Ons projectje ... week 3

We hadden jullie vorige week al verteld over de problemen in mijn klasjes en nadat de directeur eens goed gebabbeld had met de kinderen, heeft Wouter besloten om de hele dag naar school te gaan. 's Morgens neemt hij de taak van klusjesman om daarna in de namiddag te helpen met mijn 2 klasjes. En wat bleek, het gaat plotseling veel beter en we hebben de goesting opnieuw te pakken. Met tweeen is het veel gemakkelijker ze wat in te tomen en het blijkt ook wel (spijtig welliswaar) dat ze meer respect tonen voor mannelijke lesgevers (of misschien meer vrees...). Voor Wouter zijn het nu wel vermoeiende dagen, een hele dag neemt veel van je energie, maar het is veel toffer geworden dus dat compenseert he.

Dinsdag was het in de school bovendien feest, het was de verjaardag van Profe Julio (de directeur). Alle klasjes moesten iets voorbereiden. Een aantal klasjes hadden een dansje, andere een liedje, veel kinderen hadden ook een leuke tekening en wij hebben met onze twee klasjes een soort van rad van fortuin gespeeld met de Profe als enige speler. Hij moest lettertjes raden en als hij die juist had kreeg hij een stukje van het cadeau dat we gemaakt hadden. Wat ons cadeau was? We hadden een leuke foto genomen van de 2 klassen en laten vergroten. Vervolgens hadden we dat op een kleurrijk blad gekleefd, alle namen rond de foto laten schrijven en dan na het volledig geplastificeerd te hebben, hebben we alles in stukjes geknipt om een 'rompecabeza' (een puzzel) uit te komen. De Profe was er heel gelukkig mee en de kinderen natuurlijk superfier met hun geschenk. Na alle voorstellingen kregen de kinderen dan allemaal nog een stuk taart en een lekker sapje. Een geslaagde middag!!!

De rest van de week verliep ook voorbeeldig en we hebben weer volledig de goesting te pakken. Gisteren was ook het afscheid van 6 Nederlandse vrijwilligers (nogmaals dansjes en tekeningen etc) en toen waren we zelfs al aan het denken dat we jammergenoeg al in de helft van ons project zitten. Moesten we kunnen zouden we hier met veel plezier wat langer blijven.

In onze gastfamilie nog altijd alles dik in orde en een bepaalde gebeurtenis tekende toch wel de ganse week. Onze gastmama is namelijk gisteren (vrijdag) voor de dertiende keer (jawel, en ze is helemaal nog niet superoud) grootmoeder geworden. Het is een meisje en ze luidt naar de naam Dulce Maria. Apetrots was Concepcion en wij natuurlijk heel gelukkig voor haar.

Voor de rest hebben we ons nu ook ingeschreven voor Salsalessen. Het moet namelijk niet altijd vlaamse volksdans zijn e. Echt superrelax, zeker na een dag in het schooltje werken en voor volgende week voorzien we zelfs 3 dagen les. Als we thuiskomen trakteren we jullie wel eens op een showtje. Beloofd!

Het is hier veel te mooi weer om binnen te blijven dus.... Tot volgende week!!!!

Hasta pronto!
Nele en Wouter

Montericco... Het Knokke van Guatemala.

De periode dat we in Antigua zitten voor ons project beschouwen we ook een beetje als onze uitvalsbasis om de uithoeken van Guatemala te verkennen, dit natuurlijk in onze weekendjes.

Na een woelige week konden we wel enige rust gebruiken, al was het maar enkel om de gedachten eens te verzetten. Wat lijkt er dan beter dan de zee...? Samen met Elise en William, onze 2 Belgische medewerkers, namen we een shuttle naar Montericco, de badplaats voor de mondaine Guatemalteek, de vergelijking met Knokke beperkt zich enkel daarin. De kustlijn is bezaaid met mooie sfeerrijke hotels en luxewoningen in plaats van een strook lelijke inspiratieloze torens! Tevens is het ook een biotoop voor vele verschillende soorten schildpadden.

