Na het religieuze Covadonga besloten we om een aantal fantastische steden aan te doen...
Een heel spektakel eigenlijk, een onbekende stad binnenrijden met de auto en dat tijdens de spits ... Wouter zijn zenuwen stonden gespannen...
De eerste stad in rij was Oviedo, de hoofdstad van het groene Prinsdom Asturië en een grote moderne stad waar een toerist op het eerste zicht niets te zoeken heeft, maar waar je na een tweede zicht toch heel veel mooie dingen ontdekt. Gezellige plaza's en parken, veel imposante gebouwen, maar vooral heel veel mooie gevels met mooi smeedwerk, en natuurlijk 's avonds de gezelligheid in de vele sidreria's (Asturië is het centrum van de 'sidra') waar volleerde ciderschenkers het drankje uitschenken zoals het hoort:
hoog boven het hoofd houdt hij de donkergroene fles, die langzaam opzij kantelt; laag in de andere hand het glas, de bodem schuin naar boven. Zijn ogen kijken recht vooruit, alsof hij er zelf niks mee te maken heeft. Mocht hij een slokje cider morsen, het zaagsel op de vloer zorgt ervoor dat het onzichtbaar wordt geabsorbeerd. Toch is het de kunst om de straal snel op te vangen, en het halfvolle glas dan aan de gast te reiken - die het in één teug moet leegdrinken en de laatste druppels op de grond moet gooien. Zo wil het de Asturische traditie...
Wouter was er volledig fan van, ikzelf vond het drankje iets te zuur, of was het bitter?
Na anderhalve dag slenteren door deze gezellige stad trokken we verder naar Léon, zowaar nog gezelliger dan Oviedo. Léon is een aangenaam en levendig provinciestadje dat wonderwel zijn romaanse en gotische erfgoed heeft kunnen bewaren. Maar wat toch het meest in het oog springt is de gigantische kathedraal. Werkelijk een prachtig gotisch bouwwerk met ontelbare glas-in-loodramen. Omwille van dit bouwwerk was het ook de eerste plaats waar we heel veel pelgrims richting Santiago de Compostella tegenkwamen (ze hebben dan echt al een lange weg achter de rug), en door hen te zien en de vele tekens in de stad die verwijzen naar de route begint het opnieuw te kriebelen om zelf eens een stuk van deze route af te wandelen. Ooit eens...
Léon is voor ons ook wel een van de meest aangename steden, nog niet te warm (cfr later het zuiden) en heel gemoedelijk. 's Avonds zijn we er ook gaan genieten van een tango optreden in het Palacio de los Guzmanes (prachtig, zowel het optreden als het gebouw) om de dag af te sluiten met een paar lekkere tapas en een glaasje rode wijn. Salud!
28 juli 2009
Covadonga - heilig/heiliger/heiligst
We laten de kust andermaal achter ons en begeven ons stelselmatig meer naar het zuiden! Ons einddoel voor vandaag is de hoofdstad van de provincie Asturië, namelijk Oviedo. Maar enkele etappes laten we zeker niet links liggen, zeker niet als we de mogelijkheid hebben ons weer te begeven in de prachtige bergen van Picos.
Het Cantabrisch gebergte is niet allen gekend voor zijn hoge en spectaculaire toppen, ook in de geschiedenis heeft deze weinig bergzame omgeving een belangrijke rol gespeeld. Hier werden de Moren een halt toe geroepen en vervolgens verdrongen door de overgebleven en samengetroepte Christenen! Het spreekt dan natuurlijk vanzelf dat her en der plaatsen tot opperste heiligheid zijn gebombardeerd in het Katholieke Christendom, met andere woorden 'bedevaartsoord' .
Covadonga is zo'n belangrijk bedevaartsoord: een basiliek, heropgebouwd klooster en een heilige grot (met graf van Pelayo) waken over de neerliggende ravijn. Het is hét symbool van de Spanjaarden van het verzet.
Maar niet enkel voor een bezoek aan de heilige huisjes kwamen we tot hier afgezakt. De aanwezige natuur lokt ons, en enkele kilometers verder lonken er de twee hoogste meren in de Picos met prachtige vergezichten. Het plan om met de auto tot aan de ingang van het park te rijden konden we niet uitvoeren, privé-busmaatschappijen hebben het alleenrecht afgedwongen. Aangekomen na een wel heel stijle rit merkten we al op dat dit een populair daguitstapje was voor de Spanjaarden. Desalniettemin vonden we een aangeduide route die ons leidde naar meer rustige plaatsen tussen de vele stallen en hun inwoners (met af en toe een torro :-s) langsheen de twee meren.
