Xela - Huehue... Tradititie in het hoogland!
We vertrokken naar het noordwesten van Guatemala voor enkele dagen zonder een specifiek plan, alleen onze loneley planet! Het enige dat we wel wisten is dat we zouden starten in de tweede grootste stad, Quetzaltenango of in de volksmond 'Xela'! Helemaal afhankelijk van openbaar vervoer, wat zoveel wil zeggen als 'chickenbussen', hadden we een 4 uur durende rit voor de boeg in gezelschap van een andere Nederlandse vrijwillger die naar dezelfde naam als ikzelf luistert.
We wisten niet helemaal wat te verwachten van de naar loneley planet beschreven mooie koloniale stad, die helemaal gecounterd werd door (bijna) iedere toerist. Ik denk dat de schrijver van onze gids zich beperkt heeft tot het verkennen van de Plaza Mayor. Voorts is er in de stad niets te zien en op het moment van aankomen (tegen de middag) ook niets te beleven. Het enige interessante leek een beklimming van de Santa Maria vulkano en de hot springs van Fuentes Georginas. Na ons late ontbijt hebben we al gauw beslist om wat te relaxen in de heetwaterbaden daar de vulkaanbeklimming een 2 daagse trektocht was, iets waarvoor we noch de tijd noch de uitrusting voor mee hadden. Daarna, diezelfde dag zouden we onze tocht nog verder zetten naar Huehuetenango.
De tocht naar Huehue was spectaculair, in lussen hijgde de bus zich naar boven om ons dan te doen verbazen met een schitterend zicht over de valleien en zijn omringende bergketens. Ook was het langs de weg genieten van het kijkstuk dat zich afspeelt in de hooglanden van dit fantastisch land. Op alloude traditionele wijze speelt het leven zich hier nog altijd af alsof ze nog nooit iets anders hadden geweten. Doch achter de schermen zijn die dingen reeds druppelsgewijs aan het veranderen en heeft bijvoorbeeld het mobieltje al helemaal zijn intrede gedaan.
Huehuetenago zelf heeft op zich ook niet veel te bieden maar het is er wel veel tranquiler, hier zouden we onze eerste nacht doorbrengen. Heel even dachten we de vergissing van ons leven te hebben gedaan (bij wijze van spreken natuurlijk...), een Amerikaan die al enkele jaren hier verblijft wees er ons op iets onmisbaars te hebben overgeslaan in Xela! Maar al even gauw bleek het loos alarm... de attractie was de shoppingmall, die ook maar alle fastfoodrestaurants onderbrengt die je kan inbeelden geheel in Amerikaanse stijl. Het verraste ons eigenlijk ook nie aangezien diene Amerikaan ook helemaal aan de doorsnee beschrijvingen voldoet...!
's Morgensvroeg stonden we al weer klaar om een volgend plaatsje aan te doen, het klein Maya bergdorpje Todos Santos. Je kon niet meer ingedompeld worden in het traditioneel leven van de Maya bevolking dan hier. Man en vrouw waren getooid in het typische kleurrijk gewaad van de streek, ook het dagelijks leven kende geen verschil met dat van vroeger. Er werd nog steeds gekookt, gepoetst, geweven en aan landbouw gedaan als vanouds! Heel mooi om waar te nemen en we hebben dan ook genoten van een hele namiddag stappen in en rond het dorpje! En om helemaal de sfeer op te snuiven gingen we naar een van de vele kroegen om ons te mengen met de zondagvierende mannen. Het was een moeizame aanvang daar iedere aanwezige ladderzat was maar toch dolgraag een 'gesprek' wou aanvatten met die 'gringo´s' (ze denken dat iedere toerist een Amerikaan is, probeer je dan met handen en voeten uit te leggen dat we van Europa komen, kennen ze dat niet waarop de vraag volgt ¿Ligt het misschien ergens bij de VS...?) en dat in een mengeling van lispelend 'Engels', Spaans en Mam (het plaatselijk dialect). Gelukkig hadden we er nog een nuchtere, geen-wereldvreemde jongeman die ons wat meer kon vertellen van het leven in een maya dorp. Daarna heeft ons nog een zatte gids ons naar een plaatsje gebracht hoger in de bergen, zouden we een prachtig zicht hebben en konden we getuige zijn van traditionele taferelen. Eens aangekomen was het zicht een mistgordijn en een mannen-aan-de-tap-hangend tafereel! Hebben we dan maar gauw het eerste het beste vervoersmiddel tegengehouden om terug te gaan.
We vertrokken naar het noordwesten van Guatemala voor enkele dagen zonder een specifiek plan, alleen onze loneley planet! Het enige dat we wel wisten is dat we zouden starten in de tweede grootste stad, Quetzaltenango of in de volksmond 'Xela'! Helemaal afhankelijk van openbaar vervoer, wat zoveel wil zeggen als 'chickenbussen', hadden we een 4 uur durende rit voor de boeg in gezelschap van een andere Nederlandse vrijwillger die naar dezelfde naam als ikzelf luistert.