Eenmaal aangekomen werden we overvallen door een hitte, die samen met de vochtigheid onze kleren in geen tijd doorweekte. We konden dus niet wachten om onze kleren uit te zwieren en vervolgens het water in te duiken! Onze doortocht naar het verfrissende water werd zelfs nog verspoedigd door het verschrikkelijk hete zand, dat overigens zwartgekleurd is... heel bijzonder!

Om de eentonigheid te doorbreken en dus niet alleen met onze luie kont te zonnebaden hebben we ook besloten om enkele tours te ondernemen! Bij het avondduister hebben we samen met een gids (het kan 's avonds wel eens gevaarlijk zijn...) het strand afgeschuimd op zoek naar zeeschildpadden die er hun eieren komen leggen in het zand. Helaas, de kans is er altijd klein en zo geschiedt het ook bij ons, nergens geene te bespeuren. Een grote ontgoocheling was het weliswaar niet, het was een leuke wandeling in een aangename temperatuur en de scenery was indrukwekkend. Rondom ons vuurden de weergoden hele reeksen bliksemschichten af alsof de mensheid iets verkeerd zou gedaan hebben. Samen met het geluid van de imposante golven die neerslaan in de branding zorgde het voor een prachtig kijkstuk!

's Morgens moesten we alweer vroeg op om met een bootje een stuk mangrovewoud te verkennen bij zonsopgang, wanneer de talrijke vogelpopulatie net ontwaakt. Ook wij moesten nog serieus ontwaken, het was een lange en alcoholrijke nacht...! We zouden ons boottochtje doen met een gemotoriseerde lancha (spaans voor sloep), kwestie om een langere afstand af te kunnen leggen dan zijn peddelend broertje! En het loonde de moeite... de zon rees achter een reeks volkanen en oranje / rode pastel- kleuren kleurden de lucht in waarna de fauna samen met de enkele vissers, die hun netten kwamen ophalen, stilletjesaan weer leven inblaasde in dit stukje prachtige natuur.

Volledig onze batterijen opgeladen keerden we na ons middagslaapje terug naar Antigua, een nieuwe en hopelijk rustigere week tegemoet...! Ik smout alvast mijn stembanden...!

Nele en Wouter

Ons project ... update week 2.

We zijn al 2 weken bezig en tal van dingen zijn al gebeurd. Dus zoals ge weet ben ik klusjesman, mijn eerste opdracht bestond erin om de tandenborstelkast een oppoetsbeurt te geven. Alle tandenborstels waren door middel van een touwtje aan een nageltje gehangen. Dus moest ik voor een betere, hygienische en meer duurzame oplossing kijken, het lukt me wel aardig. Ondertussen komen er telkens andere opdrachtjes, dus ik kan me wel bezighouden! Het is wel eens leuk terug te werken met de handen en met hout, ik amuseer me wel...! Nele had dus zoals vorige week verteld de 5de en 6de klas onder haar hoede gekregen. Na het vetrek van Alex vatte ze vol enthousiasme en met veel ambities haar lessen aan. Maar deze week bleek nog dat het een tegenvaller is van formaat. Het is hier een laag niveau en de drang naar kennis staat op een serieus laag pitje. Als je dan nog alleen komt te staan voor een klas van 11 pubers en ze je proberen uit te testen om uiteindelijk de seno (zo noemen de juffen hier...) te doen breken... tjah, dan is het onhoudbaar he! We komen hier met veel goesting en veel ambities naar het project toe, maar als het niet meer leuk is dan kunt ge er maar beter mee ophouden... we doen dit ook maar uit vrije wil met als doel iets te bewerkstelligen voor die kansarme kinderen hier. Jammergenoeg hebben we er de directeur moeten bijroepen. Hij zou met de kinderen praten en hopelijk gaat het dan iets beter. Hopelijk vliegen we er volgende week vol goede moed er terug in, na een deugd doend weekend.