Even een kleine intermezzo voor een interview met de plaatselijke televisie (omtrent de toestand met de bussen...), om daarna onze eindbestemming van de dag te bereiken.
Een nieuw avontuur lonkt...
Het Cantabrisch gebergte is niet allen gekend voor zijn hoge en spectaculaire toppen, ook in de geschiedenis heeft deze weinig bergzame omgeving een belangrijke rol gespeeld. Hier werden de Moren een halt toe geroepen en vervolgens verdrongen door de overgebleven en samengetroepte Christenen! Het spreekt dan natuurlijk vanzelf dat her en der plaatsen tot opperste heiligheid zijn gebombardeerd in het Katholieke Christendom, met andere woorden 'bedevaartsoord' .
Covadonga is zo'n belangrijk bedevaartsoord: een basiliek, heropgebouwd klooster en een heilige grot (met graf van Pelayo) waken over de neerliggende ravijn. Het is hét symbool van de Spanjaarden van het verzet.
Maar niet enkel voor een bezoek aan de heilige huisjes kwamen we tot hier afgezakt. De aanwezige natuur lokt ons, en enkele kilometers verder lonken er de twee hoogste meren in de Picos met prachtige vergezichten. Het plan om met de auto tot aan de ingang van het park te rijden konden we niet uitvoeren, privé-busmaatschappijen hebben het alleenrecht afgedwongen. Aangekomen na een wel heel stijle rit merkten we al op dat dit een populair daguitstapje was voor de Spanjaarden. Desalniettemin vonden we een aangeduide route die ons leidde naar meer rustige plaatsen tussen de vele stallen en hun inwoners (met af en toe een torro :-s) langsheen de twee meren.
Even een kleine intermezzo voor een interview met de plaatselijke televisie (omtrent de toestand met de bussen...), om daarna onze eindbestemming van de dag te bereiken.
Een nieuw avontuur lonkt...
27 juli 2009
Ribadesella ... Aristocratische schoonheid aan de kust
Oorspronkelijk hadden we een 2e dagje wandelen gepland, maar het 8 uur wandelen van zaterdag hadden hun tol geëist en daarom besloten we een dagje rustig aan te doen. Volledig stijf en wat pijnlijk van het verbranden (al ooit eens verbrande lippen gehad? ongelooflijk pijnlijk!!) kropen we pas laat uit ons tentje. Op het gemakje ontbeten in de camping (echt een zalige plek) daarna rustig ingepakt, nog wat rondgeslenterd in Potes en pas na de middag terug aangezet, richting Ribadesella.
Echter, ook dit weer op het gemak natuurlijk: een eerste stop reeds na 2 km bij het Monasterio de Santo Toribio de Liebana, voor het Christendom de 4e belangrijkste heilige plaats omdat hier een belangrijk stuk van het heilig kruis werd ondergebracht. Een kleine 12 km verder, weer even uitgestapt bij de kerk van Santa Maria de Lebaña, een prachtige kerk uit de 10e eeuw en een va de sprekendste voorbeelden van de mozarabische invloed (cfr. moskee van Cordoba). Daarna nog een aantal tussenstops langs de vele bergrivieren; in Cabrales, waar ze verrukkelijke maar wel heel pittige blauwe kaas maken en Llanes, nog zo'n heel charmant vissershaventje.
In de vooravond arriveerden we dan uiteindelijk in Ribadesella, een prachtige vissershaven annex badplaats. Bedankt Fanny voor de tip van de jeugdherberg!! Echt tof, zo overnachten in een chique villa op het strand...
En die villa van de jeugdherberg was niet de enige villa die daar te zien was, integendeel...
Langs de ganse kustlijn van dit stadje staan er massa's prachtige 19e eeuwse villa's. De villa's in het Zoute verbleken er soms bij. Ook al zijn vele huizen ook lichtelijk overdreven ;-)Blijkbaar zijn deze villa's van de rijke "Indianos", uitgeweken Spanjaarden (conquistadores) die op het eind van de 19e eeuw met zakken geld terugkwamen uit Zuid-Amerika en die dit graag exposeerden in hun riante woningen. Naar het schijnt zijn vele Cantabrische kustplaatsjes bedeeld met dergelijke villa's... Prachtig gewoon!!!
En gezien we aan de kust zijn moesten we toch eindelijk eens vis eten he. Hoewel we zo goed als niets begrepen van de ganse menukaart kregen we verrukkelijke dingen voorgeschoteld.
Mjam mjam...
