zonsondergang en in de duisternis zoals wij.

Maar zoals we al eerder vermeldden, Bariloche is ook heel erg gekend voor z'n lekkernijen: chocolade en ijs. Hoewel we echte belgen zijn en trots zijn op onze chocola gaat deze van Bariloche en omstreken toch al heel erg in de goede richting hoor. De kilootjes die we kwijt waren door ons hard labeur in Torres del paine zijn al weer een beetje gecompenseerd :-). Jammer (voor jullie dan toch) dat het nog even duurt eer we naar huis gaan anders hadden we zeker wat van deze lekkernij meegebracht want het wordt toch wel heel anders klaargemaakt dan bij ons en met de meest ondenkbare vulling opgevuld (Kris, je zou hier nog heel wat kunnen leren). Nu soit, we hebben er onze vrienden van Santiago del Estero (zie later) dan maar mee verrast...

Op naar een volgende 'lekkere' bestemming ....

Hasta la proxima!
Nele en Wouter

2006-03-29T20:24:00.000+02:00

Torres del Paine: Het leven zoals het is ... berggeit!

Gedaan met het rustige, gemakkelijke toeristenleventje ... hard labeur staat ons te wachten!!!

Met dezelfde groep (minus één) uit El Calafate namen we de bus zuidwaarts waar we de grens van Argentinië en Chilli oversteken. Ons doel bestond uit het onszelf overtreffen en een meerdaagse trek te ondernemen waar we met de rugzak, volgestouwd met de nodige kledij, slaapzak, tent, vuurtje en eten de ruwe bergpaden gaan bestormen. De plaats van dit gebeuren: het meest populaire en, volgens vele reizigers, één van het meest spectaculaire natuurpark (dit is te relativeren daar het onder de noemer 'subjectief' staat) Torres del Paine, gelegen in het noorden van Chili. Een park waar de besneeuwde bergen omringd worden door turkoise meren, druisende watervallen, kleine riviertjes, ruwe rotsen en duistere bossen.

Eenmaal aangekomen in Puerto Natalas bestond de opdracht, na het zoeken van een hostel, uit navraag van agentschappen die vervoer regelden naar het park en die het gepaste materiaal konden verhuren om dit in goede condities te kunnen uitvoeren. Al heel gauw hadden we de juiste man gevonden die ons de nodige uiteenzetting deed van het te volgen concours, met vele nuttige tips. Het voorziene schema nam een nieuwe wending aan: 4 dagen worden er 6 want de W kreeg nog een staartje. Er restte ons alleen maar een stevige maaltijd, ingesmeerde kuiten en een goede slaap om de daaropvolgende dag vol energie en goede moed aan de trek te beginnen.

Dag 1: donderdag 23 maart

Voorzien was dat de bus ons heel vroeg kwam ophalen aan ons hostel, om ons te af te zetten aan de ingang van de park. In de bijtende koude stonden we reeds met de rugzak geladen wat zenuwachtig op de bus te wachten, mezelf geduld inzingend met 'busje komt zo...'! Maar dat busje kwam maar niet af! Wat bleek, ze hadden ons wel vergeten zeker! Na heel wat heen en weer getelefoneer van onze hulpvaardige hosteleigenaar kwam er dan eindelijk een minibusje ons oppikken; hoe we daar met 8 man en een evenredigheid aan rugzakken konden plaatsnemen was voor ons een raadsel, maar als een blikje sardientjes vertrokken we eindelijk dan maar. Na een tweede, meer confortabele bus startten we onze trekking vanuit het administratiecentrum, een punt die de meeste trekkers gewoon overslaan.
Het was een vrij gemakkelijk bewandelbaar pad met spectaculaire zichten op de bergen en met diepblauwe meren rondom ons en een droge grasbegroeing die onder de zonneschijn een prachtig gouden kleur aannam. Doch werden de condities bemoeilijkt door de weersomstandigheden; zon en regen wisselden elkaar af, met kletsnatte stomende kledij tot gevolg, en harde windrukken brachten ons geheel uit evenwicht. Een gevoel van opluchting overviel ons toen de top van de laatste heuvel werd bereikt en de eerste camping, aan de voet van de bergen, in onze ogen lag te blinken. De korte avond bestond alleen maar uit het bereiden van de maaltijd (rijst, 6 dagen lang, af en toe afgewisseld met pasta), het met smaak nuttigen en de tent inkruipen. Helaas... onze nachtrust, die we zo nodig hebben, werd verstoord door de koude, de harde grond, maar vooral ook door muizen die probeerden onze voorraad energiesnacks te verorberen! De sloebers!!! En ik (wouter) moest dan nog eens 's nachts in die koude mijn 'boodschapje' doen...!!!

Dag 2: Vrijdag 24 maart
Het begin van de W-trek, een wandeling heen en terug (om je wat te kunnen orienteren: het beginpunt van deze trekking was onderaan het linkerbeentje). Met wallen onder de ogen vertrokken we enkel met wat mondvoorraad voor de middag richting de Glacier Grey. Een wandeling langs de flank van het gebergte die ons via het meer Lago Grey (deze naam wordt gewoonweg herleidt naar de kleur van het meer) leidt naar een spectaculaire Gletsjer. Een lastig pad met veel op en neer bemoeilijkt door de ondergrond en alweer de weersomstandigheden... een geluk dat de tenten ter plaatse bleven, zo bleven we gespaard van de mee te sleuren bagage! Maar de ontknoping na een landurige tocht door de dichtbegroeide wouden deed iedere inspanning in het niets verdwijnen. Het in lengte uitgestrekt meer was bezaaid met ijsklompen die langzaam stroomafwaarts dreven, in de verte sloot een muur van ijs het meer af. Het eindoel was in zicht...! Wel, tis te zeggen, dan mochten we weer terug...!

Dag 3: Zaterdag 25 maart
Na een rustigere nacht (deze keer waren we de muizen te slim af, we hebben ze door middel van kruimeltjes doen leiden naar andere tenten...) stond een iets zwaarder dagschema voor de boeg. Gelukkig werd dit opgebeurd door het welgekomen zonnetje die deze keer ons zelden in de steek liet. Een goeie 2 uurtjes goed doorstappen met de torenhoge rugzak naar de volgende camping gelegen aan de voet van de Vallei Valle Frances (midden van de W). Na het uitzoeken van de meest strategische plaats (zo vlak mogelijk en op enige afstand van de kampeergrens om de muizen te ontwijken) om te tent neer te poten stond de doortocht van de vallei al op het programma. Het was een schitterend landschap, omringd door imposante bergen met besneeuwde toppen waar sneeuwlawines voor dagelijks spectakel zorgen. Het druisend geluid van de metershoge watervallen en tal van vogeltjes namen de plaats in van de radio die we anders zo gewend zijn. Vele riviertjes die zich een weg banen tussen de vele rotsblokken gaven ons het water die we zo frequent nodig hadden en bomen verkregen al de eerste herfstkleuren wat een kleurrijk pallet opleverde. Het hoogtepunt echter beleefden we op de bergflank die ons een fantastisch panoramisch zicht gaf... dit konden we niet laten om te bezegenen met een goeie 'druppel' (Linus, je drinkbus is dan toch heel goed van pas gekomen...). Met vleugels daalden we de vallei weer af richting camping