Bij ons gezin gaat het ook nog altijd supergoed. Onze gastmoeder lijkt beter gemutst dan onze eerste week en vraagt nu vaak hoe we het stellen en etc. Ze voert nu zelf enkele gesprekken met ons, heel leuk en het geeft ons een warmer en meer familiaal gevoel. Daarbovenop zijn onze huisgenoten ook heel leuke mensen. Jammergenoeg hebben we donderdagavond afscheid moeten nemen van Andrea die verder ging naar Mexico. Nathaniel, de Californische jongen is er wel nog steeds. Iemand die opstaat met een goed humeur en er ook mee gaat slapen, heel aanstekelijk en supertof. Met hem proberen we vooral in het Spaans te converseren van hoe onze dagen waren en wat we hebben gedaan allemaal... kwestie van zijn (en mijn) spaans wat te oefenen...! Verder hebben we dan nog twee oudere dames, Diana en Vicky, ook uit de VS. Echte praatwatervallen, tot frustratie van Nathaniel (die jongen van Californie), het is telkens in het Engels... daarmee. Maar wij laten ons daar niet druk over maken. Voorts hebben we dan sinds vandaag nog William en Elise, de belgen die we vorige week ontmoet hadden op de Nasi avond, als huisgenootjes erbij gekregen. Zij helpen ook mee aan het project in Alotenango. Het zijn toffe mensen en regelmatig doen we dingen samen, bijvoorbeeld dit weekend naar zee of een stapje zetten in het nachtleven van Antigua. Je ziet, het is een leuke boel bij onze familie...

Op naar week 3 van ons project en hoop met ons mee dat het deze week wat beter wordt in de klasjes!!!

Hasta pronto
Nele en Wouter

Lago Atitlan en Chichicastenango ... een relax en kleurrijk weekend.

Na ons eerste week project hadden we een relaxt weekendje verdient dus besloten we om naar Lago Atitlan te trekken, samen met ons huisgenootje Andrea.

Zaterdagmorgen al vroeg uit de veren en om 7 uur 's morgens zaten we al op de bus richting een van de vele mooie plaatsen in Guatemala: Lake Atitlan. Het landschap er naartoe was al overweldigend en toen we aankwamen bij het meer waren we nog meer onder de indruk: een gigantische spiegel met af en toe een rimpeltje en een bootje tussen gigantische bergen en een drietal vulkanen. Het heet niet voor niets 'the most beautiful lake in the world'. Na onze aankomst in Panajachel besloten we al snel om een bootje te nemen richting San Pedro La Laguna. Eigenlijk is het ganse meer omgeven van dorpjes, kleine eilandjes sieren ook het meer (18 eilandjes), fantastische wandelpaden,... de perfecte plaats dus voor een weekendje weg. De ganse dag hebben we niet veel uitgespookt eigenlijk behalve het genieten van het zicht op het meer, maar dat telt al. We hadden geluk dat ons hostalletje een eigen ponton had in het meer dus ideaal om ons daar te placeren met een boekje en een handdoek en af en toe een duik in het zalige water te nemen. En we hadden geluk ook want normaal schijnt het dat er in de namiddag altijd een sterke wind opsteekt tussen de bergen maar wij hebben enkel maar een staalblauwe hemel en een felle zon mogen bewonderen. Een verbrande neus en rug was het gevolg ervan... 's Avonds dan heel relaxt lekkere vis gaan eten en samen een filmpje meegepikt met nog een jongen van Amerika. Wat is nietsdoen toch heerlijk!