Echter, ook dit weer op het gemak natuurlijk: een eerste stop reeds na 2 km bij het Monasterio de Santo Toribio de Liebana, voor het Christendom de 4e belangrijkste heilige plaats omdat hier een belangrijk stuk van het heilig kruis werd ondergebracht. Een kleine 12 km verder, weer even uitgestapt bij de kerk van Santa Maria de Lebaña, een prachtige kerk uit de 10e eeuw en een va de sprekendste voorbeelden van de mozarabische invloed (cfr. moskee van Cordoba). Daarna nog een aantal tussenstops langs de vele bergrivieren; in Cabrales, waar ze verrukkelijke maar wel heel pittige blauwe kaas maken en Llanes, nog zo'n heel charmant vissershaventje.
In de vooravond arriveerden we dan uiteindelijk in Ribadesella, een prachtige vissershaven annex badplaats. Bedankt Fanny voor de tip van de jeugdherberg!! Echt tof, zo overnachten in een chique villa op het strand...
En die villa van de jeugdherberg was niet de enige villa die daar te zien was, integendeel...
Langs de ganse kustlijn van dit stadje staan er massa's prachtige 19e eeuwse villa's. De villa's in het Zoute verbleken er soms bij. Ook al zijn vele huizen ook lichtelijk overdreven ;-)Blijkbaar zijn deze villa's van de rijke "Indianos", uitgeweken Spanjaarden (conquistadores) die op het eind van de 19e eeuw met zakken geld terugkwamen uit Zuid-Amerika en die dit graag exposeerden in hun riante woningen. Naar het schijnt zijn vele Cantabrische kustplaatsjes bedeeld met dergelijke villa's... Prachtig gewoon!!!
En gezien we aan de kust zijn moesten we toch eindelijk eens vis eten he. Hoewel we zo goed als niets begrepen van de ganse menukaart kregen we verrukkelijke dingen voorgeschoteld.
Mjam mjam...
26 juli 2009
Picos de Europa...natuur en cultuur op hoge toppen
Op naar de volgende uitdaging van onze reis, de drukte van de kust wordt ons echter wat te veel...! Ook onze benen jeuken om eens een goede trot te wagen en op onze route, in het Cantabrische gebergte, ligt echter het natuurpark 'Picos de Europa'!
We kiezen als uitvalsbasis, en wij niet alleen..., het dorpje Potes waar we bij de eerste de beste camping (letterlijk) afslaan om er onze tent neer te poten.
Dat dit dorpje nog door meer toeristen wordt aangedaan merken we al aan de vele typische artisanale winkeltjes en de restaurantjes waar deze producten worden voorgeschoteld. Om zeker genoeg energie op te slaan voor de volgende dag trakteren we onszelf op een schotel tal met plaatselijke lekkernijen (lees: vettige gefrituurde, maar lekkere producten). Ook de indeling van onze volgende dag wordt gemarkeerd, rest ons dan alleen nog maar een lekker glaasje wijn en een spelleke 'kolonisten' op de camping en natuurlijk een zeer goede nachtrust!
Om onze trot door de picos aan te vatten moesten we ons verplaatsen naar Fuente Dé, waar een kabelbaan ons op een hoogte van 1800m zou brengen. Het weer leek echter roet in het eten te gooien, een dikke wolkenmassa versperde ons het zicht van de toppen en omgekeerd. Maar naarmate de kabelbaan ons hoger bracht, beseften we dat een stralende zon zijn opwachting maakte. Gearriveerd stonden we gefascineerd het schouwspel te bewonderen, een wolkentapijt waaruit de toppen oprijzen... We konden beginnen met onze uitgestippelde wandeling van een kleine 4 uurtjes, maar twijfel overmande ons... een splitsing dat ons enerzijds de uitgestippelde route aangaf en anderzijds een route dat ons naar hogere sferen en dichter bij God kon brengen. Aangezien Potes ons niet veel bezienwaardigheden bood, waagden we het toch om even de andere route te volgen en vervolgens terug te keren. We stelden de terugkeer echter meersmaals uit maar de beloning was het meer dan waard, een prachtig zicht over de Picos op een hoogte van iets meer dan +/-2300 meter. Even genieten toch van het zicht van dit dal...! Maar lang konden we niet blijven, we moesten nog helemaal terug en onze oorspronkelijke route hervatten! Het werd uiteindelijk een tocht van totaal 8 uur stijgen (500m) en dalen (1580m) door ruwe rotsformaties en prachtige groene valleien waar koeien, paarden, geiten en schapen hun dagen vullen met grazen en het geluid van de vele vogels doorbreken met hun bellen.
Moe, stijf, rood verbrand, maar helemaal voldaan ontspanden we ons nog even in het zwemdad van de camping om na onze maaltijd vroeg in onze kribbe te springen.