We wisten niet helemaal wat te verwachten van de naar loneley planet beschreven mooie koloniale stad, die helemaal gecounterd werd door (bijna) iedere toerist. Ik denk dat de schrijver van onze gids zich beperkt heeft tot het verkennen van de Plaza Mayor. Voorts is er in de stad niets te zien en op het moment van aankomen (tegen de middag) ook niets te beleven. Het enige interessante leek een beklimming van de Santa Maria vulkano en de hot springs van Fuentes Georginas. Na ons late ontbijt hebben we al gauw beslist om wat te relaxen in de heetwaterbaden daar de vulkaanbeklimming een 2 daagse trektocht was, iets waarvoor we noch de tijd noch de uitrusting voor mee hadden. Daarna, diezelfde dag zouden we onze tocht nog verder zetten naar Huehuetenango.
De tocht naar Huehue was spectaculair, in lussen hijgde de bus zich naar boven om ons dan te doen verbazen met een schitterend zicht over de valleien en zijn omringende bergketens. Ook was het langs de weg genieten van het kijkstuk dat zich afspeelt in de hooglanden van dit fantastisch land. Op alloude traditionele wijze speelt het leven zich hier nog altijd af alsof ze nog nooit iets anders hadden geweten. Doch achter de schermen zijn die dingen reeds druppelsgewijs aan het veranderen en heeft bijvoorbeeld het mobieltje al helemaal zijn intrede gedaan.
Huehuetenago zelf heeft op zich ook niet veel te bieden maar het is er wel veel tranquiler, hier zouden we onze eerste nacht doorbrengen. Heel even dachten we de vergissing van ons leven te hebben gedaan (bij wijze van spreken natuurlijk...), een Amerikaan die al enkele jaren hier verblijft wees er ons op iets onmisbaars te hebben overgeslaan in Xela! Maar al even gauw bleek het loos alarm... de attractie was de shoppingmall, die ook maar alle fastfoodrestaurants onderbrengt die je kan inbeelden geheel in Amerikaanse stijl. Het verraste ons eigenlijk ook nie aangezien diene Amerikaan ook helemaal aan de doorsnee beschrijvingen voldoet...!
's Morgensvroeg stonden we al weer klaar om een volgend plaatsje aan te doen, het klein Maya bergdorpje Todos Santos. Je kon niet meer ingedompeld worden in het traditioneel leven van de Maya bevolking dan hier. Man en vrouw waren getooid in het typische kleurrijk gewaad van de streek, ook het dagelijks leven kende geen verschil met dat van vroeger. Er werd nog steeds gekookt, gepoetst, geweven en aan landbouw gedaan als vanouds! Heel mooi om waar te nemen en we hebben dan ook genoten van een hele namiddag stappen in en rond het dorpje! En om helemaal de sfeer op te snuiven gingen we naar een van de vele kroegen om ons te mengen met de zondagvierende mannen. Het was een moeizame aanvang daar iedere aanwezige ladderzat was maar toch dolgraag een 'gesprek' wou aanvatten met die 'gringo´s' (ze denken dat iedere toerist een Amerikaan is, probeer je dan met handen en voeten uit te leggen dat we van Europa komen, kennen ze dat niet waarop de vraag volgt ¿Ligt het misschien ergens bij de VS...?) en dat in een mengeling van lispelend 'Engels', Spaans en Mam (het plaatselijk dialect). Gelukkig hadden we er nog een nuchtere, geen-wereldvreemde jongeman die ons wat meer kon vertellen van het leven in een maya dorp. Daarna heeft ons nog een zatte gids ons naar een plaatsje gebracht hoger in de bergen, zouden we een prachtig zicht hebben en konden we getuige zijn van traditionele taferelen. Eens aangekomen was het zicht een mistgordijn en een mannen-aan-de-tap-hangend tafereel! Hebben we dan maar gauw het eerste het beste vervoersmiddel tegengehouden om terug te gaan.
Maandag vroeg in de morgen namen we dan weer de chickenbus naar Antigua. De lange en vermoeiende terugrit met vele buswisselingen werd gelukkig wel nog geëntertaind door de vele 'vertegenwoordigers van God', vertegenwoordigers van vitamineproducenten en verkopers van alle soorten snacks.
Het was alweer een bijzonder leuk weekend!
Nele en Wouter
1 opmerking:
Hola Wouter:
Un saludo cordial a ti y Nele desde Merkem /De Panne. Toda la clase te manda recuerdos y esperamos verte pronto, con yus historias y tu castellano casi perfecto...
Jaak
Een reactie posten