Zondagmorgen opnieuw vroeg uit de veren want we hadden een ritje naar Chichicastenango geboekt, een dorpje vooral gekend voor zijn bekende Maya-markt op donderdag en zondag. Eerst nog een lekker stukje bananenbrood gekocht van een bakkerinnetje (papa, een idee voor jou? is overheerlijk!) en dan de bus in. De markt van Chichi staat vooral bekend om de mooie kleuren van het textiel, de kippen, het fruit en de mensen. Woorden doen de beleving en prachtigheid tekort...check de foto's. En daarna het meest avontuurlijke van het ganse weekend: we wilden niet zoals de andere toeristen een shuttlebus nemen richting Antigua, nee, we verkozen de lokale chickenbussen. De uitbaters van de shuttles bekeken ons maar heel raar met zoiets van 'domme toeristen'. Het eerste half uur wisten we onmiddellijk waarom ze ons zo bekeken: 120 mensen in een bus waar er mss 50 inkunnen. We stonden op elkaars voeten, met een rugzak in ons gezicht en het achterste van een andere persoon in onze rug. Als die buschauffeur dan ook nog eens door de bochten schuurt aan een snelheid die elke redelijkheid overschrijdt begonnen we ons al snel af te vragen waarom we toch zo'n 'geweldig' idee hadden. Nu soit, na een halfuurtje was er wat meer plaats in de bus en werden wij natuurlijk de attractie. Iedereen wou een babbeltje doen en wou ons overstelpen met info over het land. Zalig om zo ons weekendje weg af te sluiten...

Zondag hebben we dan ook nog op de maandelijkse 'Nasi-avond' (Nederlanders zijn zot van Nasi) bij Anna Maria alle andere studenten en vrijwilligers leren kennen. Echt super!!! En voor heel even waren de belgen in de meerderheid want vorige week zijn er nog twee belgen, William en Elise, aangekomen die deze week samen met ons naar het project gaan. Het was een zalige avond en zeker toen er van die Nederlandse en Belgische liedjes gedraaid werden, heel even voelden we ons echt thuis. Het is echt een leuke en zotte bende en we hebben al volop afgesproken voor avondjes uit de komende week. Volgende week verslag hiervan!

Nele en Wouter

Verslag week 1:

Maar jullie willen misschien ook wel weten hoe ons project vordert:
We hebben nu dus onze eerste week achter de rug en het is echt tof. Supervermoeiend ook maar dat is werken met kinderen altijd veronderstel ik, en nog extra vermoeiend (en soms frusterend) als je daar totaal geen ervaring in hebt. Bij het begin van de middag maken we altijd samen het huiswerk en vorige week moesten ze vooral ook veel studeren omdat ze examens hadden. Als ze allemaal goed gestudeerd hadden, hebben we dan af en toe eens wat onspannender dingen gedaan zoals voetballen of internetten. Geweldig om te zien hoe die kinderen daar helemaal in opgaan! Vrijdag na de pauze werd er dan een afscheidsfeestje gehouden voor 'teacher' Alex, de andere belgische vrijwilliger die er mee ophield. Elke klas had een dansje of een liedje voorbereid en na dit alles kreeg hij van iedereen een dikke knuffel! Een moeilijk moment....

Voor Wouter was het vorige week vooral uitzoeken hoe hij alle klusjes moet aanpakken met de beschikbare middelen en alle bestellingen plaatsen. Deze week vliegt hij er dan echt in als alle benodigd hout en verf gearriveerd is. En met ons gezin gaat het nu ook super. We hadden vorige week een beetje een verdeeld gevoel omdat Concepcion zo heel gereserveerd was en nooit iets zei, maar het zal een slechte week geweest zijn, want sinds zondag is ze heel open. Ze slaat bijna altijd een praatje, meestal helpen we haar met koken, ze eet nu samen met ons, etc. Een fijne wending in de familie waardoor we beslist hebben om toch 5 weken bij haar te blijven en niet te veranderen....

Volgende week een nieuwe update!
Nele en Wouter

Antigua... First impression van de stad en ons project!

En hier zijn we dan eindelijk, de stad waar we 5 a 6 weekjes zullen blijven hangen. De stad ook waar we dan eindelijk met ons project kunnen beginnen.

Na ons bezoek aan de Copan Ruines hebben we snel een shuttle bus richting Guatemala genomen. Allemaal iets veiliger want we moesten toch wel door Guatemala City en dat zou een van de gevaarlijkste hoofdsteden ter wereld zijn. Veilig en wel in het centrum afgeleverd en dan vlug een hostalletje gezocht voor ons zessen. Bleek iets moeilijker dan we tot nu toe gewoon waren. Antigua is dan ook een van de belangrijkste toeristische trekpleisters van Guatemala. Ook een heel gezellige stad op het eerste zicht....