We kiezen als uitvalsbasis, en wij niet alleen..., het dorpje Potes waar we bij de eerste de beste camping (letterlijk) afslaan om er onze tent neer te poten.
Dat dit dorpje nog door meer toeristen wordt aangedaan merken we al aan de vele typische artisanale winkeltjes en de restaurantjes waar deze producten worden voorgeschoteld. Om zeker genoeg energie op te slaan voor de volgende dag trakteren we onszelf op een schotel tal met plaatselijke lekkernijen (lees: vettige gefrituurde, maar lekkere producten). Ook de indeling van onze volgende dag wordt gemarkeerd, rest ons dan alleen nog maar een lekker glaasje wijn en een spelleke 'kolonisten' op de camping en natuurlijk een zeer goede nachtrust!
Om onze trot door de picos aan te vatten moesten we ons verplaatsen naar Fuente Dé, waar een kabelbaan ons op een hoogte van 1800m zou brengen. Het weer leek echter roet in het eten te gooien, een dikke wolkenmassa versperde ons het zicht van de toppen en omgekeerd. Maar naarmate de kabelbaan ons hoger bracht, beseften we dat een stralende zon zijn opwachting maakte. Gearriveerd stonden we gefascineerd het schouwspel te bewonderen, een wolkentapijt waaruit de toppen oprijzen... We konden beginnen met onze uitgestippelde wandeling van een kleine 4 uurtjes, maar twijfel overmande ons... een splitsing dat ons enerzijds de uitgestippelde route aangaf en anderzijds een route dat ons naar hogere sferen en dichter bij God kon brengen. Aangezien Potes ons niet veel bezienwaardigheden bood, waagden we het toch om even de andere route te volgen en vervolgens terug te keren. We stelden de terugkeer echter meersmaals uit maar de beloning was het meer dan waard, een prachtig zicht over de Picos op een hoogte van iets meer dan +/-2300 meter. Even genieten toch van het zicht van dit dal...! Maar lang konden we niet blijven, we moesten nog helemaal terug en onze oorspronkelijke route hervatten! Het werd uiteindelijk een tocht van totaal 8 uur stijgen (500m) en dalen (1580m) door ruwe rotsformaties en prachtige groene valleien waar koeien, paarden, geiten en schapen hun dagen vullen met grazen en het geluid van de vele vogels doorbreken met hun bellen.
Moe, stijf, rood verbrand, maar helemaal voldaan ontspanden we ons nog even in het zwemdad van de camping om na onze maaltijd vroeg in onze kribbe te springen.
24 juli 2009
Grotschilderingen tussen bergen en valleien...
Santillana del Mar lokt de vele toeristen niet alleen omwille van het historische karakter, maar ook omwille van de primitieve kunstenaars die lang lang geleden actief waren in de nabij gelegen grot van Altamira en waarvan hun werk werd opgenomen in de Unesco werelderfgoedlijst.
Gisteren dus vroeg uit onze tent geklauterd om toch zeker tegen 9u aan de grotten te staan, of beter een replica van de grotten. Net als de grotten van Lascaux, werden ook de schilderingen in deze grotten bedreigd door de vele dagelijkse toeristen en bijgevolg werd eind de jaren '50 beslist om een replica te bouwen zo'n 100 meter van de werkelijke grot. Hoewel de 'nepgrot' wat ziel mist (althans in onze ogen), geeft het toch een heel mooi beeld van de originele tekeningen die zeker prachtig zijn en een duidelijk beeld geven van het leven zo'n 15.000 jaar geleden. Het museum ernaast kon ons ook wel bekoren en we schrokken er dan ook van dat we pas 3 uur later terug buiten stonden.
Daarna beslisten we maar een om een rit te maken richting het binnenland via ontelbare kleine dorpjes, om tenslotte aan het stuwmeer van de Ebro uit te komen. Jammergenoeg konden we hier slechts een kleine glimp opvangen van dit gigantische stuwmeer met z'n duizenden waterlelie's aan de kant; als we later in Burgos zijn proberen we zeker nog eens langs de andere kant tot dit stuwmeer te geraken om een mooie wandeling te maken. De rit terug, via de vallei van de Saya-Besaya, had er een hele mooie kunnen zijn, waren we echter niet in een gigantische mistsliert terecht gekomen. Wouter z'n rijkunsten in de bergen en de mist werden onmiddellijk goed getest en het was pas als we beneden in de vallei kwamen dat we wat konden ontspannen en genieten van de prachtige natuur. Jammer dat we die natuur niet van bovenaf hebben kunnen bewonderen want schoon was het wel...