Dag 4: Zondag 26 maart
Dit zou de zwaarste dag moeten zijn. En zo geschiedt, een ganse dag (ongeveer 8 uren) wandelen met de rugzak van de ene camping naar de andere (dit gelegen op ongeveer het midden van het rechter beentje v.d. W). De steile klimmingen deden je kuiten en voeten martelen, terwijl de steile afdalingen je knieën en hielen overbelastten en het klauteren over de rotsblokken je helemaal uit evenwicht bracht. Een parcours die verloopt aan de voet van de bergmassa langs de meren Lago Pehoé en Lago Nordenskjöld om vervolgens de vallei van de Torres te betreden. Een prachtig parcours waar ook de condors ons af en toe verrasten met een indrukwekkende luchtacrobatie (letterlijke 'showbeesten'). Het gevoel van overwinning was in hoge mate aanwezig toen de refugio in de verte aanwezig was, het lopen verliep plotseling heel wat vlotter dan voorheen. Deze afmattende dag vierden we met een lekkere frisse pint, om daarna onze tenten op te zetten, ons hygienisch wat te verzorgen (mijn plan om festivalgewijs als een zwijn het park te verlaten is me dan toch niet gelukt...) en onze maaltijd voor te bereiden. Een heuse verassing kwam uit een onverwachte hoek: de chefkok van de refugio bood ons aan om onze maaltijd, die dagelijks bestond uit voorbereide pasta of rijst in combinatie met verse groenten en tonijn of sardientjes, zelf klaar te maken. Nog nooit hebben zulke pastagerechtjes ons zo gesmaakt...met een combinatie van kruiden en wat van zijn lange ervaringen bracht hij deze maaltijd tot ongekende hoogtes! We sloten onze vermoeiende maar gelaagde dag af met een lekker 'brikje' rode wijn...HEMELS!!!

Dag 5: Maandag 27 maart
Vanaf nu kunnen we het wat rustiger aandoen, de afstanden af te leggen zijn relatief klein. Na het afbreken van ons 'paleis' en ons ontbijt van crackers en musli, hetgeen we al dagen eten, gingen we van start, op weg naar de volgende camping, een goeie 2 uren wandelen met een wat verlichte rugzak (de etenswaren die opgesoupeerd zijn, maken het verschil...). Even relaxen, tent opzetten en lunch, en daarna een heel stevige klim naar de Mirador Las Torres, het uitkijkpunt op de Torres. Eenmaal de top bereikt, maakte de vermoeidheid even plaats voor euforie. Het zicht was spectaculair: 3 steile massieve torens die de aanwezige wolken doorboren, met aan hun voeten een grijsgetint meer. De ultieme beloning na onze geleverde prestaties...!

Dag 6: Dinsdag 28 maart
De terugkeer... maar de mannen onder ons konden het niet laten om in alle vroegte andermaal de top te beklimmen en de spectaculaire zonsopgang, die de torenspitsen een roodgetint kleur meegeven, te aanschouwen. Met enkele lichttoortsen probeerden we de weg naar boven in de duisternis op te klauteren, wat ons nog aardig lukte daar we de dag voordien al dezelfde route hebben verkend. Onszelf opwarmend met een heet kopje thee of een kommetje instantsoep, wachtten we geduldig op de eerste zonnestralen die de torens uit de duisternis onthulden met een warmrode kleur. Maar een wolkenbed strooide roet in het eten, waarna we iets ontgoocheld de afdaling naar de camping terug mochten inzetten, tot hilariteit van de meisjes die kozen om hen nog eens te draaien in hun warme slaapzak...! Wanneer we echter gepakt en gezakt klaarstonden om onze terugtocht naar de uitgang van het park te ondernemen was het alsof den duvel met onze voeten speelden, de hangende wolken rond de torens waren plots helemaal gevaporiseerd, waarna de zon zijn felle lichtstralen op de torens projecteerde! Het was prachtig, en het is zoals ze zeggen: 'beter laat dan nooit'!!! Nog enkele uurtjes wandelen met de rugzak hield ons van de eindstreep van deze harde maar ongelooflijke fantastische ervaring.
We vierden dit dan ook met een heerlijke warme douche gevolgd met een avondje uiteten met de gehele bende, op het menu: reuzegrote zalm met pureepattatjes. Een welgekomen afwisseling van de voorbije maaltijden die bestonden uit rijst en pasta's!!!

Buen provecho!
Nele en Wouter

2006-03-22T13:40:00.000+01:00

El Calafate...Bewegend blauw ijs!

Na de beestjes op Peninsula Valdes zetten we onze weg verder naar ons volgende natuurlijk wonder (Patagonie is er vol van), namelijk de Perito Moreno Gletsjer in het Parque Nacional de los glaciares.

Het Nationaal park Los Glaciares is een van de vele nationale parken die Argentinie rijk is. Het is gelegen in een gebied die bekend staat als de Austral andes en vormt voor een stuk de grens met Chili. De naam van het NP komt natuurlijk van de talrijke gletsjers die er te vinden zijn (30% van het park bestaat uit ijs), en waarvan de Perito Moreno de meest bekende is (niet de grootste!).

Wat de Perito Moreno zo uniek maakt is niet alleen zijn omvang (45 km lang) en zijn hoogte (50-55m boven water = slechts 10 % van de totale hoogte van de ijsmassa) maar ook het feit dat een van de weinige gletsjers is die nog constant in beweging is, en natuurlijk ook z'n fantastisch blauwe kleur. Dit resulteert in een constant oorverdovend gekraak en losbreken van gigantische blokken ijs. Je kan je al inbeelden dat onze mond meermaals openviel van verbazing. Naast dit immense natuurschoon voel je je echt nietig soms, en zeker als je vanop een bootje naar die gigantische ijsmassa's zit te staren...
En ook de uitvalsbasis naar al dit schoons, El Calafate, is heel bijzonder. Een gezellig stadje, omgeven met een aantal meren en gigantische bergen. Dit is eigenlijk het beeld van wat Patagonie is: veel bergen, water, groen- en geeltinten, beestjes (soort lama's, vogels, struisvogels) overal...

Maar wat voor ons deze trip ook uitzonderlijk maakt was het feit dat we het niet alleen deden. Op onze busrit vanaf Peninsula Valdes naar El Calafate (+/- 22 uur) hadden we intussen een internationaal groepje gevormd waarmee we uiteindelijk 2 weken zijn blijven verdertrekken (lange busritten zijn toch voor iets goed). Twee kleine belgjes, een australisch - engels koppel, 2 duitse meisjes, een fantastische zuid-afrikaan en een zotte fransman: het was een gezellige boel. Lekkere zelfgeprepareerde diners in de hostalletjes, supertours met onze gehuurde wagentjes, samen kijken naar de zonsondergang boven het meer naast ons hostalletje, .... het maakt deze reis zoveel specialer.

Tot de volgende!
Nele en Wouter

2006-03-19T22:48:00.000+01:00

Puerto Madryn...beestjes, groot en klein aan de Patagonische kust!

