Ons project ... update week 2.
We zijn al 2 weken bezig en tal van dingen zijn al gebeurd. Dus zoals ge weet ben ik klusjesman, mijn eerste opdracht bestond erin om de tandenborstelkast een oppoetsbeurt te geven. Alle tandenborstels waren door middel van een touwtje aan een nageltje gehangen. Dus moest ik voor een betere, hygienische en meer duurzame oplossing kijken, het lukt me wel aardig. Ondertussen komen er telkens andere opdrachtjes, dus ik kan me wel bezighouden! Het is wel eens leuk terug te werken met de handen en met hout, ik amuseer me wel...! Nele had dus zoals vorige week verteld de 5de en 6de klas onder haar hoede gekregen. Na het vetrek van Alex vatte ze vol enthousiasme en met veel ambities haar lessen aan. Maar deze week bleek nog dat het een tegenvaller is van formaat. Het is hier een laag niveau en de drang naar kennis staat op een serieus laag pitje. Als je dan nog alleen komt te staan voor een klas van 11 pubers en ze je proberen uit te testen om uiteindelijk de seno (zo noemen de juffen hier...) te doen breken... tjah, dan is het onhoudbaar he! We komen hier met veel goesting en veel ambities naar het project toe, maar als het niet meer leuk is dan kunt ge er maar beter mee ophouden... we doen dit ook maar uit vrije wil met als doel iets te bewerkstelligen voor die kansarme kinderen hier. Jammergenoeg hebben we er de directeur moeten bijroepen. Hij zou met de kinderen praten en hopelijk gaat het dan iets beter. Hopelijk vliegen we er volgende week vol goede moed er terug in, na een deugd doend weekend.
Bij ons gezin gaat het ook nog altijd supergoed. Onze gastmoeder lijkt beter gemutst dan onze eerste week en vraagt nu vaak hoe we het stellen en etc. Ze voert nu zelf enkele gesprekken met ons, heel leuk en het geeft ons een warmer en meer familiaal gevoel. Daarbovenop zijn onze huisgenoten ook heel leuke mensen. Jammergenoeg hebben we donderdagavond afscheid moeten nemen van Andrea die verder ging naar Mexico. Nathaniel, de Californische jongen is er wel nog steeds. Iemand die opstaat met een goed humeur en er ook mee gaat slapen, heel aanstekelijk en supertof. Met hem proberen we vooral in het Spaans te converseren van hoe onze dagen waren en wat we hebben gedaan allemaal... kwestie van zijn (en mijn) spaans wat te oefenen...! Verder hebben we dan nog twee oudere dames, Diana en Vicky, ook uit de VS. Echte praatwatervallen, tot frustratie van Nathaniel (die jongen van Californie), het is telkens in het Engels... daarmee. Maar wij laten ons daar niet druk over maken. Voorts hebben we dan sinds vandaag nog William en Elise, de belgen die we vorige week ontmoet hadden op de Nasi avond, als huisgenootjes erbij gekregen. Zij helpen ook mee aan het project in Alotenango. Het zijn toffe mensen en regelmatig doen we dingen samen, bijvoorbeeld dit weekend naar zee of een stapje zetten in het nachtleven van Antigua. Je ziet, het is een leuke boel bij onze familie...
Op naar week 3 van ons project en hoop met ons mee dat het deze week wat beter wordt in de klasjes!!!
Hasta pronto
Nele en Wouter
We zijn al 2 weken bezig en tal van dingen zijn al gebeurd. Dus zoals ge weet ben ik klusjesman, mijn eerste opdracht bestond erin om de tandenborstelkast een oppoetsbeurt te geven. Alle tandenborstels waren door middel van een touwtje aan een nageltje gehangen. Dus moest ik voor een betere, hygienische en meer duurzame oplossing kijken, het lukt me wel aardig. Ondertussen komen er telkens andere opdrachtjes, dus ik kan me wel bezighouden! Het is wel eens leuk terug te werken met de handen en met hout, ik amuseer me wel...! Nele had dus zoals vorige week verteld de 5de en 6de klas onder haar hoede gekregen. Na het vetrek van Alex vatte ze vol enthousiasme en met veel ambities haar lessen aan. Maar deze week bleek nog dat het een tegenvaller is van formaat. Het is hier een laag niveau en de drang naar kennis staat op een serieus laag pitje. Als je dan nog alleen komt te staan voor een klas van 11 pubers en ze je proberen uit te testen om uiteindelijk de seno (zo noemen de juffen hier...) te doen breken... tjah, dan is het onhoudbaar he! We komen hier met veel goesting en veel ambities naar het project toe, maar als het niet meer leuk is dan kunt ge er maar beter mee ophouden... we doen dit ook maar uit vrije wil met als doel iets te bewerkstelligen voor die kansarme kinderen hier. Jammergenoeg hebben we er de directeur moeten bijroepen. Hij zou met de kinderen praten en hopelijk gaat het dan iets beter. Hopelijk vliegen we er volgende week vol goede moed er terug in, na een deugd doend weekend.
Bij ons gezin gaat het ook nog altijd supergoed. Onze gastmoeder lijkt beter gemutst dan onze eerste week en vraagt nu vaak hoe we het stellen en etc. Ze voert nu zelf enkele gesprekken met ons, heel leuk en het geeft ons een warmer en meer familiaal gevoel. Daarbovenop zijn onze huisgenoten ook heel leuke mensen. Jammergenoeg hebben we donderdagavond afscheid moeten nemen van Andrea die verder ging naar Mexico. Nathaniel, de Californische jongen is er wel nog steeds. Iemand die opstaat met een goed humeur en er ook mee gaat slapen, heel aanstekelijk en supertof. Met hem proberen we vooral in het Spaans te converseren van hoe onze dagen waren en wat we hebben gedaan allemaal... kwestie van zijn (en mijn) spaans wat te oefenen...! Verder hebben we dan nog twee oudere dames, Diana en Vicky, ook uit de VS. Echte praatwatervallen, tot frustratie van Nathaniel (die jongen van Californie), het is telkens in het Engels... daarmee. Maar wij laten ons daar niet druk over maken. Voorts hebben we dan sinds vandaag nog William en Elise, de belgen die we vorige week ontmoet hadden op de Nasi avond, als huisgenootjes erbij gekregen. Zij helpen ook mee aan het project in Alotenango. Het zijn toffe mensen en regelmatig doen we dingen samen, bijvoorbeeld dit weekend naar zee of een stapje zetten in het nachtleven van Antigua. Je ziet, het is een leuke boel bij onze familie...
Op naar week 3 van ons project en hoop met ons mee dat het deze week wat beter wordt in de klasjes!!!
Hasta pronto
Nele en Wouter
Geen opmerkingen:
Een reactie posten