Na nog een nachtje in ons tentje besluiten we om via de kust af te slaan richting de bergen. We rijden richting Comillas waar een van de weinige werken van Gaudi buiten Barcelona te zien is, El Capricho, en ook dit typische bouwwerk mag er zeker zijn. Wouter was helemaal in z'n nopjes en het knopje van zijn fototoestel stond dan zeker ook niet stil... ;-).
Ondanks de weinige uitleg in de gids over dit stadje vonden wij het er best wel gezellig, overal marktjes met typische vleeswaren en kazen, mjammie...
Na nog een, voorlopig laatste, stop aan de kust in San Vicente de la Barquera rijden we eindelijk de beroemde toppen van Los Picos de Europa tegemoet.
Onze botinnetjes roepen om te gaan wandelen...
Gisteren dus vroeg uit onze tent geklauterd om toch zeker tegen 9u aan de grotten te staan, of beter een replica van de grotten. Net als de grotten van Lascaux, werden ook de schilderingen in deze grotten bedreigd door de vele dagelijkse toeristen en bijgevolg werd eind de jaren '50 beslist om een replica te bouwen zo'n 100 meter van de werkelijke grot. Hoewel de 'nepgrot' wat ziel mist (althans in onze ogen), geeft het toch een heel mooi beeld van de originele tekeningen die zeker prachtig zijn en een duidelijk beeld geven van het leven zo'n 15.000 jaar geleden. Het museum ernaast kon ons ook wel bekoren en we schrokken er dan ook van dat we pas 3 uur later terug buiten stonden.
Daarna beslisten we maar een om een rit te maken richting het binnenland via ontelbare kleine dorpjes, om tenslotte aan het stuwmeer van de Ebro uit te komen. Jammergenoeg konden we hier slechts een kleine glimp opvangen van dit gigantische stuwmeer met z'n duizenden waterlelie's aan de kant; als we later in Burgos zijn proberen we zeker nog eens langs de andere kant tot dit stuwmeer te geraken om een mooie wandeling te maken. De rit terug, via de vallei van de Saya-Besaya, had er een hele mooie kunnen zijn, waren we echter niet in een gigantische mistsliert terecht gekomen. Wouter z'n rijkunsten in de bergen en de mist werden onmiddellijk goed getest en het was pas als we beneden in de vallei kwamen dat we wat konden ontspannen en genieten van de prachtige natuur. Jammer dat we die natuur niet van bovenaf hebben kunnen bewonderen want schoon was het wel...
Na nog een nachtje in ons tentje besluiten we om via de kust af te slaan richting de bergen. We rijden richting Comillas waar een van de weinige werken van Gaudi buiten Barcelona te zien is, El Capricho, en ook dit typische bouwwerk mag er zeker zijn. Wouter was helemaal in z'n nopjes en het knopje van zijn fototoestel stond dan zeker ook niet stil... ;-).
Ondanks de weinige uitleg in de gids over dit stadje vonden wij het er best wel gezellig, overal marktjes met typische vleeswaren en kazen, mjammie...
Na nog een, voorlopig laatste, stop aan de kust in San Vicente de la Barquera rijden we eindelijk de beroemde toppen van Los Picos de Europa tegemoet.
Onze botinnetjes roepen om te gaan wandelen...
23 juli 2009
Santander - een eerste kennismaking met de Cantabrische kust...
Aangekomen in Santander werden we al meteen aangesproken door een oude dame die een kamer verhuurt, super makkelijk, zo moesten we niet gaan rondzoeken, en na het droppen van onze rugzakken konden we al onmiddellijk de leuke sfeer van een spaanse Feria opsnuiven. Blijkbaar was het 'La semana de feria grande' en overal in de stad en in parken stonden er bars waar je voor bijna geen geld iets kon drinken en pinxtos eten. Zou dit systeem van uitgaan niet in België kunnen geïntroduceerd worden? ;-)
Daarna nog ergens gaan eten in een restaurant aangeprezen in de Trotter en na nog maar eventjes met een ober gesproken te hebben begrepen we al waarom het zo hoog aangeschreven stond. Een typisch spaanse Bodega met overal wijnflessen langs de wand, met heerlijke en goedkope tapa's, fantastische bediening en zowaar nog een pianist die voor een leuk achtergrondmuziekje zorgt... We waanden ons als god in Spanje!
Santander vonden wij op het eerste zicht een gezellige en rustige stad om eventjes in rond te kuieren. Een halve dag volstaat om alle belangrijke bezienswaardigheden van de Cantabrische hoofdstad te bezoeken en dat hebben we dan ook gedaan... Beginnend langs de haven en de kustlijn om dan in de straatjes met mooie gevels te duiken.
Na het oppikken van onze 'voiture' voor 2 weken, een nieuwe en mooie Peugeot 308, en het wat rondjes rijden in de binnenstad van Santander, konden we na een een klein kwartiertje reeds een eerste stop maken om te genieten van de Cantabrische kust. En deze hoeft zeker niet onder te doen voor de andere spaanse kustregio's, integendeel, de grillige vorm van de kustlijn en de vele rotsen en kliffen bekoren ons net iets meer dan de traditionele brede blanke zandstranden...
Op een schiereiland langs het strand van Sardiñero ontdekten we ook het Palacio de la Magdalena, een zomerverblijf voor de Spaanse koninklijke familie dat in 1908 werd gebouwd en die nu als universiteitgebouw gebruikt wordt. Hierrond werd een prachtig park aangelegd met op alle punten een fantastisch uitzicht op de zee. Een zaligheid na de drukte in Bilbao en de binnenstad van Santader...
Na meermaals stoppen (als het aan ons ligt stoppen we elke kilometer want alles is hier schoon) komen we uiteindelijk langs het natuurreservaat van Liencres. Een gigantische duinenpartij aan de monding van de rivier de Pas en omgeven door rotsen en kliffen. Zalig, bijna geen toeristen want nogal winderige streek en ook niet zo gekend, dus we hadden de prachtige duinen bijna voor ons alleen.
Na een leuke rit langs de kustlijn kwamen we uiteindelijk aan in Santillana del Mar, onze eerste kampeerplaats en onmiddellijk wisten we het al... de vrijheid van kamperen bevalt ons wel en als het aan ons ligt, en onze ruggen laten het toe, dan kamperen we alleen maar de volgende 2 weken...
Vlug ons tentje opgezet en dan richting het historisch goed bewaarde centrum van Santillana del Mar. Men zegt soms dat Brugge een groot museum is, wel hier is er nog eentje. Alle huizen zijn er nog authentiek, overal kasseistenen, het stadje is ook autovrij, ... een gezellig stadje dus om een paar uurtjes gezellig rond te kuieren en te nippen van onze eerste cider. Jammergenoeg wordt dit stadje ook dagelijks overspoeld door horden toeristen dus na vlug iets te eten vluchten we al gauw richting de camping om daar te genieten van een glaasje rioja voor onze tent. Jammergenoeg maar voor heel even, regen was de spelbreker en al gauw mondde dit uit tot een heus onweer: Voor de ene een zaligheid (kletteren van de regen op het dak van de tent) voor de andere een beetje een hel (bliksemschichten met net naast ons hoge bomen en donderen dat je acht in Keulen te zijn)!
Slaapwel!
Wouter en Nele
Daarna nog ergens gaan eten in een restaurant aangeprezen in de Trotter en na nog maar eventjes met een ober gesproken te hebben begrepen we al waarom het zo hoog aangeschreven stond. Een typisch spaanse Bodega met overal wijnflessen langs de wand, met heerlijke en goedkope tapa's, fantastische bediening en zowaar nog een pianist die voor een leuk achtergrondmuziekje zorgt... We waanden ons als god in Spanje!
Santander vonden wij op het eerste zicht een gezellige en rustige stad om eventjes in rond te kuieren. Een halve dag volstaat om alle belangrijke bezienswaardigheden van de Cantabrische hoofdstad te bezoeken en dat hebben we dan ook gedaan... Beginnend langs de haven en de kustlijn om dan in de straatjes met mooie gevels te duiken.
Na het oppikken van onze 'voiture' voor 2 weken, een nieuwe en mooie Peugeot 308, en het wat rondjes rijden in de binnenstad van Santander, konden we na een een klein kwartiertje reeds een eerste stop maken om te genieten van de Cantabrische kust. En deze hoeft zeker niet onder te doen voor de andere spaanse kustregio's, integendeel, de grillige vorm van de kustlijn en de vele rotsen en kliffen bekoren ons net iets meer dan de traditionele brede blanke zandstranden...
Op een schiereiland langs het strand van Sardiñero ontdekten we ook het Palacio de la Magdalena, een zomerverblijf voor de Spaanse koninklijke familie dat in 1908 werd gebouwd en die nu als universiteitgebouw gebruikt wordt. Hierrond werd een prachtig park aangelegd met op alle punten een fantastisch uitzicht op de zee. Een zaligheid na de drukte in Bilbao en de binnenstad van Santader...
