Cobán... grotten en watervallen!

Na dus een tussenpauze van 6 weken konden we weer onze rugzakken nemen om de trektocht richting onze laatste bestemming verder te zetten. Helemaal weer opgeladen en klaar voor de strijd... blijkbaar mijn rugzak ook, hij ging al helemaal gebukt onder het verwaarloosheidssyndroom: schimmels hadden al een groot deel van mijn rugzak ingenomen. Hoog tijd om te vertrekken dus!

In elk weekend hadden we de tijd om stukjes van Guatemala te gaan verkennen. Maar de Noord-Oost en Oostkant hadden we nog niet gedaan. We hielden ons echter enkel aan het Noordoosten waar nog 2 plaatsjes op onze verlanglijstjes stonden om vervolgens Mexico binnen te treden.

Cobán ligt te midden van het uitlopende centraal gebergte gekend voor de talrijke orchidieen (waaronder ook de mooie zeldzame nationale Monja Blanca orchidee) die hier hun habitat hebben. Even mooi en zeldzaam is de nationale vogel van Guatemala, de Quetzal, die in enkele beschermde reservaten nog enige zekerheid heeft van de mogelijkheid te kunnen overleven.

In Cobán zelf is er niet veel te zien maar wij komen voor de parken in de ongeving. Heel veel tijd hadden we niet en we besloten dus om dit te gaan verkennen op een georganiseerd manier, onze Nederlands-Limburgse (... géén Hollanders dus?!) vrienden stonden ons namelijk al op te wachten in El Remate. Op de planning stonden eerst de watervallen van Semuc Champey, waar we eerst een stevige klim hadden om een prachtig zicht te kunnen hebben op de rivier waar het water in alle mogelijke vormen (in vrije val, onder de aardbodem) door de jungle raast. Turquoise waterplateaus boven de ondergrondse rivierdoorgang maakten dit een enig mooi natuurverschijnsel! Eenmaal terug bij de terassen en ondertussen helemaal bezweet konden we een zalig frisse duik nemen. Iets verderop konden we, afgaand op het donderend geluid, de rivier met volle kracht onder ons zien verdwijnen. We wisten niet wat we hoorden als onze gids ons toelichtte dat het de bedoeling was dat we gingen afdalen in die grot, maar wel daar waar het water een duik neemt van enkele tientallen meters...slik!!!
Wij mannen (de meisjes bleven boven en keken ernaar) begaven ons al zwemmend en duikend van plateau naar plateau om uiteindelijk aan de waterval via een touwladder af te dalen naar de waterspuwende mond. Met een klein hartje daalden we de rots af, en waren we van dichtbij getuige van de wrede kracht die uitgaat van die rivier. Met een nog kleiner hartje gingen we vervolgens de grot in. Onvoorstelbaar hoe snel en hoe luid het water je op enkele meters passeert, dus het beste dat je kon doen is je heel goed vasthouden aan de grotwand. Een tienmeter val was voor mij al genoeg, dus zeker geen van 100 meter...!

Het werd stilletjes aan al wat laat, dus repten we ons maar gauw naar de volgende en ook laatste halte, de grotten van Lanquin. Duizenden jaren geleden stroomde er nog de iets verder liggende rivier doorheen, nu is het een spektakelgrot met stalagtieten en -mieten in alle vormen. Ook vele vleermuizen hebben hier hun slaapplekje gevonden. Op aanvraag heeft onze gids ons dieper, in totale duisternis, in de grot geloodst om de honderden, misschien wel duizenden vleermuizen te kunnen waarnemen... echt griezelen!!!

Groeten,

Nele en wouter