De dag van het vertrek...

Na een zo goed als slapeloze nacht sloeg de vermoeidheid geleidelijk om naar euforie, het besef dat we in enkele uren ons vliegtuig opstappen naar ons grote avontuur. Maar het liep enigzins iets anders, het werd een scenario dat we ons zelf niet eens in konden inbeelden. Het begon met mijn gloednieuwe muziekspeler, na een week zenuwachtig zoeken hoe ik er in hemelsnaam muziek moest op zetten bleek dan, de bewuste morgend, dat er iets mis was met de harde schijf. Een dure investering is weer voor niets geweest. Maar dit mocht de pret niet bederven, dit mag toch geen invloed hebben op onze reis, niet...? inderdaad niet... volle moed grepen we onze zakken en sprongen we de trein op richting zaventem, waarmee onze reis is begonnen (want de trein is altijd een beetje reizen...). We hadden voorzien om nog een laatste keer samem met ma en pa op het gemakske nog ne goe fris jupilereke te drinken, maar eerst inchecken. Al het nodige afgegeven en met de vraag of we aan het vensterke mogen zitten (schijnt da brussel by night enig is...) op onze lippen, leken er zich enkele problemem op te komen, en zo geschied. We mogen Brazilië zo niet binnen, aangezien we geen bewijs hebben dat we het land verlaten binnen de 3 maanden. We zagen ons al woensdagavond terug in de poutrelle...! (perdoname mister Thomas, hemos preferido tomar una cerveza aqui...) Na een goed drie kwartier veel heen en weer getelefoonneer kwam er een oplossing uit de bus. In plaats van zelf nog een ticket te kopen, die ons $1000 dollar per persoon minder rijk ging maken, was het Connections, die eigenlijk de fout maakte in de eerste plaats, die ons een ticket geeft bezorgd met het bewijs dat we in 3 maanden terug naar België vertrekken. Maar wees gerust, dit ticket brengt ons niet eerder in het Belgenland!
Na een vluchig afscheid van ma en pa spurten we naar de douane, eindelijk!

Aangekomen in Heatrow en 2 uur slenteren door de taxfreeshops (en der waren der wel enkele) ging een megagrote boeiing ons veilig in z`n buik de grote overtocht doen maken! Maar het was of diene Murphy vent er zelf voor iets tussen zat, een defect aan de bagagedeur deed ons overstappen naar z'n tweelingbroer wat ons een vertraging van 4 uur en een vermoeidheidsfactor 200 liet bezorgen! Een nieuw begrip 'reizen is lijden' gaat ons voortaan beter voor de mond!
Het vooruitzicht van schitterende warm weer en de zwoele sferen zullen het gelukkig allemaal veel dragelijker maken...!

Muchos besos y hasta pronto,
Nele en Wouter