Na meermaals stoppen (als het aan ons ligt stoppen we elke kilometer want alles is hier schoon) komen we uiteindelijk langs het natuurreservaat van Liencres. Een gigantische duinenpartij aan de monding van de rivier de Pas en omgeven door rotsen en kliffen. Zalig, bijna geen toeristen want nogal winderige streek en ook niet zo gekend, dus we hadden de prachtige duinen bijna voor ons alleen.
Na een leuke rit langs de kustlijn kwamen we uiteindelijk aan in Santillana del Mar, onze eerste kampeerplaats en onmiddellijk wisten we het al... de vrijheid van kamperen bevalt ons wel en als het aan ons ligt, en onze ruggen laten het toe, dan kamperen we alleen maar de volgende 2 weken...
Vlug ons tentje opgezet en dan richting het historisch goed bewaarde centrum van Santillana del Mar. Men zegt soms dat Brugge een groot museum is, wel hier is er nog eentje. Alle huizen zijn er nog authentiek, overal kasseistenen, het stadje is ook autovrij, ... een gezellig stadje dus om een paar uurtjes gezellig rond te kuieren en te nippen van onze eerste cider. Jammergenoeg wordt dit stadje ook dagelijks overspoeld door horden toeristen dus na vlug iets te eten vluchten we al gauw richting de camping om daar te genieten van een glaasje rioja voor onze tent. Jammergenoeg maar voor heel even, regen was de spelbreker en al gauw mondde dit uit tot een heus onweer: Voor de ene een zaligheid (kletteren van de regen op het dak van de tent) voor de andere een beetje een hel (bliksemschichten met net naast ons hoge bomen en donderen dat je acht in Keulen te zijn)!
Slaapwel!
Wouter en Nele
22 juli 2009
Bilbao - een kunstzinnige havenstad
De ontdekking van het noordelijk Spanje beginnen we in het Baskenland, net onder Frankrijk waar de Pyreneëen er de natuurlijke grens vormen, meer precies in zijn hoofdstad 'Bilbao'. De oorsprong van deze naam (Bilbo) is tot heden toe nog steeds bediscusieerbaar, maar wel staat vast dat de haven een belangrijke rol was in de ontplooiing van de stad doorheen de geschiedenis...! Later met de bouw van het algekende Guggenheim Museum werd de stad ook op de toeristische kaart gebracht.
Na een tweetal uurtjes bracht het vliegtuig ons veilig en wel in de 'kleine' maar indrukwekkend vlieghaven ontworpen door de zeer gewaardeerde Spaanse architect 'Calatrava'. Onze eerste indruk was al meteen raak (in positieve zin) en dat kan al tellen...! Het vervolg kende minder geluk, een ritje naar de jeugdherberg aan de rand van de stad koste ons al meteen €30. Er zijn leukere momenten om je reis goed in te zetten...!
's Anderdaags lieten we dit als afgesloten en begonnen we ons bezoek in het historisch centrum. Een wandeling aangeduid in de trotter leidde ons door mooie winkelstraten (nele -> :-) ) via mooi aanlegde parken naar kerkjes en de kathedraal. Wat opviel in de parkjes is dat er her en der verschillende toestellen stonden waar jong en oud hun fysieke toestand konden bijscherpen. Geen wonder dat de oudjes hier in Spanje nog zo kranig zijn...!
Moegewandeld gingen we ons daarna wagen aan de plaatselijke keuken. Op de 'Plaza Nueva' had de sfeer ons al meteen in de ban, we zochten er een bar en bestelden ons meteen al een paar 'pinxtos', de typische tapa bestaande uit broodjes met heerlijk en mooi gepresenteerd beleg.
De tweede dag was grotendeels bestemd aan het bezoek van het Guggenheim Museum. Een prachtige constructie uit beton, glas en vooral titanium. Het is een opmerkelijk staaltje van architectuur in de pure vorm van kunst, waarvan de vissen een belangrijke inspiratiebron bleken te zijn. Net als het museum zelf is de collectie er even opmerkelijk en interessant. De tijdelijke expostie omvatte vooral de werken van de Chinees 'Cai Guo-Qiang', waarnaast de permanente expositie gerenomeerde werken bevatte van ondermeer Van Gogh, Magritte, Warhol en vele anderen. Na dit, toch wel heel intensief bezoek moesten we dit alles toch even laten bezinken en hoe kan je dit beter dan 'tranquillo' door de straten slenteren en een 'copa de vino' degusteren.
's Avonds moesten we Bilbao, en meteen ook het Baskenland, reeds verlaten om de bus te nemen naar de volgende havenstad Santander om daar onze auto te gaan oppikken, ons vervoermiddel voor de volgende 2 weken...
