Afscheid van ons projectje... doet toch meer zeer dan verwacht
Hier zitten we dan, op een paar uurtjes van ons vertrek uit Antigua. Het is allemaal moeilijker dan verwacht, blijkbaar heeft ons project ons toch meer gegeven dan we ooit hadden kunnen denken.
Onze laatste week was weliswaar nog een fantastische week. Het begon al zaterdag. Met onze Amerikaanse huisgenoot zouden we de Pacaya beklimmen, een vulkaan zo´n uurtje van Antigua, en vooral bekend voor de rode lava en het feit dat je daar zomaar een paar meter vandaan kunt gaan wandelen. Geschift soms maar in Latijnsamerika kan alles, dat hebben jullie waarschijnlijk al door. Het dorpje San Francisco (1900m) ligt ongeveer halverwege de helling van de Pacaya en vanaf daar kan je de beklimming beginnen. Een ervaren gids loopt vanaf hier ook mee tot aan de voet van de vulkaantop op 2300m. Het laatste stuk mag je momenteel niet meer beklimmen omdat de vulkaan de laatste tijd heel actief is en het bijgevolg veel te gevaarlijk is. Verschillende waaghalzen wagen het toch maar onze gids houdt voet bij stuk, niemand van ons mag naar boven. Nu soit, het zicht op de stromende lava die we aan de voet hebben is ook al wonderlijk. Op slechts een tweetal meter glijdt traagjes een strook lava voorbij. Het is net lijm die uit een tube geduwd wordt... Echt indrukwekkend!!! En niet alleen het zicht op de lava maar op de ganse omgeving eigenlijk. Op de vulkaan zelf is het een maanlandschap van zwarte lava. Aan de andere kant heb je een prachtig zicht op Guate City, Antigua, en de vele vulkanen errond. Een fantastische ervaring!
De zondag was het dan verjaardagsviering in het schooltje in Alotenango. Eens om de drie maanden worden de verjaardagen gevierd van de voorbije 3 maand. Echt geweldig! Het geluk straalde van de snoetjes van de 66 kindjes die verjaard waren. Het hele feest begon eerst met de Piñata´s, een grote figuur (zoals spiderman, een konijn of een clown) gemaakt uit crepepapier en volledig gevuld met snoep. De kindjes worden geblinddoekt rondgedraaid en moeten dan het beest met een stok zien stuk te slaan. Gegierd hebben we en de kinderen natuurlijk superblij als er ineens een regen van snoep over hen neerkomt. Daarna wat spelletjes gespeeld en dan het belangrijkste moment: Taart en de cadeautjes!!! Geweldig om zien hoe die kindjes zich op zo´n dag toch speciaal voelen want bij de meeste thuis wordt er totaal geen aandacht geschonken aan verjaardagen. Met een gelukzalig gevoel keerden we naar Antigua terug! En we zaten echt in een verjaardagsweekend. Thuisgekomen hadden we nog een piñata voor Nathaniel die deze week jarig was geweest. De kleinkinderen van onze gastvrouw vonden het fantastisch natuurlijk. Een grote jongen die zo in het wilde weg slaat op een clown waarvan alle snoepjes dan voor hen zijn.
En dezelfde avond hebben we dan als enige Vlamingen die nu nog op het project zaten eens ons beste beentje voorgezet. We hebben onze Nederlandse medevrijwilligers namelijk getrakteerd op een typisch Vlaamse maaltijd. Jawel, nogmaals stoofvlees met puree en appelmoes. Een heel gezellige avond was het waar we immens gesmuld hebben en die dan perfect afgesloten werd met een heerlijke frambozentaart ter gelegenheid van Stan zijn verjaardag.
Ons laatste week van het project zelf was ook echt gezellig. Maandag en donderdag de gebruikelijke huiswerkjes en oefeningen. Dinsdag echter zijn we naar een volksdansvoorstelling geweest van alle scholen van het dorp en woensdag zijn we met alle kindjes naar het circus geweest in Antigua. Super was dat! Het begon al in de bus. Alle kinderen natuurlijk heel opgelaten en al zingend en dansend in de bus reden we richting de wachtende clowns. En daar aangekomen was het natuurlijk een groot feest voor de kinderen. Voor de meesten was het zelfs de eerste keer dat ze dergelijk spektakel zagen en bij afloop kregen ze allemaal nog een drankje en een reep snoep. Een echte verwendag voor de kids en hun gelukzalige gezichtjes maakte het voor ons ook fantastisch natuurlijk. Voor de rest werd er ook nog heel veel geschilderd vorige week, de tandborstelkasten moesten namelijk nog in een nieuw kleurtje gestoken worden voor we vertrokken. Het was best zwaar, ganse dagen naar school (voormiddag schilderen, namiddag lesjes) maar het resultaat maakte het meer dan de moeite waard. Ons werk kan je binnenkort op de fotosite bewonderen.
En vrijdag was het dan zover he, afscheid nemen van 'onze' kindjes. Hoewel we het de eerste weken ongelooflijk zwaar hadden, waren de voorbije weken echt geweldig. De kids hadden ons leren apprecieren en begonnen zich echt te hechten aan ons, en om eerlijk te zijn, wij toch ook wel aan hen. Het afscheid was heel sereen, enkel met onze kids (vaak is het met de ganse school), maar het was echt fantastisch. Edy, de meest verlegen jongen, had speciaal voor ons een liedje op zijn blokfluit ingestudeerd. Een ganse overwinning voor die jongen maar hij was toch zo fier. Daarna hebben we ook nog met hen salsa gedanst en tot slot kregen we van iedereen heel lieve tekeningen en innige knuffels. Een traantje hebben we nog niet weggepinkt maar we kregen toch een serieuze brok in onze keel. We gaan ze missen onze kids!
Zaterdag hebben we dan ook jammergenoeg afscheid moeten nemen van Ana Maria, een van de stichsters van Los Ninos, en eigenlijk ook een beetje de mama hier van iedereen. Was helemaal niet leuk want Ana Maria doet hier zoveel waardoor we nu zeker nog geen afscheid wilden nemen maar nog veel langer wilden blijven. Nu soit, we hebben beloofd haar ook nog vanuit Belgie te blijven steunen en ooit... dan komen we terug! Gisterenavond dan ook nog afscheid genomen van alle andere vrijwilligers en nog eens goed gaan dansen en daarmee zitten we straks aan ons laatste afscheid, dat van onze gastfamilie.
Tja, aan alle mooie liedjes komt een eind zeker? Afscheid nemen is nooit leuk maar ooit komen we terug. Het project hier was voor ons een ganse verrijking. Een ervaring die we nooit hadden durven dromen en echt iets waar we altijd met veel plezier naar zullen terugkijken. Ongelooflijk wat je hier met een beetje aandacht en heel veel enthousiasme kan teweeg brengen bij die kinderen. Onvergetelijk!!!
Zo, op naar Mexico... het laatste land van onze reis!!!
Ciao
Nele en Wouter
Hier zitten we dan, op een paar uurtjes van ons vertrek uit Antigua. Het is allemaal moeilijker dan verwacht, blijkbaar heeft ons project ons toch meer gegeven dan we ooit hadden kunnen denken.
Onze laatste week was weliswaar nog een fantastische week. Het begon al zaterdag. Met onze Amerikaanse huisgenoot zouden we de Pacaya beklimmen, een vulkaan zo´n uurtje van Antigua, en vooral bekend voor de rode lava en het feit dat je daar zomaar een paar meter vandaan kunt gaan wandelen. Geschift soms maar in Latijnsamerika kan alles, dat hebben jullie waarschijnlijk al door. Het dorpje San Francisco (1900m) ligt ongeveer halverwege de helling van de Pacaya en vanaf daar kan je de beklimming beginnen. Een ervaren gids loopt vanaf hier ook mee tot aan de voet van de vulkaantop op 2300m. Het laatste stuk mag je momenteel niet meer beklimmen omdat de vulkaan de laatste tijd heel actief is en het bijgevolg veel te gevaarlijk is. Verschillende waaghalzen wagen het toch maar onze gids houdt voet bij stuk, niemand van ons mag naar boven. Nu soit, het zicht op de stromende lava die we aan de voet hebben is ook al wonderlijk. Op slechts een tweetal meter glijdt traagjes een strook lava voorbij. Het is net lijm die uit een tube geduwd wordt... Echt indrukwekkend!!! En niet alleen het zicht op de lava maar op de ganse omgeving eigenlijk. Op de vulkaan zelf is het een maanlandschap van zwarte lava. Aan de andere kant heb je een prachtig zicht op Guate City, Antigua, en de vele vulkanen errond. Een fantastische ervaring!
