Ouro Preto...Studenten en goudmijnen!

Ouro Preto, nog zo'n pareltje van de Unesco lijst. (trouwens de allereerste plaats in brasil die op deze lijst vermeld werd). Overal kerken, belegd met tonnen bladgoud aan de binnenkant (men moest destijds toch tonen hoe rijk men was e), met elkaar verbonden door steile steegjes vol kasseien. Really nice voor de kuitjes!

Ook zijn er in de omgeving overal nog goudmijnen (zonder goud dezer dagen, jammer!) te bezoeken. Met zo'n mini-karretje vlieg je onder de grond en in een paar minuten tijd waan je je onmiddellijk in de ondergrondse wereld waar kompels gemiddeld zo'n 15 jaar van hun leventje vertoefden op zoek naar het zwarte goud (vandaar de naam "Ouro Preto") en allerhande mineralen. Best wel indrukwekkend en nog het meest indrukwekkende waren de ondergrondse meren: je ziet de oppervlakte maar nergens zie je de diepte want soms nogal griezelig lijkt.

Maar Ouro Preto bleek daarnaast ook een van de universiteitssteden van Brasil te zijn en dat hebben we geweten. De straatjes rond Praça Tiradentes (de grote markt als het ware) gonsden van de sfeer, muziek, van luidruchtige en zatte studenten, van percussiegroepen die zich aan het voorbereiden zijn op het belangrijkste feest van het jaar... een gezellige boel eigenlijk.

Maar het meest gezellige was voor ons nog de jeugdherberg. In de Lonely Planet zou het een gevaarlijke buurt zijn, maar waar ze dat halen... De familie die het hostel uitbaat was supervriendelijk, zo vriendelijk zelfs dat ze ons en alle andere gasten (fransen, een zotte noor, een engelse hongaar, meisjes van Sao Paolo) uitnodigden voor een echte Braziliaanse BBQ met alles erop en eraan: van zalig vlees en salades tot caiperinha"s en plaatselijke songs. Het was een fantastische avond en er volgende er nog zo eentje want ze hadden de eerste avond een beetje te veel vlees besteld. Joehoe!!!

Een zalig relaxweekend was het! Zo zalig dat we met pijn in het hart maar met een aantal nieuwe vrienden erbij zondag de nachtbus namen naar Vitoria.

Besos
Wouter en Nele