Mérida... muziekgroepjes in sfeervolle straten!

Wat vroeger een oude maya-stad was is door de Spanjaarden helemaal met de grond gelijkgemaakt, de stenen van de tempels en piramides werden gerecupereerd om in 1542 een nieuwe stad op te richten, Mérida naar de gelijknamige stad in Spanje. Van hieruit werd de verovering van het schiereiland Yucatán verder gezet. Deze verovering was zelfs echter van 'korte' duur (4 jaar), mede door onenigheid tussen de Maya's. Al gauw ontwikkelde Mérida zich tot een belangrijk handelscentrum. Ook kwam de agaveteelt (hennequen, een soort roosvormige cactusplant) tot ontwikkeling, waarvan weefsel wordt geproduceerd die gebruikt wordt voor kledij, hoeden, hangmatten, touwen enz.

Het stadscentrum heeft nog altijd niet veel van zijn charme verloren, mooie koloniale gebouwen, vele gezellige plaza's en natuurlijk de alomtegenwoordige kerkjes vergezeld door een prachtige, sobere kathedraal. Maar eenmaal een paar blokken verder is er weinig te merken van enige vorm van gezelligheid, veeleer een vuile grijze commerciële buurt. De enige reden om je ginds te wagen is om eens een bezoekje te doen aan de Mercado, waar groenten, fruit en vlees naast 'artisanias' verkocht worden. Maar de stad leeft helemaal op wanneer eenmaal de duisternis intreedt: verschillende bands nemen hun podium in om de straten te vullen met alle vormen van muziek. Na het genieten van een lekkere pittige maaltijd gevolgd door enkele Corona's duurt het niet lang meer eer iedereen de straat opdanst. Heb je een avondje gemist, niet gevreesd, het is feest vier dagen lang... en dat elke week!

Maar natuurlijk is de Yucatán regio ook heel gekend voor zijn talrijke Maya-steden. Ook in de buurt van deze stad is er exemplaar te bezoeken die beslist de moeite waard is. In een heuvelachtige landschap vindt je de Maya-stad Uxmal, wat ooit de politieke, religieuze en militaire hoofdstad was van de regio Puuc. Verschillend van veel andere sites is dat vele tempels in een heel typische architectuur gebouwd zijn kenmerkend voor de Puuc-stijl. Prachtige, fijn uitgesneden friezen versieren talrijke religieuze gebouwen die gedomineerd worden door de piramide van de Tovenaar, 35 meter hoog en uniek in Mexico door zijn ovale vorm.
Alweer een pracht van een stad en eentje die veel minder gebukt gaat onder het massa-toerisme. Heerlijk...!!!!

Op naar de piratenstad, Campeche...

Nele en Wouter

Valladolid en Chichen Itza ... natuur- en Mayapracht!

We hadden genoeg tijd gespendeerd aan de kust, tijd om terug het binnenland in te trekken. Chichen Itza stond op het programma en gezien het kleine koloniale stadje Valladolid net tussen Playa del Carmen en deze fantastische ruines lag besloten we dus om naar daar te gaan, even weg van de drukke toeristische stroom. Een zaligheid!

Valladolid is eigenlijk een klein koloniaal stadje in de staat Yucatan. Het meest opmerkelijke aan de stad is dat de stad gebouwd is op een vroegere Maya stad. De Maya's moesten zelf, onder dwang van de Spanjaarden, de gebouwen slopen om de stenen te gebruiken voor de huidige stad. Toch wreedaarden die Spanjaarden he!!!

Buiten de kathedraal en de Zocalo heeft het stadje niet zoveel te bieden. Natuurlijk wel de gezelligheid van een typisch mexicaanse stad waar niet al te veel toeristen komen. De omgeving daarentegen heeft veel meer te bieden zoals een aantal Cenotes, waarvan de belangrijkste de Cenote Xkeken in Dzitnup is. Een cenote is een typisch natuurverschijnsel in de staat Yucatan. Ze zijn gevormd in de krijtbodem van de regio waar zich in de loop der eeuwen onderaardse waterstromen gevormd hebben die zich vervolgens vaak laten zien in de vorm van onderaardse meertjes. Aangezien er in deze regio geen rivieren of meren zijn waren de oude Maya's afhankelijk van deze waterbronnen wat trouwens nog steeds het geval is voor afgelegen dorpjes. Wanneer de zon hoog staat schijnt die via een gat in het plafond zo de grot binnen wat een fantastisch schouwspel oplevert. Wij waren hiervoor jammergenoeg net iets te laat maar we hebben toch nog kunnen genieten van een frisse duik tussen de stalagmieten en -tieten. Best wel speciaal eigenlijk.

