Een zondagmiddag in Rio, hoe kan je beter de tijd doen verlopen dan ne matchke te gaan bekijken van de plaatselijke helden in een van de grootste voetbaltempels op deze aardbol. Het Maracanã stadion gebouwd voor de wereldbeker in 1950 met een capaciteit van 200.000 toeschouwers (nu gehalveerd omtrent veiligheidsoverwegingen) waar de grootste welgekende balgoochelaar,Pelé z'n 1000ste doelpunt heeft verzilverd (dat is net iets beter dan m'n persoonlijk record in de calicane-arena).
Op het programma stond Botafogo - Americana, een clash tussen een running up ploeg (9de in competitie) en een ... tjah... onbekende ploeg, met als inzet een plaats in de finale van de nationale beker ( ene met grote oren)
Eens aangkomen bleek de sfeer al meteen er in te zitten, duizenden zwart-wit gestreepte supporters verzamelden zich aan de centrale inkom die al zingend en dansend hun plaatsen in de tribune opzochten. Wij hadden het genoegen om tussen de harde kern in de spionkop plaats te nemen, Het duurde niet lang eer we ondergedompeld door de sfeer luidkeels meezongen en -dansten.
Het fluitsignaal was gegeven, de trommels begonnen ononderbroken op het ritme van samba, de massa naar hoge sferen te brengen. Maar dit werd al gauw onderbroken, een flater van de doelwachter bracht de bezoekende ploeg al op een voorsprong. Een muisstille arena stond met open mond en beide handen in de haren, de juichende meegereisde supporters te aanschouwen. De thuisaangang liet het niet al te lang aan hun hart komen en begon nog harder hun ploeg naar voren te stuwen. Het wierp z'n vruchten af want iets later werd de publiekslieveling onderuit gehaald in de 16 (voor de leken, dit heeft een strafschop tot gevolg). De bal werd netjes links buiten het bereik van de keeper tegen de netten getrapt. Na nog enkele prikjes gecoördineerd door de thuisploeg werd de pauze gefloten, tijd voor een cerveja...!
Na de rust kregen de 2 ploegen nog enkele kansen maar het was de Botafogo die aan het langste eind trok en de 2-1 serveerde na een knappe actie van de aanvalslinie. Daarna slepen de spelers zich naar het einde. De warmte, inzet maar ook tactiek, zo waren de flanken regelmatig onbenut(een transfer kan hier een oplossing voor wezen...als het mag van FC Nieuwstad... ), heeft geheel hun energieniveau in het rood doen zakken.
Het fluitsignaal werd een verlossing voor de aanhang, het feest brak helemaal los. Honderen vlaggen zwierden naar alle kanten, duizenden stonden te dansen, te omhelsen en zelfs te kussen ( voetbal is een feest...). Het is toch leuk om aan de winnende kant te staan... (het doet me denken aan die goeie ploeg bij ons...RSCA!)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten