Aranda de Duero - Wijn en kastelen...

Na de fikse regenbui in Midden-Spanje (het was echt gevaarlijk en vermoeiend op de weg!) kwamen we veilig en wel aan in Aranda de Duero, een klein stadje in de Ribera de Duero (Vallei van de Duero), en voor ons een uitvalsbasis voor een wandeling in wat op internet als een mooie streek omschreven werd.


Gezien die gigantische plensbui van zaterdagmorgen hebben we eerst een uur lopen twijfelen of we nu al of niet zouden kamperen. Niet dat we bang waren dat ons tentje dat niet aankan, maar we waren zeker dat een kampeerterrein zo'n stortbui niet rap verteert, en bovendien, een tent uit-en inpakken in de regen is nu niet van het aangenaamste.

Nu soit, de campinguitbater kon ons met het weerbericht overtuigen. Na het opzetten van ons huisje hebben we dan gewoon maar wat rondgeslenterd in het stadje, waar er nu eens echt niet veel te zien en beleven was. Gelukkig was er een fiesta aan de gang, niets speciaals, maar het bracht wel wat leven in het stadje.

Wat er wel interessant was, waren de oude ondergrondse bodega's die zich onder de vele restaurants bevonden. (er zouden zo'n 120 van die ondergrondse wijnkelders zijn)

Wij hadden het geluk er ook eentje te kunnen bezoeken die nu vooral dienst doet als museum en opslagplaats van de vele wijnflessen die 's avonds in het restaurant geserveerd worden. En gezien we reeds wat genuttigd hadden in het restaurant, nodigde de ober ons uit om zondag hun huidige bodega, zo'n 18km van de stad te gaan bezoeken.


's Anderdaags zaten we wat de planning in de knoop. Dolgraag hadden we onze dag gevuld met een mooie grote wandeling maar dan kon er moeilijk nog iets anders ertussenin. De uitnodiging om een bezoekje aan de bodega te brengen was echter heel aanlokkelijk; zeker als de Spaanse wijn, die we ondertussen meermaals mochten consumeren, ons wel serieus in de smaak viel. Pas nadat we de asfalt weer als leidend object hadden was de kogel door de kerk! Een bezoek aan de Bodega en eventuele stops, waar het ons de moeite leek, werden toegevoegd en de wandeling werd herleid tot halvering van het traject. Een goede keuze leek achteraf; de rondleiding in de Bodega was interessant ondanks het feit dat de produktie pas start in het najaar maar de proeverij kon omschreven worden als zeer smakend...


Voldaan, vervolgden we ons traject. De streek was er enig mooi. Een heuvelig landschap waar we de wijnhaarden, afgewisseld met zonnebloemvelden, voorbijraasden. Maar ook charmante, pittoreske dorpjes waar de tijd leek stilgestaan te hebben verfraaide ons rit. Eén zo'n dorpje trok zodanig onze aandacht dat een stop niet te betwisten valt: Peñaranda de Duero, een dorpje met een prachtige plaza (met een Gotsche schandpaal, een paleis en een klooster) en smalle straatjes met huizen in hout-en stenen vakwerk. Bovenop de naabijgelegen heuvel staat de tot een ruïne verheven kasteel wakend over het dorp. Mooi was dit allemaal...


Het wandeltraject situeerde zich in Park 'Canyon du Rio Lobos'. We hadden onze voorzien tijd zien slinken van 6-7 uur tot een maximum van 4 uur (we moesten toch wel tegen val-avond Burgos hebben bereikt). Het is een wandeling die ons leidt via de rivier 'Lobos' langsheen soms heel stijle flanken. Maar van rivier is er wel heel weinig sprake, die stond echter kurkdroog! Ook het bos, dat voornamelijk bestond uit dennebomen, had eronder te lijden. Eén sponkje vuur en dit bos zou helemaal en in geen tijd verdwijnen in as. Een droge, warme lucht vermoeilijke ons het ademhalen en water drinken was de beste oplossing.


En nu in één ruk naar Burgos...

Salamanca - oude maar heel sfeervolle studentenstad...

We begeven ons nog meer naar het zuiden van de provincie Castillië-león. Ondanks het feit dat het 'maar' 200km is, evolueert het landschap opmerkelijk. Eenmaal we het Castiliaans scheidingsgebergte in onze achteruitkijkspiegel gadeslaan ervaren we een uiterst droog en roodkleurig woestijnlandschap. De weinig aangeplante akkers worden zonder onderbreken van water voorzien door tientallen 'fonteinen'.


Voor we de eindbestemming zouden bereiken, was er nog een korte tussenstop gepland. Een beslissing genomen uit nostalgie, Zamora was 7 jaar geleden de gaststad van de Europeade, een dansfeest voor groepen uit alle uithoeken van Europa. Deze stad had ik graag laten zien aan Nele die toen niet aanwezig was. Ondanks het een gezellige stad is met, jawel, zo'n 15-tal kerken (en kathedraal met prachtige wandtapijten gemaakt in België) op een lijn van 1km, was de magie zoals tijdens het festival zoek. Desalniettemin, genietend op een terrasje met een fris pintje voor de neus, kwamen de vele Europeade-verhalen weer boven.

Verwachingen van de uiteindelijke bestemming, Salamanca, waren er ook! Een blitsbezoek aan deze stad tijdens de Europeade heeft op mij wel een onuitwisbare indruk nagelaten.
Na ons te settelen op de camping niet ver buiten de stad gingen we het avondleven eens gaan verkennen. Eenmaal we Plaza Mayor bereikten, een prachtig, geheel ingesloten plein, waanden we ons in typisch zuiderse sferen. Universiteitsmuziekgroepjes trachten elkaar af te troeven met opzwepende deuntjes die nog laat in de nacht nazinderen naast de vele restaurantjes met terassen die haast de omtrek van de gehele plaza innemen maar die overbevolkt lijken te zijn door studenten, toeristen en 'locals'. De mooie verlichting vervolledigt het plaatje, een prachtige beëindiging van onze dag


's Anderdaags stond de verkenning van het stadscentrum, ook wel eens de gouden stad of in de volksmond 'la Dorada' genoemd, op het programma. Het is één van de oudste universiteitssteden van de wereld, en tot heden een populaire bestemming voor taalstudenten. De keuze van de vele 'extranjeros' om naar dit Iberisch pareltje te komen zal tot een volkomen logische optie herleid worden eenmaal je de indrukwekkende faculteiten en faciliteiten mag gadeslaan. Imposante universiteitsgebouwen verfraaid met prachtige fantasieversieringen, een bibliotheek om U tegen te zeggen gedecoreerd met vele Sint-Jacobsschelpen, een natuurlijk een bloeiend nachtleven... alles wat studenten nodig hebben!
Daarnaast vervolledigen vele kleine en minder kleine gebouwen met religieuze en politieke bestemming, allemaal opgetrokken in dezelfde soort steen 'piedra de Villamayor', de architecturale geslaagdheid van deze stad.


Maar desondanks het goed gevoel deze stad bij ons naliet moest de tocht verder gezet worden! We willen nog zoveel zien...!

Van hieruit maakten we de lus terug naar het Noordoosten waar natuur weer een belangrijke invulling zou geven aan onze reis. De tocht werd echter een heuse nachtmerrie waar een wolkbreuk (waar geen einde leek aan te komen) ons het vuur serieus aan de schenen legde, alsof het samenspande met Salamanca om ons hier te houden. Doch, onze vastberadendheid en onverwoeste moed kon niet verhinderd worden... we hebben zin om te wandelen, in het groen deze keer...