Na de intense belevingen in de Argentijnse hoofdstad stond het spijtig afscheid ervan weer voor de deur. Doch, wat ons te wachten stond was veelbelovend. Patagonië is gekend voor de schitterende uiteenlopende landschappen waar eigenaardige gevormde wolken de lucht versieren en zonsopgang en -ondergang de hemel voor geruime tijd pastel inkleuren. De rijke Fauna en Flora nemen hier de bovenhand.
Eerste stop was de kleine kuststad Puerto Madryn, de thuisbasis van de alomtegenwoordige agentschappen die uitstappen aanbieden naar het dichtbij gelegen en de trekpleister van deze anders rustige badplaats, Península Valdés.
Dit schiereiland, sinds 1999 een unesco werelderfgoedplaats, is een belangrijke natuurlijke habitat van vele zeedieren. Het is de thuisbasis van de zuidkaper (Eubalaena australia), een zeldzame walvis, en een voortplantingsgebied voor zeeleeuwen, zeeolifanten en orka's. Ook een kleine kolonie pinguins voelen zich hier thuis.

De aanwezigheid van dit alles is natuurlijk afhankelijk van seizoenen, en ware het niet dat ons bezoekje net buiten de ideale periode viel. De walvissen waren reeds de Atlantische Oceaan ingetrokken, met in hun zog de dolfijnen, en ook het merendeel van de zeeolifanten en de zeeleeuwen vonden het niet nodig om ons te enternainen. Een sprankeltje hoop kwam uit de hoek van de killer wales, betergekend als de orka's (hun naam hadden ze te danken aan hun lunch van nieuwschierige jonge schattige zeeleeuwtjes, door hen gewoon op het strand mee te grabbelen). Maar na enkele uren de horizon bespeuren met de camera op scherp, moesten we met enige ontgoocheling afdruipen naar onze ongeduldig wachtende bus. Hoge verwachtingen scheppen met mooie plaatjes en praatjes zijn geen onontgonnen gebied voor de vele agentschappen.

Dan maar een boottochtje ondernemen om meerdere kleine kolonies zeehonden te verkennen, dolfijntjes zien die ons vergezellen tussen de vele stopplaatsen en in hoogseizoen de walvissen hun overvloed aan water fonteingewijs zien uitspuwen of de bezoekers uitwuiven met hun reuzegrote staartvin. Helaas, ook de dolfijntjes lieten ons in de steek, maar deze keer steelden de pinguins de show. In duizelingwekkend tempo scheerden ze ons bootje voorbij om vervolgens, na een duik hun maaltijd mee te pikken. Dit moesten ze wel met vlerk en snavel verdedigen want meeuwen waren niet vies om te profiteren van een ander z'n hard labeur! De zeeleeuwen, die niet veel anders deden dan zonnebaden, stonden erbij en keken ernaar, brullend van plezier. Ons boottochtje hebben we afgeloten al snorkelend in het ijskoude water, waar we onze zoektocht ingezet hebben naar vis... het feit dat alle grote zeedieren reeds met de horizon verdwenen waren is ons nu gekend, het enige wat te zien was, was een krab...!

Met krabsalade op ons broodje gaan we verder richting het zuiden

Hasta pronto,
Nele en Wouter

2006-03-16T15:42:00.000+01:00

Buanas Aires...Waar Evita en de tango levendig zijn!

Vanuit het standpunt van een budgettraveller is Buenos Aires de hoofdstad bij uitstek: waar anders kan je een zalig menu eten voor 5euro, een tangoshow meepikken voor 4 euro en slapen in een goed hostal met een verrukkellijk ontbijt voor 6 euro. Een stad naar ons hart, en natuurlijk niet alleen omwille van de lage prijzen maar nog het meest voor de zalige sfeer die in de lucht hangt. Een lekker herfstzonnetje en de ideale muziek zijn de enige ingredienten om mensen spontaan tango te laten dansen op de meest gezellige pleintjes. Een lekker glaasje wijn maakt ons plezier compleet...

Buenos Aires is eigenlijk de meest europese stad van het zuidelijk halfrond met een mix van elegante historische gebouwen en de onvermijdelijke wolkenkrabbers die een hoofdstad moet hebben. Een stad ook waar de porteños (zo noemen de inwoners van BA omwille van de haven) heel fier over zijn, wat duidelijk te merken is aan hun dresscode en uiterlijk. Hoewel de mensen sinds de recessie van 2002 heel wat minder verdienen dan vroeger, en sommigen ook arm geworden zijn, blijven ze hun trots bewaren en gaan ze altijd mooi en elegant gekleed.

Hoewel de stad met z'n suburbs heel uitgestrekt is, is het echte centrum heel compact en heel gestructureerd: (dambordstructuur, zoals de spaanse grootsteden)
* Het hart van de tango situeert zich in San Telmo, volgens ons ook meteen de meest gezellige buurt van de stad. Overal weerklinkt de muziek van groten zoals Carlos Gardel in de bruine en oudste kroegen van de stad, pleintjes zoals Plaza Dorrego worden gebruikt als tangodansvloer en zijn tevens de plaats bij uitstek om terrasjes neer te poten en artisanale producten te verkopen, heel veel goedkope en gezellige hostals in historische gebouwen, massa's ateliers en antiquiteitswinkeltjes, tangoscholen en scholen voor spaanse les, etc.
En natuurlijk was deze beurt ook de meest uitgelezen plek om een tangoshow bij te wonen. Voor zij die BA ooit bezoeken, dit is echt een must: een zalig diner met aansluitend een ideale mix van tangodansen, gezang en milongadansen (de dans van de gaucho's, de cowboys van de pampa). Een avond om niet te vergeten, vooral als je dan ook zelf eens een paar tangopasjes mag uitproberen.

* Wat ook zeker niet mocht ontbreken tijdens ons bezoek aan BA was een voetbalmatch in het gekende stadium van La Boca (we kunnen ons al een aantal jaloerse blikken inbeelden), genoemd naar de buurt waar het gelegen is. La Boca, gelegen aan de monding van de rivier Rio Rachuelo, is de traditionele woonplaats van de arbeiders, de immigranten uit Genua, de vissers en de plek waar de mensen van Buenos Aires elkaar ontmoeten om te dineren en te dansen. De hoofdattractie in deze buurt is het kleurrijke Caminito, een straatje vol kleurrijke van hout gemaakte huizen. Een straatje ook waar de meer bohemian leefstijl tot uiting komt in de manier van tangodansen (zie het tangogedeelte in de film Moulin Rouge) .

* De wijken Palermo, Retiro en Recoleta vormen dan het noordelijke district van Buenos Aires. Dit is het welvarendste en dus ook duurste woongebied en bezigheidsdistrict van de stad. De statige, oude huizen in het gebied zijn rond 1900 gebouwd en tonen de overwegend Franse invloed op de bouwstijl van dit tijdperk. Veel van de oude herenhuizen zijn nu tot ambassades omgebouwd (Frankrijk heeft trouwens de mooiste ambassade van de ganse stad), aangezien weinig porteños het onderhoud van de luxe gebouwen nog kunnen bekostigen. Naast diplomaten zijn er ook veel bekende Argentijnse filmsterren en sportmensen die huizen in Palermo Chico bewonen.
Recoleta is trouwens de plaats waar ook de bekendste vrouw van de stad, Evita Perron, begraven ligt in wat een van de mooiste cementerios van het land is, de begraafplaats voor de welgestelde burgers. Bij ons is het allesbehalve gebruikelijk om begraafplaatsen te bezoeken, hier is het een zondagnamiddagbezigheid. Rustig kuieren tussen de imense graf'monumenten', het is eens iets anders dan koffie drinken met een taartje.