En hierna was het dus de beurt aan Chichen Itza, een van de meest indrukwekkende steden uit de Mayaperiode. De stad zou zijn gesticht door de Itzas, een mayastam die rond 450 uit het zuiden arriveerde. De stad kende een eerste gouden periode tussen de 7e en 9e eeuw. Uit deze tijd dateren dan ook de eerste gebouwen in typische Mayastijl. Net als de rest van de Mayaregio komt de stad vervolgens in de 10e eeuw in verval. Men geraakt er maar niet uit of de maya's uit de stad weggetrokken waren, dan wel of de stad gewoon wat ingedommeld was. In het begin van de 11e eeuw werd de stad echter herbevolkt door stammen van Tolteekse oorsprong en uit deze tijd dateren de indrukwekkenste bouwwerken waaronder de meest bekende zijn: de Castillo, het bekendste balspel van de hele Mayaregio en de Tempel met de Duizend zuilen. Deze drie vonden wij alvast de mooiste bouwwerken hoewel al de rest ook wel enorm de moeite was. En eigenlijk hadden we enorm veel geluk met de datum waarop we deze ruine bezochten. De zon is namelijk een heel belangrijk gegeven in de Maya cultuur en veel gebouwen zijn dus op speciale manieren gebouwd, geinspireerd op de stand van de zon. Wil het nu net dat tijdens de zonnewende in Maart en September (21 maart en 21 september) er zich een vreemd verschijnsel voordoet op de grote tempel. Net voor de zon ondergaat vormt er zich namelijk een slang op de noordelijke trappen van de tempel. Gezien er onderaan deze trap een slangehoofd is, is het precies of die slang mooi naar beneden kronkelt. Speciaal om zien! Net als de hele site eigenlijk, we hebben er dan ook bijna de ganse dag gespendeerd.

Op naar Merida en de volgende Maya ruines...

Hasta Pronto!

Nele en Wouter

Chetumal, Tulúm en Playa del Carmen... chillen aan de caraïben!

We kwamen Mexico binnen iets anders dan gepland. In plaats van direct de grens Guatemala-Mexico over te steken besloten we om via Belize te gaan. Het zou ons serieus wat tijd besparen, rekening houdend met onze route. Uiteindelijk kwamen we dus aan in Chetumal, vlakbij de grens met Belize en aan de caraïbische kust. Veel is er in Chetumal niet te zien en te beleven, alleen een interactief Maya museum kon op onze interesse rekenen. Maar de enige reden van onze verblijf was door bepaalde omstandigheden. Na 8 maanden reizen sluipt enige nonchalance in onze reis, zo hadden we de schoenen van Nele achtergelaten op de bus met de overgang in Belize-City. Gelukkig had de chauffeur, die dagelijks het traject aflegt, de schoenen nog bij zich en konden we de volgende dag toch met een gerust gemoed vertrekken.

Nu gingen we eindelijk de exotische sfeer opsnuiven aan het strand van Tulúm. Het dorpje is welliswaar de snelst groeiende plaats in Mexico en goed op weg om de evenknie te zijn van Playa del Carmen. Her en der zijn al resorts uit de grond gestampt, doch zijn ze gelukkig nog op twee handen te tellen. We zoeken onszelf een goedkoper plekje maar toch nog aan het strand, het dorp ligt namelijk op enkele kilometers verwijderd...!

De dag begon mooi, ons hutje eenmaal uitgekomen straalde het zonnetje al op ons bolleke. Ideaal dus voor strandvakantie! Maar eerst gezellig ontbijten met een Nederlands koppel, Marike en Pepijn, om vervolgens samen de ruïnes van Tulúm te gaan bezoeken.

De ruïnes zijn niet direct de meest spectaculaire onder de mayasteden, de ligging des te meer. Boven op de rots uitkijkend over de Caribische zee! Het was trouwens één van de laatst opgerichte steden die zelfs situeerde in het verval van het Maya rijk...! Daar de Maya steden voortdurend in conflicten en oorlogen verwikkeld waren was het militaire aspect heel belangrijk in het concept van de stad. Aan 3 zijden omringt een verdedigingsmuur de stad, waarnaast de 12 meter hoge rotsen aan de zeekant voldoen als verdediging. Naast het militaire aspect had je natuurlijk ook de handel, en door zijn ligging is het natuurlijk vanzelfsprekend dat er handel gedreven werd met de rest van Midden-Amerika via de zee. De stad werd door de Spanjaarden ontdekt omstreeks 1518 (één jaar voor het begin van de verovering van Mexico door Cortés) wanneer ze de kust afvaarden om het gebied in kaart te brengen. Bij de verovering van het schiereiland Yucatán in 1544 was de stad nog steeds bewoond!

Ondertussen was het serieus heet geworden en na een wandeling langs de witte stranden konden we maar niet gauw genoeg het turqoise water induiken, heerlijk...! Nog wat lekker zonnen en boekje lezen om helemaal tot rust te komen, ach konden we maar híer onze reis afsluiten...!