De zondag was het dan verjaardagsviering in het schooltje in Alotenango. Eens om de drie maanden worden de verjaardagen gevierd van de voorbije 3 maand. Echt geweldig! Het geluk straalde van de snoetjes van de 66 kindjes die verjaard waren. Het hele feest begon eerst met de Piñata´s, een grote figuur (zoals spiderman, een konijn of een clown) gemaakt uit crepepapier en volledig gevuld met snoep. De kindjes worden geblinddoekt rondgedraaid en moeten dan het beest met een stok zien stuk te slaan. Gegierd hebben we en de kinderen natuurlijk superblij als er ineens een regen van snoep over hen neerkomt. Daarna wat spelletjes gespeeld en dan het belangrijkste moment: Taart en de cadeautjes!!! Geweldig om zien hoe die kindjes zich op zo´n dag toch speciaal voelen want bij de meeste thuis wordt er totaal geen aandacht geschonken aan verjaardagen. Met een gelukzalig gevoel keerden we naar Antigua terug! En we zaten echt in een verjaardagsweekend. Thuisgekomen hadden we nog een piñata voor Nathaniel die deze week jarig was geweest. De kleinkinderen van onze gastvrouw vonden het fantastisch natuurlijk. Een grote jongen die zo in het wilde weg slaat op een clown waarvan alle snoepjes dan voor hen zijn.
En dezelfde avond hebben we dan als enige Vlamingen die nu nog op het project zaten eens ons beste beentje voorgezet. We hebben onze Nederlandse medevrijwilligers namelijk getrakteerd op een typisch Vlaamse maaltijd. Jawel, nogmaals stoofvlees met puree en appelmoes. Een heel gezellige avond was het waar we immens gesmuld hebben en die dan perfect afgesloten werd met een heerlijke frambozentaart ter gelegenheid van Stan zijn verjaardag.
Ons laatste week van het project zelf was ook echt gezellig. Maandag en donderdag de gebruikelijke huiswerkjes en oefeningen. Dinsdag echter zijn we naar een volksdansvoorstelling geweest van alle scholen van het dorp en woensdag zijn we met alle kindjes naar het circus geweest in Antigua. Super was dat! Het begon al in de bus. Alle kinderen natuurlijk heel opgelaten en al zingend en dansend in de bus reden we richting de wachtende clowns. En daar aangekomen was het natuurlijk een groot feest voor de kinderen. Voor de meesten was het zelfs de eerste keer dat ze dergelijk spektakel zagen en bij afloop kregen ze allemaal nog een drankje en een reep snoep. Een echte verwendag voor de kids en hun gelukzalige gezichtjes maakte het voor ons ook fantastisch natuurlijk. Voor de rest werd er ook nog heel veel geschilderd vorige week, de tandborstelkasten moesten namelijk nog in een nieuw kleurtje gestoken worden voor we vertrokken. Het was best zwaar, ganse dagen naar school (voormiddag schilderen, namiddag lesjes) maar het resultaat maakte het meer dan de moeite waard. Ons werk kan je binnenkort op de fotosite bewonderen.
En vrijdag was het dan zover he, afscheid nemen van 'onze' kindjes. Hoewel we het de eerste weken ongelooflijk zwaar hadden, waren de voorbije weken echt geweldig. De kids hadden ons leren apprecieren en begonnen zich echt te hechten aan ons, en om eerlijk te zijn, wij toch ook wel aan hen. Het afscheid was heel sereen, enkel met onze kids (vaak is het met de ganse school), maar het was echt fantastisch. Edy, de meest verlegen jongen, had speciaal voor ons een liedje op zijn blokfluit ingestudeerd. Een ganse overwinning voor die jongen maar hij was toch zo fier. Daarna hebben we ook nog met hen salsa gedanst en tot slot kregen we van iedereen heel lieve tekeningen en innige knuffels. Een traantje hebben we nog niet weggepinkt maar we kregen toch een serieuze brok in onze keel. We gaan ze missen onze kids!
Zaterdag hebben we dan ook jammergenoeg afscheid moeten nemen van Ana Maria, een van de stichsters van Los Ninos, en eigenlijk ook een beetje de mama hier van iedereen. Was helemaal niet leuk want Ana Maria doet hier zoveel waardoor we nu zeker nog geen afscheid wilden nemen maar nog veel langer wilden blijven. Nu soit, we hebben beloofd haar ook nog vanuit Belgie te blijven steunen en ooit... dan komen we terug! Gisterenavond dan ook nog afscheid genomen van alle andere vrijwilligers en nog eens goed gaan dansen en daarmee zitten we straks aan ons laatste afscheid, dat van onze gastfamilie.
Tja, aan alle mooie liedjes komt een eind zeker? Afscheid nemen is nooit leuk maar ooit komen we terug. Het project hier was voor ons een ganse verrijking. Een ervaring die we nooit hadden durven dromen en echt iets waar we altijd met veel plezier naar zullen terugkijken. Ongelooflijk wat je hier met een beetje aandacht en heel veel enthousiasme kan teweeg brengen bij die kinderen. Onvergetelijk!!!
Zo, op naar Mexico... het laatste land van onze reis!!!
Ciao
Nele en Wouter
Geen opmerkingen:
Een reactie posten