* De meeste bezienswaardigheden echter bevinden zich in het microcentro:
Vooreerst is er Plaza de Mayo waar in mei 1810 de onafhankelijkheid van het land verklaard werd. Dit is één van de mooiste pleinen ter wereld, met prachtige palmen, tuinen, een centraal standbeeld en historische gebouwen uit het koloniale tijdperk rondom. De belangrijkste gebouwen echter zijn het 'Casa Rosada', de zetel van de Argentijnse Regering, volledig in roze geschilderd en met het gekende balkon van waarop Evita haar volk toesprak, en de 'Catedral Metropolitana' waar het graf van Jose de San Martin (de bevrijder van Argentinie, Chili en Bolivie) ligt.
Vervolgens is er Avenida 9 de Julio die sinds 1936 de breedste laan ter wereld is, de stoepen liggen bijna 140 meter uit elkaar. Talloze oude gebouwen zijn in de jaren '30 afgebroken om deze avenida te bouwen. Deze laan wordt vooral ook gekenmerkt door de metershoge witte obelisk die je uit vele delen van de stad kunt zien.

Met toch wel een beetje pijn in ons hart, miljoenen regendruppels op ons hoofd (jawel, hier is het herfst), maar met de belofte aan onszelf dat we ooit terugkomen, hebben we afscheid genomen van wat voor ons de meest fantastische hoofdstad is die we ooit bezocht hebben.

Nu trekken we richting de natuurparken van Patagonie, bijna het einde van de wereld, dus het zal nog iets langer duren eer de volgende berichtjes volgen.

Ciao cariños,
Nele en Wouter

2006-03-06T15:37:00.000+01:00

Iguaçu

Een natuurlijke grens, scheidt Brazilië met Argentinië. Vormgegeven als een rivier, genaamd rio Iguaçu, krult ze door het subtropisch regenwoud. Ondanks zijn invloed op de plaatselijke natuur is het gebied al voor een goot stuk ontbost, wat de mogelijkheid bood voor stedenvorming en vooral landbouw. Heden neemt de beschermig van dit natuurpark, P.N do Iguaçu genaamd, prioritaire vormen aan zodat het herstel van de Fauna en Flora weer een ecologisch aanvaardbaar peil aanneemt.

Maar wat natuurlijk de blikvangers zijn, die miljoenen toeristen doet lokken, zijn de cataratas do Iguaçu. Deze watervallen, verborgen in het uitgestrekte woud maar spijtig genoeg niet verborgen genoeg voor de tientallen overvolle bussen, worden aanzien als de meest spectaculaire op onze aarbol. En dat was al meteen duidelijk alleen al door het geluid dat al van ver te horen is, maar het daarna aanschouwen van dit stukje natuurschoon was letterlijk en figuurlijk werkelijk oogverblindend. Over een afstand van 3000 meter situeren er zich tientallen watervallen, de ene al wa groter dan de andere maar als onklopbare staat de Garganta do Diabolo (keel van de duivel) op het hoogste schavotje. En de naam duivel is hier ook heel toepasselijk als ge ziet welke massa water, onderhevig aan de zwaartekracht, 80 meter diep naar beneden "gespuwd" wordt (mijn ergste ervaringen van te pintelieren de hele nacht lang vervalt in het niets...) is overdonderend.

Het ontstaan van deze watervallen heeft ook een tragische geschiedenis met zich mee, volgens de legende van Guaraní. Toen een jong meisje, waar een god (in het filmtje vormgegeven als een reuzegrote slang) tot over zijn oren verliefd op was, ontsnapte met een stoere welgevormde krijger (de kenmerken komen me gekend voor...) aan de hand van een bootje, liet die slang uit razernij de aarde opensplijten waardoor de rivier gedeeltelijk wegzakte. Het bootje viel de dieperik in, waar het lichaam van het meisje veranderde in een rotsblok. De krijger bleef ergens halverwege hangen en veranderde in een boom die zijn gevallen liefde aanschouwt.

Het park is aan beide zijden toegangbaar, een panoramisch overzicht verkrijg je aan de Braziliaanse kant, aan de Argentijnse kant kan men tussen, boven en aan de voet van de watervallen gaan wandelen. Maar de keuze om vroegstondig dit alles te gaan bezoeken is hier aan te raden want de lading toeristen die iets later gedropt worden zorgt voor een heus pretparkgevoel.

Aan de Braziliaanse kant kan de combinatie van de watervallen met de Itaipu Hydraulische electriciteitscentrale sterk aanbevolen worden. Een massieve dam die alle records breekt, en die zelfs in de nabije toekomst nog zal groeien. Het bezorgt energie ongeveer voor heel Paraguay en een kwart voor Brazilië, en is dan ook de grootste in zijn soort te vinden op aarde. De kracht is te vergelijken met 40 keer dat van de nabijgelegen watervallen. Een werkelijk hoogstaand stukje moderne Technologie die dan ook opgenomen is als een van de 7 wereldwonderen van de 21e eeuw.

Geniet mee aan de hand van de foto's want de pracht van die watervallen is moeilijk in woorden te vatten.

Hasta pronto
Nele en Wouter

2006-03-04T18:32:00.000+01:00

Brasilia...De natte droom van elke architect!

Na de drukte van het carnaval zijn we de bus op gevlucht richting de hoofdstad Brasilia. De derde braziliaanse hoofdstad in slechts 120 jaar en voorlopig onze laatste stop in Brazilie voor we naar het land van de Tango trekken. We keken er echt naar uit, vooral omdat het een plaats is die backpackers liever overslaan wegens het gebrek aan natuur en partycultuur. Zelfs de lonely planet wijdt er slechts 1 pagina aan. Nu soit, efkes off the beaten track kan deugd doen.

Maar we keken er dus naar uit na het uitputtende carnaval in Salvador. Dorie, stak de bus daar wel geen stokje voor zekers. De rit ging 20 a 22 uur duren, wat al bij al meevalt niewaar. Ware het niet dat de eerste bus ineens motorproblemen kreeg. Na een 2tal uur sukkelen kwam er ineens een vervangbus. Over een vertraging van 2 uur gaan we niet klagen e. Maar ook met de 2e bus ging het fout. Hoewel Brasilia een architecturaal hoogstandje is, zijn de wegen er naartoe dat allesbehalve met een klapband tot gevolg. Goddank hadden we een koele chauffeur die gans het boeltje toch redelijk heeft kunnen redden. Nog 2 uur aan 10km/uur verdergesukkeld in een scheve bus en na nog eens 2uur wachten in een godvergeten gat kwam de reddende derde bus. 7 uur vertraging was het verdikt. Op zich niet zo erg, tenzij je in een gigantische stad zonder straatnamen arriveert om 11u s avonds . Nu, al bij al zijn we in een rustige pousada terechtgekomen en konden we eindelijk genieten van een stad waar niemand naartoe wil.

Brasilia wordt beschouwd als een van de meest opmerkelijke creaties van de 20e eeuw. De belofte van president Juscelino Kubitschek om de hoofdstad te verhuizen van de kust naar het meer centrale plateau van Goias werd door het ingenieuze werk van 2 architecten, Lucio Costa (die vooral zorgde voor het stedebouwkundig plan) en Oscar Niemeyer (die de meest fantastische en gigantische monumentale gebouwen bedacht), en een ingenieur, Israel Pinheiro, in slechts 3 jaar gerealiseerd. In 1957 werd met de bouw van de op in- vlucht- zijnde- vogel lijkende stad gestart om deze op 20 april 1960 plechtig in te wijden als de nieuwe hoofdstad van Zuidamerika's grootste land. Brasilia moest als nieuwe, neutrale hoofdstad van het land dienen en het moest ook de ecomische ontwikkeling van deze streek meer ontwikkelen.