Om ons verblijf nog wat te verlengen aan de Caraïben zijn we samen met onze Nederlandse vrienden naar Playa del Carmen gegaan. Dit voormalig vissersdorpje is al helemaal onderworpen aan het toerisme en dat is al gauw te merken. Hotels schieten hier als paddestoelen uit de lucht. Talloze restaurants, artisaniawinkeltjes, reisagentschappen en boetiekjes bevolken de lange wandelstraten evenwijdig met zee! Maar naast urenlang aan het strand liggen bakken in de zon en slenteren van het ene winkeltje naar het ander is deze plaats natuurlijk heel gekend voor zijn prachtig onderwaterleven! Spijtig genoeg had ik nog geen zekerheid dat ik kon duiken (ongeluk 3 maanden geleden red.) en een bezoek aan een gespecialiseerde dokter zou me al 50 'bucks' kosten (er word hier ook veel gerekend in de Amerikaanse munt). Daarnaast lagen de prijzen serieus wat hoger dan het geval was in Honduras... spijtig, het hoofdstuk 'duiken' op onze grote reis zal dus geen invulling krijgen! Iets waar we enorm naar uitgekeken hadden! Maar ach, er komt wel nog een keer...! We hebben misschien de onderwaterwereld, gewapend met een zuurstoffles op de rug, niet mogen ervaren doch met snorkel en duikbril des te meer! Een heel mooi afgelegen snorkelplaatsje was Caleta Yal-kú dichtbij Akumal (tussen Tulúm en Playa del Carmen)... een soort mangrove waar tal van exotische visjes om je heen zwemmen. Het was wel minder boeiend dan bv. in Honduras maar de omgeving was enig! Wel jammer... geen zeeschildpadden gezien, wel reuzegrote rog...!

Vaarwel mooie Caraïben, wat een mooie avonturen hebben we er beleefd...!

Hasta leugo

Nele en Wouter

Tikal... mysterieuze dageraad!

Onze laatste stopplaats in Guatemala, en het zou een afscheid moeten zijn met grote kanonnen. We zouden de oude Mayastad Tikal gaan bezoeken...! Omschreven als de grootste en daarmee ook een van de belangrijkste steden van de Maya beschaving.

We kwamen lekend van het zweet aan in El Remate, een klein en tranquilo dorpje aan de rand van lago Petén Itza, een turquase-kleurig meer, tevens ook de ideale uitvalbasis om naar de ruïnes te gaan. De iets grotere stad Flores lag iets verder en de hotels in het park zelf zijn voor ons veel te duur. (Alice, heel erg bedankt voor de tip. El Remate was gewoon geweldig!)

We hadden afgesproken met Stan en Prisca, het niet-Hollands koppel van het project. Wie eerst was moest het hostel vastleggen voor ons beiden, en zoals altijd zijn Hollanders altijd een stapje voor ten opzicht van 'de Belgjes'. Hebben ze dan ook gauw de enige overblijvende slaapkamer met dubbel bed in beslag kunnen nemen ... dan maar een stapelbeddeke!
Het eerste wat we dan ook deden was een duik nemen in het lekker frisse meer en wat liggen bakken, we moeten toch een mooi kleurtje hebben eer we schaarsgekleed de stranden in Mexico opzoeken. Ook wat uitrusten was hoog nodig, we zouden morgenvroeg de ruïnes gaan bezoeken!

4.30h... De wekker begon van zijn tack te maken. Heel moeizaam rolden we ons bed uit (dit konden we aangezien we onze stapelbed gedemonteerd hadden om lekker naast elkaar te kunnen liggen...;-) ) en vergaarden we onze spullen om alweer een fantastische belevenis tegemoet te gaan: zonsopgang op een van de grootste tempels gelegen in het tropisch regenwoud. We hadden hoge verwachtingen, de 'verkoper' kon het allemaal mooi vertellen maar het weer bepaalt natuurlijk alles. Allen gewapend met een hoofdlamp (of in het schoon Westvloms piellamptje) waagden we ons het oerwoud in, vergezeld natuurlijk met een gids, een toffe. Na tal van insecten te horen en voelen en her en der beestjes op onze weg tegen te komen (waaronder tal van larven, een schorpioen, een tarrantula en spinnen die lijken over een wit achterlicht te beschikken), klommen we tempel IV op om in alle stilte te genieten van het spektakel dat zich straks zou afspelen!

Het was er ongelooflijk duister, een zee van sterren kon onze aandacht onafgestoord trekken, samen waren we de verschillende sterrenbeelden aan het opzoeken, in een mum van tijd gevonden. Stilletjes aan begonnen de eerste kleuren zich af te zetten aan de horizon. Lang duurde het dan niet meer eer de hemel zich met pastelkleuren vulde. Zwakke contouren van de uittorende tempels begonnen zichtbaar te worden terwijl een wolkenlaagje de bomen als een dekentje bedekte. Daarna deed de zon al het werk, samen met de ontwaking van het rijke dierenrijk, aanwezig rond de tempels, liet hij zijn stralen neerwerpen op de uitpuilende torens en gaf hij het wolkendekentje een oranje-roos kleurtje. Nu hoorden we rondom ons het gebrul van de apen, het gekrijs en gefluit van vele vogels en wie weet nog welke dieren. Het was PRACHTIG!!! We hadden wel geluk, de weergoden zijn ons heel gunstig geweest. Onze gids zei ons dat we een prachtige zonsopgang hadden, iets dat niet altijd gegarandeerd was. En dat bleek inderdaad zo te zijn, andere reizigers hadden de dagen ervoor en erna veel minder geluk!

Na het bekomen van deze ongelooflijke ervaring nam onze gids ons mee voor een rondleiding met al de nodige uitleg. De tempels, die een imposante indruk nalaten (sommige waren meer dan 60meter hoog!), zijn allen gebouwd in zijn meest florerende periode, laat 7de eeuw begin 9de eeuw N.C., het was toen de grootste stad in het Mayarijk (tussen 100.000 tot 200.00 inwoners). Het domineerde het gehele maya laagland maar heel regelmatig leefde de staat in oorlog met omliggende volkeren en zelfs met andere maya-staten. Het was niet altijd een eengemaakt Rijk die handel met elkaar voerde...!
Het bestaan van de verborgen stad na de Spaanse verovering was nog helemaal niet verloren, de plaatselijk bevolking had er wel nog wel weet van, maar het was pas in 1848 dat de eerste expedities naar de site ondernomen waren.
Er restte ons dan nog wat tijd om op ons eentje de site te verkennen en de verschillende tempels te beklimmen! Het spotten van vlinders, brulapen en vele soorten vogels, zoals enkele boomspechten, toekans (eindelijk!!!) en 'goudstaarten' gaf het dan ook nog eens een ecologische invalshoek.

We hadden nog een dag voor onze wegen met Stan en Prisca ons scheiden, dus besloten we om het nabijgelegen stadje Flores eens te gaan verkennen. Het is een stadje dat een soort schiereilandje vormt in het meer Petén Itza. Een gezellig stadje om enkele uren in te vertoeven, door zijn straatjes te slenteren en om dan te genieten van een fris drankje met zicht op het meer. Een leuke afsluiter van ons Guatemala hoofdstuk!

Op naar Mexico!
Nele en Wouter

Cobán... grotten en watervallen!

Na dus een tussenpauze van 6 weken konden we weer onze rugzakken nemen om de trektocht richting onze laatste bestemming verder te zetten. Helemaal weer opgeladen en klaar voor de strijd... blijkbaar mijn rugzak ook, hij ging al helemaal gebukt onder het verwaarloosheidssyndroom: schimmels hadden al een groot deel van mijn rugzak ingenomen. Hoog tijd om te vertrekken dus!

In elk weekend hadden we de tijd om stukjes van Guatemala te gaan verkennen. Maar de Noord-Oost en Oostkant hadden we nog niet gedaan. We hielden ons echter enkel aan het Noordoosten waar nog 2 plaatsjes op onze verlanglijstjes stonden om vervolgens Mexico binnen te treden.

Cobán ligt te midden van het uitlopende centraal gebergte gekend voor de talrijke orchidieen (waaronder ook de mooie zeldzame nationale Monja Blanca orchidee) die hier hun habitat hebben. Even mooi en zeldzaam is de nationale vogel van Guatemala, de Quetzal, die in enkele beschermde reservaten nog enige zekerheid heeft van de mogelijkheid te kunnen overleven.

In Cobán zelf is er niet veel te zien maar wij komen voor de parken in de ongeving. Heel veel tijd hadden we niet en we besloten dus om dit te gaan verkennen op een georganiseerd manier, onze Nederlands-Limburgse (... géén Hollanders dus?!) vrienden stonden ons namelijk al op te wachten in El Remate. Op de planning stonden eerst de watervallen van Semuc Champey, waar we eerst een stevige klim hadden om een prachtig zicht te kunnen hebben op de rivier waar het water in alle mogelijke vormen (in vrije val, onder de aardbodem) door de jungle raast. Turquoise waterplateaus boven de ondergrondse rivierdoorgang maakten dit een enig mooi natuurverschijnsel! Eenmaal terug bij de terassen en ondertussen helemaal bezweet konden we een zalig frisse duik nemen. Iets verderop konden we, afgaand op het donderend geluid, de rivier met volle kracht onder ons zien verdwijnen. We wisten niet wat we hoorden als onze gids ons toelichtte dat het de bedoeling was dat we gingen afdalen in die grot, maar wel daar waar het water een duik neemt van enkele tientallen meters...slik!!!
Wij mannen (de meisjes bleven boven en keken ernaar) begaven ons al zwemmend en duikend van plateau naar plateau om uiteindelijk aan de waterval via een touwladder af te dalen naar de waterspuwende mond. Met een klein hartje daalden we de rots af, en waren we van dichtbij getuige van de wrede kracht die uitgaat van die rivier. Met een nog kleiner hartje gingen we vervolgens de grot in. Onvoorstelbaar hoe snel en hoe luid het water je op enkele meters passeert, dus het beste dat je kon doen is je heel goed vasthouden aan de grotwand. Een tienmeter val was voor mij al genoeg, dus zeker geen van 100 meter...!

Het werd stilletjes aan al wat laat, dus repten we ons maar gauw naar de volgende en ook laatste halte, de grotten van Lanquin. Duizenden jaren geleden stroomde er nog de iets verder liggende rivier doorheen, nu is het een spektakelgrot met stalagtieten en -mieten in alle vormen. Ook vele vleermuizen hebben hier hun slaapplekje gevonden. Op aanvraag heeft onze gids ons dieper, in totale duisternis, in de grot geloodst om de honderden, misschien wel duizenden vleermuizen te kunnen waarnemen... echt griezelen!!!