Na uiteindelijk iets leuks gevonden te hebben nog even een eerste stadswandelingetje gemaakt en snel iets gezocht om onze maagjes te spijzen. Antigua heeft zoveeeeeel bars en restaurantjes dat het echt een supermoeilijke keuze is. Nu soit, we hebben 6 weken dus tijd genoeg om alles uit te proberen.

Donderdag was dan jammergenoeg al de laatste dag van onze bezoekers en dus... vroeg opstaan en ten volle van de stad genieten. Eerst een kleine stadswandeling gemaakt en daarna, zoals het echte toeristen betaamt, naar de artisanale markt vlug wat souveniertjes kopen. En dan was onze laatste avond al aangebroken. Snif Snif. Wat vliegen 3 weken toch voorbij e. Nu ja, het was ook geweldig tof dat we onze reis voor eventjes met 4 goede vrienden konden delen. We hebben ons super geamuseerd en we hopen de anderen ook....

Het voorbije weekend hebben wij dan vooral genikst en zijn we de stad gaan verkennen. Ook gaan kennismaken met de coordinatrice van ons project, Alice, en natuurlijk de stichters van het ganse project, Anna Maria en Karla. Echt allemaal toffe 'madammen' en superenthousiast. En zondag zijn we dan naar ons gezin gegaan. We trokken onze ogen nogal open. We wisten dat het een middenklasse gezin zou zijn, maar zo'n schoon huis.... heel mooi verzorgd allemaal en heel groot (er zijn 6 kamers alleen al voor vrijwilligers), patio en dakterras incluis. De vrouw des huizes 'Concepcion', onze mama dus, is echt een heel lieve vrouw, alleen.... ook heel gereserveerd. Ze eet nooit samen met de studenten en zal ook nooit uit haar eigen een gesprek beginnen. Een beetje jammer eigenlijk want zo is er niet echt het familiegevoel die ik destijds in Ecuador had. Nu ja, we kunnen niet alles hebben en misschien verandert dat nog. En bovendien hebben we echt toffe huisgenootjes: een Californische jongen, Nathaniel, en een Nederlands meisje, Andrea. Zij studeren hier enkel spaans en we proberen dus thuis en bij het uitgaan zoveel mogelijk spaans te spreken. Echt tof!!!

Maar jullie zijn waarschijnlijk ook benieuwd naar ons project. Eerst en vooral, als jullie iets meer willen lezen erover, hoe het ontstaan is en zo: www.stichtinglosninos.com. We werken allebei op het project in Alotenango, een schooltje zo'n 20 minuten van Antigua. Ik hou mij vooral bezig met huiswerkbegeleiding. Ik moet er dus op toezien dat iedereen, vooral 5e en 6e leerjaar, z'n huiswerk maakt en dan bij eventuele moeilijkheden wat extra oefeningetjes geven. Maar het leukste is wel de vrije dingen die de kinderen mogen kiezen. Af en toe eens internet (zijn ze zot van), een keer in de week 'turnen', engels, een bibliotheek bezoek,etc. Deze week werk ik vooral nog samen met Alex, een andere belgische vrijwilliger, die deze week met zijn laatste week bezig is. Is wel goed eigenlijk want gezien dit meisje hier ook maar niks onderwijservaring heeft....
Wat Wouter moet doen? Hij is zo'n beetje de Handy-man van de school. Normaal moet hij timmerles geven aan de kinderen, maar gezien Suzanne, de verantwoordelijke hiervoor, 3 weken niet op school is wordt deze timmerles vervangen door een tekenles. Ondertussen doet hij nu vooral klusjes: de tandenborstelkast moet hernieuwd worden (later meer), deuren herstellen, kastjes van handvatjes voorzien, etc. Best wel relax dus. Nu ja, we zijn nog maar pas begonnen dus volgende week beloven we jullie een update van onze ervaringen in de school.

Nog wat lesjes voorbereiden nu, dus.... hasta la proxima!!!
Nele en Wouter