Voor veel inwoners is Brasília echter niet meer dan een werkstad die ze in het weekend maar al te graag ontvluchten. Door de hoge mate van planning en organisatie (elke economische bezigheid heeft zijn eigen gebied in de stad: bv een bankdistrict, een hoteldistrict, een cultuurwijk, ambassadewijk, wijk met (sport)clubs, alle straten hebben nummers en een paar lettertjes ipv namen etc) en de grote afstanden is de stad eigenlijk onleefbaar, tenzij men bereid is elke dag grote afstanden te rijden met de auto. Nu soit, als je echt wilt, lukt het te voet ook wel hoor. Met blaren en zere kuiten tot gevolg...

Voor ons was het een fijne ervaring na de drukte aan de kust. En meermaals stonden we met open mond te staren naar de architecturale hoogstandjes: bijna zwevende gebouwen, gigantische bruggen, gebouwen als een voetbal, kerken in de vorm van een vlam, etc.

Adios Brasil y hasta pronto!

Wouter en Nele

2006-03-02T16:57:00.000+01:00

Salvador...Waar de Afrikaanse roots nog levendig zijn!

Salvador, de allereerste hoofdstad, waar de suikerplantages plaats maakten voor de mooiste kathedralen, gesitueerd in een prachtig historisch centrum.

Tijdens de 16de eeuw, wanneer de suiker-en tabacoplantages zorgden voor de voornaamste economische groei in Brazilië, kwam er een ware volksverhuizing op gang. Het is te zeggen, inwoners over geheel Afrika werden gedwongen meegenomen om als slaven te werken in die florerende sectoren. Na de lange onderdrukking echter door de koloniale heersers, bloeide deze Afrikaanse-Braziliaanse gemeenschap helemaal op na het einde van de slavernij, wat zich reflecteert in het Salvador van vandaag. Dit is te herkennen in bijna elk cultureel onderdeel in de provincie Bahia. Zo zijn er de exotische specialiteiten die de bahiaanse keuken tot een van de smaakvollere van dit land maken, gefusioneerde muziekstijlen waarbij percussie het voornaamste onderdeel is en verschillende vormen van Capoeira, een mix van dans en gevecht. Een andere expressievorm is de Candomblé, een religieuze ritueel.

Vandaag, herbergen koloniale gebouwen Afrikaanse kunst, worden verschillende ceremonies uitgevoerd aan de trappen van barokke kerken en dansen jongeren de capoeira op de blanke stranden.

Salvador wordt nog altijd gezien als de culture hoofdstad van Brazilië. Dit hebben we jammergenoeg te weinig ervaren doordat bijna alle bezienswaardigheden gesloten en zelfs gebarricadeerd waren omwille van het carnaval. Een reden om terug te gaan?

Hasta muy pronto!
Nele en Wouter

2006-03-01T00:12:00.000+01:00

CARNAVAL

Zoals waarschijnlijk al velen weten, het vieren van carnaval in Brazilë (naast de wereldbeker voetbal het belangrijkste gebeuren) gingen wij ondernemen in Salvador. De keuze om in Rio als toeschouwer een parade van elk-deeltje-van-het-lichaam-dansende schonen met als enige klederdracht pluimen in elke kleur van de regenboog (een ideetje voor een nieuwe outfit voor de Zannekin....?) te aanschouwen of zelf deelnemen aan het hele gebeuren door zelf mee te gaan, of beter gezegd been-en-kont schuddend de 4 km lange parade af te dansen, tussen de knappe braziliaanse meiden was hartverscheurend. De timing en ook uiteindelijk het concept deed ons prefereren naar het 2de grootste, maar naar de mening van vele jongeren het beste carnaval van Brazilië. En de keuze was al meteen gerechtvaardigd, het was een geweldige bruisende party, en dat een week lang...!

We hebben getracht elk facet van dit gebeuren te ondergaan. De kleine familiale festiviteiten in het oogstrelend historisch gedeelte, Pelourinho. het bood een variërend programma zoals Samba (dan toch nog pluimen gezien...), Afro-brasiliaanse dansen waar jong en oud in kleurrijke outfits traditionele choreografie voortbrengen (te vergelijken met afrikaanse dans maar dan met een met een vleugje Brasil), Capoeira waar de bewegingen acrobatische gevechten zijn zonder elkaar te raken (gecreeërd door de slaven om hun meester te bekampen) en enkele muzikale blaas- en percussie groepjes die hun instrument als bezetenen bespelen.

Daarnaast heb je natuurlijk het groots gebeuren dat 2 tot 3 miljoen feestvierders, gespreid over een week, doet lokken: het straatcarnaval, gigantische trucks met daarbovenop enkele vedetten met serieuze stembanden gesteund door serieus enthousiaste "muziekkorpsen". Dit alles wordt ondersteund door een batterij boksen die een hoeveelheid watt de straten injaagt die de omliggende gebouwen enkele centimeters doet omhoogwippen (zo staan de saaie pieten in hun miljoenenappartementje toch ook te shaken...). Rond iedere truck wordt door middel van een touw de blocos gevormd waarin iedereen die in het bezit is van een bepaalde T-shirt beschermd wordt tegen de buitenstaande massa, de pipoca (be popcorn...) genoemd. Een fantastische belevenis, 4 km lang dansen onder de ritmes van axé en pagode. Ik kon een half uur nie slapen van pijnsteken in mijn nog natrillende voet...! Om op nog een veiligere plaats het carnaval te beleven en ook elke bloco te ervaren is er nog de mogelijkheid om tickets te kopen voor een camorate, een met stellingen opgezet blok aan de kant van de appartementen (meestal een uitbreiding ervan) die een mooi zicht levert op de aankomende .

Een unieke belevenis, de ultieme party...

Nele en Wouter

2006-02-22T03:04:00.000+01:00

Lencois...Van diamanten naar ecotoerisme!

Om te voorkomen dat onze reis naar een bepaald eentonig stramien gaat, proberen we variatie als streefdoel voor onze ogen te houden, een 'strandentocht' trachten we zo goed als mogelijk te mijden. Onze keuze was al gauw gemaakt!
Lençóis, een klein stadje gesticht door de diamantmijnwerkers in midden 19e eeuw, toen de diamantwinning floreerde in de streek. Dit bergstadje aan de oevers van gelijkgenaamde rivier kreeg zijn naam door de witte tenten van de mijnwerkers die vanuit vogelperspectief leken als lakens, wat in het portugees betekend lençóis, gespreid om te drogen onder de blakende zon (nu trouwens nog altijd een frequent gebruikte manier onder de plaatselijke bevolking, een wasmachine en droogkast is voor velen een (financiele) drempel te hoog. Heden is het een zeer aantrekkelijke historisch stadje overgoten met koloniale charme, omzoomd door beboste bergen, watervallen en natuurlijke zwempoelen. In de vele gezellige kasseistraatjes houden de touroperaters samen met souvenirswinkeltjes en talloze restaurantjes en cafeetjes de voornaamste werkzaamheden uit. Deze ingreep was ook nodig, na de drooglegging van diamanten in de streek kwam er een hele volksverhuizing op gang op zoek naar betere oorden. De kans op een transformatie naar een spookstad was dus zeer reeel ( ter illustratie: aantal inwoners was van 80.000 geslonken naar 8.000). Dat het geen windeieren heeft gelegd blijkt nu te noteren aan de aantal reizigers die dit stadje aandoen. Er is dan ook een lonely planet-dikke brochure met al de mogelijkheden in en rond deze kleine bezienswaardigheid.