Groeten,

Nele en wouter

Even terug naar ons afscheidsfeestje ... de balans.

Iedereen die zo'n 8 maand geleden op ons afscheidsfeestje aanwezig was herinnert zich waarschijnlijk nog dat we toen een soort inzameling gedaan hebben voor Los Ninos. En waarschijnlijk is iedereen ook heel nieuwsgierig naar wat dat toen opgebracht heeft.

Wel, hier komt het, de onthulling van het geheimpje dat we al 8 maanden meedragen (tromgeroffel denken jullie er zelf maar bij). Op die onvergetelijke avond hebben jullie maar liefst 1134 euro bij elkaar gedronken en geschonken. Jullie zijn gewoon fantastisch want dit is veel meer dan we ooit hadden durven dromen. Een dikke merci dus aan jullie allen!!!! En een nog veel grotere merci van Los Ninos natuurlijk want voor Ana Maria en Alice was het een zeer leuke verrassing.

Maar we hadden jullie ook beloofd dat we jullie op de hoogte zouden houden over het besteden van dat geld. Dat werd zaterdag heel mooi besproken met Ana Maria en dit is er uit de bus gekomen. We gaan het geld in 3 projectjes (2 in Alotenango, 1 erbuiten) besteden:
1/ Volgend schooljaar richt Bendicion de Dios, het schooltje in Alotenango, een derde leerjaar op ( de voorbije 2 jaar hebben ze respectievelijk het 1e en 2e leerjaar opgericht) en hiervoor wil men enkel de allerbeste leerboeken gebruiken. Als je iets doet moet je het goed doen he. Elk boek kost al snel 30 eruo en met een deel van ons geld gaan ze dus die boeken aankopen.

2/ Zoals jullie al weten is er in Bendicion de Dios ook een timmeratelier. Gezien Wouter toch een aantal weken hier veel in gewerkt heeft en nauw heeft samengewerkt met Susana, de verantwoordelijke voor dit atelier, hebben we besloten dat we ook hier wat geld willen instoppen. Susana kan nog heel veel materiaal zoals zagen ed gebruiken en hiervoor krijgt ze een tweede deel van ons geld.

3/ Naast het project in Alotenango, de daklozen, een aantal families en wat kleinschalige projecten, steunt Los Ninos ook nog derden, projecten die in hun ogen ook heel veel teweeg brengen maar in hun ogen vaak veel minder steun krijgen dan Los Ninos. Een van die projecten/organisaties is El Buen Samaritano, een project dat zich een paar kilometer buiten Antigua bevindt. Een van de belangrijkste dingen waar dit project zich op richt is de voeding. Veel kinderen krijgen thuis onvoldoende voeding en door snacks en een lunch willen zij daar toch iets extra's aan toevoegen. In een ander dorp in de buurt waar El Buen Samaritano ook actief is hadden ze nu het idee een bakkerij op te richten. Zo kunnen de moeders zelf hun brood bakken en hun talenten kwijt in andere lekkernijen. Het materiaal is er al, de moeders hebben ook al een opleiding gekregen, maar het gebouw zelf ontbreekt nog. Voor 2007 heeft Los Ninos dus groen licht gegeven om El Buen Samaritano te helpen bij het bouwen van de bakkerij zelf, ook met het oog om er veel mee te leren om op termijn ook dergelijk project op te richten in Alotenango. Hier gaat dus het derde deel van ons geld naartoe.

Zoals jullie zien, jullie donaties zullen heel goed besteed worden! Veel mensen en vooral kinderen zijn jullie heel erg dankbaar! En samen met hen ook wijzelf en Stichting Los Ninos!

Bedankt iedereen!
Nele en Wouter

Afscheid van ons projectje... doet toch meer zeer dan verwacht

Hier zitten we dan, op een paar uurtjes van ons vertrek uit Antigua. Het is allemaal moeilijker dan verwacht, blijkbaar heeft ons project ons toch meer gegeven dan we ooit hadden kunnen denken.

Onze laatste week was weliswaar nog een fantastische week. Het begon al zaterdag. Met onze Amerikaanse huisgenoot zouden we de Pacaya beklimmen, een vulkaan zo´n uurtje van Antigua, en vooral bekend voor de rode lava en het feit dat je daar zomaar een paar meter vandaan kunt gaan wandelen. Geschift soms maar in Latijnsamerika kan alles, dat hebben jullie waarschijnlijk al door. Het dorpje San Francisco (1900m) ligt ongeveer halverwege de helling van de Pacaya en vanaf daar kan je de beklimming beginnen. Een ervaren gids loopt vanaf hier ook mee tot aan de voet van de vulkaantop op 2300m. Het laatste stuk mag je momenteel niet meer beklimmen omdat de vulkaan de laatste tijd heel actief is en het bijgevolg veel te gevaarlijk is. Verschillende waaghalzen wagen het toch maar onze gids houdt voet bij stuk, niemand van ons mag naar boven. Nu soit, het zicht op de stromende lava die we aan de voet hebben is ook al wonderlijk. Op slechts een tweetal meter glijdt traagjes een strook lava voorbij. Het is net lijm die uit een tube geduwd wordt... Echt indrukwekkend!!! En niet alleen het zicht op de lava maar op de ganse omgeving eigenlijk. Op de vulkaan zelf is het een maanlandschap van zwarte lava. Aan de andere kant heb je een prachtig zicht op Guate City, Antigua, en de vele vulkanen errond. Een fantastische ervaring!