Na een tweetal uurtjes bracht het vliegtuig ons veilig en wel in de 'kleine' maar indrukwekkend vlieghaven ontworpen door de zeer gewaardeerde Spaanse architect 'Calatrava'. Onze eerste indruk was al meteen raak (in positieve zin) en dat kan al tellen...! Het vervolg kende minder geluk, een ritje naar de jeugdherberg aan de rand van de stad koste ons al meteen €30. Er zijn leukere momenten om je reis goed in te zetten...!
's Anderdaags lieten we dit als afgesloten en begonnen we ons bezoek in het historisch centrum. Een wandeling aangeduid in de trotter leidde ons door mooie winkelstraten (nele -> :-) ) via mooi aanlegde parken naar kerkjes en de kathedraal. Wat opviel in de parkjes is dat er her en der verschillende toestellen stonden waar jong en oud hun fysieke toestand konden bijscherpen. Geen wonder dat de oudjes hier in Spanje nog zo kranig zijn...!
Moegewandeld gingen we ons daarna wagen aan de plaatselijke keuken. Op de 'Plaza Nueva' had de sfeer ons al meteen in de ban, we zochten er een bar en bestelden ons meteen al een paar 'pinxtos', de typische tapa bestaande uit broodjes met heerlijk en mooi gepresenteerd beleg.
De tweede dag was grotendeels bestemd aan het bezoek van het Guggenheim Museum. Een prachtige constructie uit beton, glas en vooral titanium. Het is een opmerkelijk staaltje van architectuur in de pure vorm van kunst, waarvan de vissen een belangrijke inspiratiebron bleken te zijn. Net als het museum zelf is de collectie er even opmerkelijk en interessant. De tijdelijke expostie omvatte vooral de werken van de Chinees 'Cai Guo-Qiang', waarnaast de permanente expositie gerenomeerde werken bevatte van ondermeer Van Gogh, Magritte, Warhol en vele anderen. Na dit, toch wel heel intensief bezoek moesten we dit alles toch even laten bezinken en hoe kan je dit beter dan 'tranquillo' door de straten slenteren en een 'copa de vino' degusteren.
's Avonds moesten we Bilbao, en meteen ook het Baskenland, reeds verlaten om de bus te nemen naar de volgende havenstad Santander om daar onze auto te gaan oppikken, ons vervoermiddel voor de volgende 2 weken...
14 juli 2009
Hallo allen,
Hier zijn we dan weer! Na een intermezzo van een 'kleine' 3 jaar publiceren we weer onze reiservaringen op onze blog.
Het leven stond echter niet stil! Vele uitdagingen gingen onze weg kruisen: werk zoeken, verhuis naar de 'grote' stad, aankoop huis. Kortom, een geheel nieuwe weg werd ingeslaan en soms al even onbeschreven als onze grote reis.
Ook onze passie hebben we nog kunnen uitvoeren: Denemarken en Marokko zijn nu ook van ons lijstje geschrapt. Dit was geheel anders van concept (groepsreizen) zodat berichtgeving niet toepasselijk was.
Ondanks het feit dat dit prachtige ervaringen waren, kriebelde het om weer eens de rugzak, reisgids en de routekaart in de hand te nemen en alles zelf te organiseren. De keuze viel op Spanje, specifiek het noorden, wat een beetje voortvloeit uit voorafgaande omstandigheden. Maar ook, het Spaans kan weer eens vanonder het stof gehaald worden!
España, Aquí venimos
Hier zijn we dan weer! Na een intermezzo van een 'kleine' 3 jaar publiceren we weer onze reiservaringen op onze blog.
Het leven stond echter niet stil! Vele uitdagingen gingen onze weg kruisen: werk zoeken, verhuis naar de 'grote' stad, aankoop huis. Kortom, een geheel nieuwe weg werd ingeslaan en soms al even onbeschreven als onze grote reis.
Ook onze passie hebben we nog kunnen uitvoeren: Denemarken en Marokko zijn nu ook van ons lijstje geschrapt. Dit was geheel anders van concept (groepsreizen) zodat berichtgeving niet toepasselijk was.
Ondanks het feit dat dit prachtige ervaringen waren, kriebelde het om weer eens de rugzak, reisgids en de routekaart in de hand te nemen en alles zelf te organiseren. De keuze viel op Spanje, specifiek het noorden, wat een beetje voortvloeit uit voorafgaande omstandigheden. Maar ook, het Spaans kan weer eens vanonder het stof gehaald worden!
España, Aquí venimos
Abonneren op:
Posts (Atom)