Merendeel van die mogelijkheden speelt zich af in het nabijgelegen park, Chapada diamantina (de oorsprong van de naam zal bij velen wel een belletje doen rinkelen...niet?!) waar je je coureurtallenten kan botvieren, je machogehalte kan bewijzen met bungee-jumping of rotsklimmen, je kuiten moet insmeren voor eendaagse of driedaagse tochten, claustrofobie opdoen in duistere grotten en nog vele andere avontuurlijke dingen! Het pareltje van dit park is voor velen de 340m hoge waterval, Cachoeira Fumaça

Zelf hebben we de grootsheid mogen ervaren van de plateaubergen die uit de grasvelden ontspringen. Spectaculaire wandelingen naar geheel verborgen watervallen die zonder gids behoorlijk moeilijk te vinden zijn en waar de beloning een metershoge sprong in het frisse water is. Ook een bezoek aan een grot met spectaculaire stalagmieten en stalagtieten die de vreemdste vormen aannemen. Ook de ruime omgeving met rustige bergriviertjes en kleine watervalletjes zijn onze aandacht niet ontgaan. De spieren zijn nu volop getraind...laat de hoogste berg maar komen...!

Nele en Wouter

2006-02-17T11:20:00.000+01:00

Te koop!

beseffend dat de immobiliën serieuze business zijn, proberen we dan maar mooi op de kar te springen. Wij hebben dan ook het meest ultieme paradijslijke plaatsje gevonden. Eentje dat je alleen zou kunnen bewonen in je dromen. Een echte aanrader...! Maar er komen heel wat kapers aan de kust, dus wees er snel bij!!!

Wat bieden we je aan, recent geverfd huisje met balzaal van een leefruimte (ik dacht dat de volksdansgroep 'Zannekin nog op zoek was naar een plekje...) , een moderne keuken waar de lekkerste exotische gerechten kunnen bereid worden, enkele nuttige ruimtes om veel van het bazaar dat iedereen heeft in te bergen, een imkomhal om de eerste indruk van de bezoeker al meteen tot een open mond te leiden, 1 ruime slaapkamer waar...euh...ik laat dit over aan de fijne fantasiën van de geïnteresseerden, 1 slaapkamer die kan zorgen voor gezinsuitbreiding, een badkamer dat ge alleen maar terugvindt in de meest chique hotels (met een bad waar je geen scheetjes moet laten om bubbeltjes te hebben...). Langsgaan bij Ikea hoeft niet want het gehele pand is bemeubeld. maar de kers op de taart is ongetwijfeld de tuin. hangmatten gespannen tussen enkele palmbomen, die u voorziet van verse cocosnoten, waarin je iedere avond kunt genieten van een ondergaande zon die de oceaan een gouden kleurtje geeft.

Waar ligt dit pareltje? Porto Seguro, historisch centrum, net boven de baai van onze dromen, 2e straat rechts. Je kan het niet mislopen. Ideaal gelegen om elk jaar carnaval te komen vieren in dit boeiende land want ligt tussen Salvador en Rio.

Geïnteresseerden kunnen ons contacteren
U weet wel hoe...

Nele en Wouter

2006-02-17T09:19:00.000+01:00

Porto Seguro...De geschikte plek voor de Portugezen!

Toen de Portugezen voor het eerst in het Zuidamerikaanse continent kwamen begin 16e eeuw, en op zoek gingen naar een geschikte plaats om een nieuw land te stichten konden ze geen betere plek vinden dan Porto Seguro. Een klein stukje paradijs op deze imense bol...

Na anderhalve dag doelloos rondlopen in Vitoria, die niets anders is dan een commerciele havenstad, arriveerden we na nog maar eens een nachtje spenderen in de bus in dit kleine wonder.
Porto Seguro, in de provincie Bahia, is een en al strand, palmbomen, blauw water, koraalriffen, muziek, lekker eten, massa's hostals en nog meer backpackers. Eigenlijk is het een stadje waar je je moet laten meedrijven op het Zuidamerikaanse ritme: overdag zalig luieren op het witte zand en wat rondslenteren en 's avonds paraderen langs het strand en genieten van de aanstekelijke forro en axe, 2 bahiaanse muzieksoorten waar je absoluut niet kan op stil blijven staan. Dat luieren overdag hebben we maar efkes gedaan want we willen ook nog een en ander zien e. De eerste excursie op deze reis was naar koraaleiland Recife de fora, een koraalrif dat slecht enkele uren per dag droog ligt en een aantal natuurlijke zwembaden heeft. Gewapend met duikbril en snorkel op zoek naar de mooiste visjes en de schone billen (komt van wouter natuurlijk). Zalig!!!!
En de klim naar het historisch stadje hebben we ook ondernomen, ondanks de hitte. De moeite was het zeker. Overal gekleurde huisjes, vredige pleintjes vol palmbomen, oude dametjes die lekkere onbekende dingen verkopen, paar winkeltjes en het vakantiehuisje van ons dromen... (daar volgt later meer nieuws over)

En Arraial d'Ajuda en Trancoso, 2 kleine dorpjes op een steenworp en een ferrytrip van Porto Seguro, zijn zowaar nog mooier. Denk aan de stranden uit de Bounty reclames....
Arraial is een beetje het hippiedorpje van bahia; hier regeert Bob Marley. Vaak wordt het ook Israel d'adjuda genoemd (guess why). De 3 hoofdstranden zijn Mucuge, Parracho en Pitinga en elk strijden ze aan de hand van overheerlijk eten en suco's voor de meeste toeristen... welke wint? geen idee want ze zijn alledrie even prachtig en genadeloos wat de zon betreft. Als zonnecreme factor 100 zou bestaan, dan zou het hier nog niet voldoende zijn want je verbrandt gewoon door je kleren heen met een kreeftenvelletje tot gevolg.

Hasta la proxima
Wouter en nele

2006-02-14T17:22:00.000+01:00

Ouro Preto...Studenten en goudmijnen!

Ouro Preto, nog zo'n pareltje van de Unesco lijst. (trouwens de allereerste plaats in brasil die op deze lijst vermeld werd). Overal kerken, belegd met tonnen bladgoud aan de binnenkant (men moest destijds toch tonen hoe rijk men was e), met elkaar verbonden door steile steegjes vol kasseien. Really nice voor de kuitjes!

Ook zijn er in de omgeving overal nog goudmijnen (zonder goud dezer dagen, jammer!) te bezoeken. Met zo'n mini-karretje vlieg je onder de grond en in een paar minuten tijd waan je je onmiddellijk in de ondergrondse wereld waar kompels gemiddeld zo'n 15 jaar van hun leventje vertoefden op zoek naar het zwarte goud (vandaar de naam "Ouro Preto") en allerhande mineralen. Best wel indrukwekkend en nog het meest indrukwekkende waren de ondergrondse meren: je ziet de oppervlakte maar nergens zie je de diepte want soms nogal griezelig lijkt.