De zondag was het dan verjaardagsviering in het schooltje in Alotenango. Eens om de drie maanden worden de verjaardagen gevierd van de voorbije 3 maand. Echt geweldig! Het geluk straalde van de snoetjes van de 66 kindjes die verjaard waren. Het hele feest begon eerst met de Piñata´s, een grote figuur (zoals spiderman, een konijn of een clown) gemaakt uit crepepapier en volledig gevuld met snoep. De kindjes worden geblinddoekt rondgedraaid en moeten dan het beest met een stok zien stuk te slaan. Gegierd hebben we en de kinderen natuurlijk superblij als er ineens een regen van snoep over hen neerkomt. Daarna wat spelletjes gespeeld en dan het belangrijkste moment: Taart en de cadeautjes!!! Geweldig om zien hoe die kindjes zich op zo´n dag toch speciaal voelen want bij de meeste thuis wordt er totaal geen aandacht geschonken aan verjaardagen. Met een gelukzalig gevoel keerden we naar Antigua terug! En we zaten echt in een verjaardagsweekend. Thuisgekomen hadden we nog een piñata voor Nathaniel die deze week jarig was geweest. De kleinkinderen van onze gastvrouw vonden het fantastisch natuurlijk. Een grote jongen die zo in het wilde weg slaat op een clown waarvan alle snoepjes dan voor hen zijn.
En dezelfde avond hebben we dan als enige Vlamingen die nu nog op het project zaten eens ons beste beentje voorgezet. We hebben onze Nederlandse medevrijwilligers namelijk getrakteerd op een typisch Vlaamse maaltijd. Jawel, nogmaals stoofvlees met puree en appelmoes. Een heel gezellige avond was het waar we immens gesmuld hebben en die dan perfect afgesloten werd met een heerlijke frambozentaart ter gelegenheid van Stan zijn verjaardag.

Ons laatste week van het project zelf was ook echt gezellig. Maandag en donderdag de gebruikelijke huiswerkjes en oefeningen. Dinsdag echter zijn we naar een volksdansvoorstelling geweest van alle scholen van het dorp en woensdag zijn we met alle kindjes naar het circus geweest in Antigua. Super was dat! Het begon al in de bus. Alle kinderen natuurlijk heel opgelaten en al zingend en dansend in de bus reden we richting de wachtende clowns. En daar aangekomen was het natuurlijk een groot feest voor de kinderen. Voor de meesten was het zelfs de eerste keer dat ze dergelijk spektakel zagen en bij afloop kregen ze allemaal nog een drankje en een reep snoep. Een echte verwendag voor de kids en hun gelukzalige gezichtjes maakte het voor ons ook fantastisch natuurlijk. Voor de rest werd er ook nog heel veel geschilderd vorige week, de tandborstelkasten moesten namelijk nog in een nieuw kleurtje gestoken worden voor we vertrokken. Het was best zwaar, ganse dagen naar school (voormiddag schilderen, namiddag lesjes) maar het resultaat maakte het meer dan de moeite waard. Ons werk kan je binnenkort op de fotosite bewonderen.

En vrijdag was het dan zover he, afscheid nemen van 'onze' kindjes. Hoewel we het de eerste weken ongelooflijk zwaar hadden, waren de voorbije weken echt geweldig. De kids hadden ons leren apprecieren en begonnen zich echt te hechten aan ons, en om eerlijk te zijn, wij toch ook wel aan hen. Het afscheid was heel sereen, enkel met onze kids (vaak is het met de ganse school), maar het was echt fantastisch. Edy, de meest verlegen jongen, had speciaal voor ons een liedje op zijn blokfluit ingestudeerd. Een ganse overwinning voor die jongen maar hij was toch zo fier. Daarna hebben we ook nog met hen salsa gedanst en tot slot kregen we van iedereen heel lieve tekeningen en innige knuffels. Een traantje hebben we nog niet weggepinkt maar we kregen toch een serieuze brok in onze keel. We gaan ze missen onze kids!

Zaterdag hebben we dan ook jammergenoeg afscheid moeten nemen van Ana Maria, een van de stichsters van Los Ninos, en eigenlijk ook een beetje de mama hier van iedereen. Was helemaal niet leuk want Ana Maria doet hier zoveel waardoor we nu zeker nog geen afscheid wilden nemen maar nog veel langer wilden blijven. Nu soit, we hebben beloofd haar ook nog vanuit Belgie te blijven steunen en ooit... dan komen we terug! Gisterenavond dan ook nog afscheid genomen van alle andere vrijwilligers en nog eens goed gaan dansen en daarmee zitten we straks aan ons laatste afscheid, dat van onze gastfamilie.