Maar Ouro Preto bleek daarnaast ook een van de universiteitssteden van Brasil te zijn en dat hebben we geweten. De straatjes rond Praça Tiradentes (de grote markt als het ware) gonsden van de sfeer, muziek, van luidruchtige en zatte studenten, van percussiegroepen die zich aan het voorbereiden zijn op het belangrijkste feest van het jaar... een gezellige boel eigenlijk.

Maar het meest gezellige was voor ons nog de jeugdherberg. In de Lonely Planet zou het een gevaarlijke buurt zijn, maar waar ze dat halen... De familie die het hostel uitbaat was supervriendelijk, zo vriendelijk zelfs dat ze ons en alle andere gasten (fransen, een zotte noor, een engelse hongaar, meisjes van Sao Paolo) uitnodigden voor een echte Braziliaanse BBQ met alles erop en eraan: van zalig vlees en salades tot caiperinha"s en plaatselijke songs. Het was een fantastische avond en er volgende er nog zo eentje want ze hadden de eerste avond een beetje te veel vlees besteld. Joehoe!!!

Een zalig relaxweekend was het! Zo zalig dat we met pijn in het hart maar met een aantal nieuwe vrienden erbij zondag de nachtbus namen naar Vitoria.

Besos
Wouter en Nele

2006-02-10T21:50:00.000+01:00

Sao Joao de Rey... Goudzoekers en kolonisten!

De regio Minas Gerais zou de rijkste regio van het land zijn en dat was onmiddellijk duidelijk bij onze aankomst in onze eerste stop daar: Sao Joao del Rey. Gigantische koloniale huizen (we sliepen zelfs in zo eentje), mooie kerken vooraf gegaan door lanen vol met palmbomen, veel goud en rijkddom in de kerken zelf, .... Met goud kan je veel kopen!

En Tiradentes is zowaar nog mooier. Hoewel Zorro Mexicaans is heeft hij hier zeker zijn buitenverblijf gehad, zijn paard stond er zelfs nog te grazen voor de kerk.
Tiradentes is eigenlijk het best bewaarde oudkoloniale goudzoekersstadje, vandaar dat het ook op de Unesco erfgoedlijst staat. Het is er precies nog zoals vroeger: geen geplaveide wegen, bijna geen auto's maar overal paarden met af en toe een koets aan z'n achterste, gekleurde en goed verzorgde huizen. En dat allemaal mooi omringd door de heuvels van de Sierra Sao Jose. Indrukwekkend!

Deze rustige stadjes waren echt een hele verademing na het altijd drukke en zwoele Rio, vandaar ook dat we er wat langer blijven hangen zijn dan oorspronkelijk voorzien. Alhoewel, daar zullen de overheerlijke caiperinha's op het mooiste pleintje van Brasil (tot nu toe) en het zalige eten ook wel voor iets tussen gezeten hebben. Relaxen hier was nice!

Hasta la proxima!
Wouter en Nele

2006-02-09T16:01:00.000+01:00

Goooal...

Een zondagmiddag in Rio, hoe kan je beter de tijd doen verlopen dan ne matchke te gaan bekijken van de plaatselijke helden in een van de grootste voetbaltempels op deze aardbol. Het Maracanã stadion gebouwd voor de wereldbeker in 1950 met een capaciteit van 200.000 toeschouwers (nu gehalveerd omtrent veiligheidsoverwegingen) waar de grootste welgekende balgoochelaar,Pelé z'n 1000ste doelpunt heeft verzilverd (dat is net iets beter dan m'n persoonlijk record in de calicane-arena).

Op het programma stond Botafogo - Americana, een clash tussen een running up ploeg (9de in competitie) en een ... tjah... onbekende ploeg, met als inzet een plaats in de finale van de nationale beker ( ene met grote oren)
Eens aangkomen bleek de sfeer al meteen er in te zitten, duizenden zwart-wit gestreepte supporters verzamelden zich aan de centrale inkom die al zingend en dansend hun plaatsen in de tribune opzochten. Wij hadden het genoegen om tussen de harde kern in de spionkop plaats te nemen, Het duurde niet lang eer we ondergedompeld door de sfeer luidkeels meezongen en -dansten.

Het fluitsignaal was gegeven, de trommels begonnen ononderbroken op het ritme van samba, de massa naar hoge sferen te brengen. Maar dit werd al gauw onderbroken, een flater van de doelwachter bracht de bezoekende ploeg al op een voorsprong. Een muisstille arena stond met open mond en beide handen in de haren, de juichende meegereisde supporters te aanschouwen. De thuisaangang liet het niet al te lang aan hun hart komen en begon nog harder hun ploeg naar voren te stuwen. Het wierp z'n vruchten af want iets later werd de publiekslieveling onderuit gehaald in de 16 (voor de leken, dit heeft een strafschop tot gevolg). De bal werd netjes links buiten het bereik van de keeper tegen de netten getrapt. Na nog enkele prikjes gecoördineerd door de thuisploeg werd de pauze gefloten, tijd voor een cerveja...!
Na de rust kregen de 2 ploegen nog enkele kansen maar het was de Botafogo die aan het langste eind trok en de 2-1 serveerde na een knappe actie van de aanvalslinie. Daarna slepen de spelers zich naar het einde. De warmte, inzet maar ook tactiek, zo waren de flanken regelmatig onbenut(een transfer kan hier een oplossing voor wezen...als het mag van FC Nieuwstad... ), heeft geheel hun energieniveau in het rood doen zakken.

Het fluitsignaal werd een verlossing voor de aanhang, het feest brak helemaal los. Honderen vlaggen zwierden naar alle kanten, duizenden stonden te dansen, te omhelsen en zelfs te kussen ( voetbal is een feest...). Het is toch leuk om aan de winnende kant te staan... (het doet me denken aan die goeie ploeg bij ons...RSCA!)

2006-02-07T17:43:00.000+01:00

Rio de Janeiro...Strand, Samba en Caiperinhas...

Veel denkvermopgen is niet nodig om te weten waar we het over hebben... natuurlijk... Rio de Janeiro. De stad van de uitgestrekte stranden, blootvoets voetbalspelende toekomstige Ronaldo'tjes, schaarsgeklede bruingetinte schonen, caiperinha's onder de palmbomen, zwoele sferen waar de menigte elk deeltje van hun lichaam weten te doen bewegen op het ritme van de samba, het grootste carnaval met een kilometerslange colonne pluimvee die hun pluimen doen schudden en beven, van het meest gekende (en in vroegere tijden het grootste) voetbalstadion ter wereld, de metersgrote San Christo die wijdarms waakt over de miljoenenstad, de vele heuvelvormige rotsen die de stad lijken te doorzeven waaronder de suikerrots een adembenemend zicht levert, de koloniale gebouwen die verspreid over het centrum je een gevoel geven wat de invloed van portugese kolonisatie moet geweest zijn.

Jammergenoeg is het ook een stad waar armoede heerst en zich dan vooral concentreert op plaatsen genaamd "favela's", die algemeen niet te bezoeken zijn om veiligheidsoverwegingen uiteraard (tegenwoordig worden er reeds trips georganiseerd door agentschappen enkel daar waar politiecontrolle aanwezig is, tot nu zijn er dit nog maar weinig... één om precies te zijn).