Tja, aan alle mooie liedjes komt een eind zeker? Afscheid nemen is nooit leuk maar ooit komen we terug. Het project hier was voor ons een ganse verrijking. Een ervaring die we nooit hadden durven dromen en echt iets waar we altijd met veel plezier naar zullen terugkijken. Ongelooflijk wat je hier met een beetje aandacht en heel veel enthousiasme kan teweeg brengen bij die kinderen. Onvergetelijk!!!

Zo, op naar Mexico... het laatste land van onze reis!!!

Ciao
Nele en Wouter

Xela - Huehue... Tradititie in het hoogland!

We vertrokken naar het noordwesten van Guatemala voor enkele dagen zonder een specifiek plan, alleen onze loneley planet! Het enige dat we wel wisten is dat we zouden starten in de tweede grootste stad, Quetzaltenango of in de volksmond 'Xela'! Helemaal afhankelijk van openbaar vervoer, wat zoveel wil zeggen als 'chickenbussen', hadden we een 4 uur durende rit voor de boeg in gezelschap van een andere Nederlandse vrijwillger die naar dezelfde naam als ikzelf luistert.

We wisten niet helemaal wat te verwachten van de naar loneley planet beschreven mooie koloniale stad, die helemaal gecounterd werd door (bijna) iedere toerist. Ik denk dat de schrijver van onze gids zich beperkt heeft tot het verkennen van de Plaza Mayor. Voorts is er in de stad niets te zien en op het moment van aankomen (tegen de middag) ook niets te beleven. Het enige interessante leek een beklimming van de Santa Maria vulkano en de hot springs van Fuentes Georginas. Na ons late ontbijt hebben we al gauw beslist om wat te relaxen in de heetwaterbaden daar de vulkaanbeklimming een 2 daagse trektocht was, iets waarvoor we noch de tijd noch de uitrusting voor mee hadden. Daarna, diezelfde dag zouden we onze tocht nog verder zetten naar Huehuetenango.

De tocht naar Huehue was spectaculair, in lussen hijgde de bus zich naar boven om ons dan te doen verbazen met een schitterend zicht over de valleien en zijn omringende bergketens. Ook was het langs de weg genieten van het kijkstuk dat zich afspeelt in de hooglanden van dit fantastisch land. Op alloude traditionele wijze speelt het leven zich hier nog altijd af alsof ze nog nooit iets anders hadden geweten. Doch achter de schermen zijn die dingen reeds druppelsgewijs aan het veranderen en heeft bijvoorbeeld het mobieltje al helemaal zijn intrede gedaan.

Huehuetenago zelf heeft op zich ook niet veel te bieden maar het is er wel veel tranquiler, hier zouden we onze eerste nacht doorbrengen. Heel even dachten we de vergissing van ons leven te hebben gedaan (bij wijze van spreken natuurlijk...), een Amerikaan die al enkele jaren hier verblijft wees er ons op iets onmisbaars te hebben overgeslaan in Xela! Maar al even gauw bleek het loos alarm... de attractie was de shoppingmall, die ook maar alle fastfoodrestaurants onderbrengt die je kan inbeelden geheel in Amerikaanse stijl. Het verraste ons eigenlijk ook nie aangezien diene Amerikaan ook helemaal aan de doorsnee beschrijvingen voldoet...!

's Morgensvroeg stonden we al weer klaar om een volgend plaatsje aan te doen, het klein Maya bergdorpje Todos Santos. Je kon niet meer ingedompeld worden in het traditioneel leven van de Maya bevolking dan hier. Man en vrouw waren getooid in het typische kleurrijk gewaad van de streek, ook het dagelijks leven kende geen verschil met dat van vroeger. Er werd nog steeds gekookt, gepoetst, geweven en aan landbouw gedaan als vanouds! Heel mooi om waar te nemen en we hebben dan ook genoten van een hele namiddag stappen in en rond het dorpje! En om helemaal de sfeer op te snuiven gingen we naar een van de vele kroegen om ons te mengen met de zondagvierende mannen. Het was een moeizame aanvang daar iedere aanwezige ladderzat was maar toch dolgraag een 'gesprek' wou aanvatten met die 'gringo´s' (ze denken dat iedere toerist een Amerikaan is, probeer je dan met handen en voeten uit te leggen dat we van Europa komen, kennen ze dat niet waarop de vraag volgt ¿Ligt het misschien ergens bij de VS...?) en dat in een mengeling van lispelend 'Engels', Spaans en Mam (het plaatselijk dialect). Gelukkig hadden we er nog een nuchtere, geen-wereldvreemde jongeman die ons wat meer kon vertellen van het leven in een maya dorp. Daarna heeft ons nog een zatte gids ons naar een plaatsje gebracht hoger in de bergen, zouden we een prachtig zicht hebben en konden we getuige zijn van traditionele taferelen. Eens aangekomen was het zicht een mistgordijn en een mannen-aan-de-tap-hangend tafereel! Hebben we dan maar gauw het eerste het beste vervoersmiddel tegengehouden om terug te gaan.