Maar we kunnen ons lichtjes wel indenken hoe het moet zijn. Met de bus door de stad zoekend naar ons referentiepunt dat we niet mochten missen ( een gigantische kathedraal zou geen problemen mogen leveren, niet...) maar gedesoriënteerd door de nachtelijke duisternis, kwamen we aan in de busterminal, geen probleem... met ons planneke in de hand komen we wel door de ganse stad... maar als al eens een local ons een teken doet van haastig weg te gaan om niet de kans te hebben slachtoffer te worden van een pickpocket, dan nemen de angstdruppels al snel de plaats in van het denkend vermogen. Gelukkig bleef deze held olympisch kalm ;-) en arriveerden we veilig en wel terug in het centrum. Achteraf bleek dat dit één van de onveilige plaatsen van Rio is, die 's nachts veelal gemeden wordt.
Maar om toekomstige bezoekers niet te ontmoedigen, het was voor ons een fantastische stad. Het biedt een waaier van mogelijkheden die we reeds hierboven uitgebreid vermeld hebben, een drukke maar zeer levendige stad die vele paadjes en parken bevat die meestal een oase van rust vormen.

Na 4 dagen plezier (en we hebben nog nie alles gedaan of gezien) trekken we noordwest. Kleine, rustige koloniale stadjes zullen nu ons pad kruisen om daarna terug de zwoele sferen op te zoeken

Hasta pronto amigos,
Nele en Wouter

2006-02-03T21:35:00.000+01:00

Sao Paolo...

Na de in voorhand vernoemde resem problemen zijn we uiteindelijk dan toch veilig en wel gearriveerd in Brasil. Gekleed als enkele poolreizigers (in België was het nog aan het vriezen...)maar wetende dat er een hittegolf ons zou overspoelen (de weerberichten op internet waren duidelijk) vreesden we onze ziel uit te zweten. Wat was onze opluchting groot toen we hoorden dat het maar bleef bij een lekkere 25°... terrasjesweer...!!! Goed, Sao Paolo... het heet niet voor niets het New York van Zuid Amerika. Hier rond lopen tussen gebouwen die de wolken strelen, uitgestrekt over een oppervlakte overeenkomend met de helft van West-Vlaanderen voelt je als mens even nietig gelijk een mier in een grasperk... wat zeg ik... een voetbalveld. In het centrum een levendige, chaotische sfeer buiten op de straten, die tot diep in de nacht een vervolg krijgt. En tot tegenstelling wat iedereen denkt; incluus wij die ons ¨handboek¨ blindelings volgen (een boek moet gevuld raken he... en wij maar dragen!!!) , hebben we nooit echt met een ei in ons broek gezeten. Het neemt niet weg dat ge in sommige delen uwen schone hoofd zeker nie moet tonen, maar dit fenomeen komt dan ook overal voor, zelfs in de donkere stegen of afgelegen caffeetjes van Veurne city...! Na twee dagen het gezien te hebben, zullen we na een kleine busrit van 6 uur Rio de Janeiro , de stad van de Samba, aandoen. We smouten alvast onze kieten!

Groeten,
Nele en Wouter

2006-02-01T11:32:00.000+01:00

De dag van het vertrek...

Na een zo goed als slapeloze nacht sloeg de vermoeidheid geleidelijk om naar euforie, het besef dat we in enkele uren ons vliegtuig opstappen naar ons grote avontuur. Maar het liep enigzins iets anders, het werd een scenario dat we ons zelf niet eens in konden inbeelden. Het begon met mijn gloednieuwe muziekspeler, na een week zenuwachtig zoeken hoe ik er in hemelsnaam muziek moest op zetten bleek dan, de bewuste morgend, dat er iets mis was met de harde schijf. Een dure investering is weer voor niets geweest. Maar dit mocht de pret niet bederven, dit mag toch geen invloed hebben op onze reis, niet...? inderdaad niet... volle moed grepen we onze zakken en sprongen we de trein op richting zaventem, waarmee onze reis is begonnen (want de trein is altijd een beetje reizen...). We hadden voorzien om nog een laatste keer samem met ma en pa op het gemakske nog ne goe fris jupilereke te drinken, maar eerst inchecken. Al het nodige afgegeven en met de vraag of we aan het vensterke mogen zitten (schijnt da brussel by night enig is...) op onze lippen, leken er zich enkele problemem op te komen, en zo geschied. We mogen Brazilië zo niet binnen, aangezien we geen bewijs hebben dat we het land verlaten binnen de 3 maanden. We zagen ons al woensdagavond terug in de poutrelle...! (perdoname mister Thomas, hemos preferido tomar una cerveza aqui...) Na een goed drie kwartier veel heen en weer getelefoonneer kwam er een oplossing uit de bus. In plaats van zelf nog een ticket te kopen, die ons $1000 dollar per persoon minder rijk ging maken, was het Connections, die eigenlijk de fout maakte in de eerste plaats, die ons een ticket geeft bezorgd met het bewijs dat we in 3 maanden terug naar België vertrekken. Maar wees gerust, dit ticket brengt ons niet eerder in het Belgenland!
Na een vluchig afscheid van ma en pa spurten we naar de douane, eindelijk!

Aangekomen in Heatrow en 2 uur slenteren door de taxfreeshops (en der waren der wel enkele) ging een megagrote boeiing ons veilig in z`n buik de grote overtocht doen maken! Maar het was of diene Murphy vent er zelf voor iets tussen zat, een defect aan de bagagedeur deed ons overstappen naar z'n tweelingbroer wat ons een vertraging van 4 uur en een vermoeidheidsfactor 200 liet bezorgen! Een nieuw begrip 'reizen is lijden' gaat ons voortaan beter voor de mond!
Het vooruitzicht van schitterende warm weer en de zwoele sferen zullen het gelukkig allemaal veel dragelijker maken...!

Muchos besos y hasta pronto,
Nele en Wouter

2006-01-31T11:39:00.000+01:00

Wat een jarenlange droom was van twee, meermaals ‘op de route des levens’ gekruiste, zielen is eindelijk aan het uitkomen. Na veel arbeiden en centjes sparen, in vele boeken neuzen, vele internetpagina’s afschuimen en een ongelooflijk geduld, staan we aan de drempel van een gehele nieuw hoofdstuk in ons ‘levensboek’. Het moet en zal een hoofdstuk zijn van ongekende hoogtes: een overspoeling van kleurrijke culturen, een overweldiging van uiteenlopende natuurverschijnselen, adembenemende architectuur. Een toevoeging van een kruidenmengsel, een smaak die onze toekomst onherroepelijk zal beïnvloeden.
Een kleine 9 maand onze weg zoeken die nog ongeschreven staat op onze harde schijf. Tastend in het duister op wat ons komt te wachten, enkel gesteund met wat beschrijvingen en prentjes van onze diverse gidsen zullen we een weg banen richting ons einddoel. Deze zoektocht willen we samen met jullie delen door ons ‘dagboek’ door middel van dit medium open te stellen naar iedereen die ons nauw aan het hart liggen, of aan iedere persoon die zich geïnteresseerd voelt 2 reizigers te volgen in hun avonturen.

Veel leesplezier,
Nele en Wouter