Maandag vroeg in de morgen namen we dan weer de chickenbus naar Antigua. De lange en vermoeiende terugrit met vele buswisselingen werd gelukkig wel nog geëntertaind door de vele 'vertegenwoordigers van God', vertegenwoordigers van vitamineproducenten en verkopers van alle soorten snacks.

Het was alweer een bijzonder leuk weekend!

Nele en Wouter

Antigua... Ruines alomtegenwoordig!
Ons project... Nog altijd evenveel fun!

Het is al een tijdje geleden maar het is hier dan zo ontzettend druk, vandaar... Onze excuses!

De vorige keer waren we gebleven bij onze derde week op het project. Het weekend daarna hadden we besloten eens gezellig thuis te blijven en te relaxen. Bovendien wilden we ook nog heel wat bezichtigen in Antigua want her en der staan nog heel wat ruines verspreid in de stad. De meeste ruines zijn onstaan na de talrijke aardbevingen waardoor de stad al geteisterd is. De laatste zware en tevens grootste aardbeving dateert van 1733 maar ook nu beeft de stad nog vaak op zijn grondvesten. Zelfs vandaag was er nog een kleine beving...

Maar Antigua is ook bekend voor de Jade die er overal verkocht wordt. Jade is een soort edelsteen die vooral bekend is om zijn groene kleur en die vooral gevonden wordt in Myanmar, Japan en (jawel!!) Guatemala. Vroeger werd het tijdens de Mayacultuur gezien als een van de kostbaarste edelstenen en dus vooral gebruikt voor sieraden, maar ook voor wapens. Hier in Antigua zijn er dan ook meerdere Jade-fabrieken en -winkels en natuurlijk mogen we deze stad niet verlaten zonder eens zo'n fabriek bezocht te hebben. Wij dus naar de eerste fabriek die hier opgericht werd, mede dankzij de archeologe die de Jademijnen 30 jaar geleden ontdekt heeft in Guatemala. Heel interessant was het allemaal en het viel vooral ook op dat de mensen hier heel fier zijn over het feit dat Guatamala een van de weinige landen is waar je de edelsteen kan aantreffen (op vele plaatsen ligt de steen diep onder de zeebodem). Daarna kregen we ook nog een rondleiding in de winkel (zoals het hoort natuurlijk met toeristen) en daar kwamen we toch wel in de verleiding om een masker te kopen volledig in Jade. Een replica van het bekende masker van Palenque. Alleen... Jade is zo duur he. Nu soit, we denken er nog eens over en later hoor je wel nog of we ons eens goed hebben laten gaan ;-).

Wat ons project betreft, de voorbije twee weken liepen van een leien dakje. De kinderen zijn ons gewoon geworden en laten nu ook duidelijk hun apreciatie blijken als ze iets nieuws leren of als ze dankzij onze oefeningen betere punten halen op school. Ook zijn bepaalde kinderen helemaal opengebloeid, enkel en alleen maar door hen wat meer positief te stimuleren, en dat maakt ons heel gelukkig. Echt super ook! Het feit dat volgende week onze laatste week wordt maak ons nu al een beetje verdrietig. We beginnen ons echt wel te hechten aan 'onze' kindjes.
Voor de rest zijn we ook druk bezig met de tandenborstel kast. Ook ik (nele) ga nu ganse dagen naar de school omdat we de kasten zeker af willen hebben voor we hier weg gaan. Deze week hebben we allemaal vrolijke kleurtjes gekozen en dus zijn we naarstig beginnen schilderen. Het zullen pareltjes zijn als ze af zijn, die kasten. Foto's van het resultaat volgen nog.

En in de familie ook nog alles dik in orde. Vorige week hebben we onze gastmama en onze belgische huisgenoten, William en Elise, en Alex, de Gentse vrijwilliger van wie ik de klasjes had overgenomen, eens goed verwend met echte stevige Vlaamse kost: stoofvlees met appelmoes en puree (frietjes vind je hier niet, laat staan friteuses, vandaar). Alex had gezorgd voor frisse pintjes dus het werd echt een feest. Onze mama was echt weg van de Vlaamse keuken en nog het meest van de verse appelmoes. Het recept is al netjes opgeschreven...

Jammergenoeg hebben we ondertussen afscheid moeten nemen van onze belgische vrienden en zoals het meestal gaat als je mensen wat beter leert kennen is afscheid nemen hier in Antigua helemaal niet plezant. Je werkt hier een aantal samen met mensen, elke avond gaan we samen op stap of een filmpje meepikken. Tja, hier hebben we al heel veel toffe mensen leren kennen. Nu ja, gelukkig is Belgie maar een 'scheet' groot en ook Nederland is niet veraf, dus...

Op naar onze laatste week hier in Antigua. De gezellige stad waar we ons stilletjesaan toch wel thuis voelen...

Tot de volgende!
Nele en Wouter