Brasilia...De natte droom van elke architect!

Na de drukte van het carnaval zijn we de bus op gevlucht richting de hoofdstad Brasilia. De derde braziliaanse hoofdstad in slechts 120 jaar en voorlopig onze laatste stop in Brazilie voor we naar het land van de Tango trekken. We keken er echt naar uit, vooral omdat het een plaats is die backpackers liever overslaan wegens het gebrek aan natuur en partycultuur. Zelfs de lonely planet wijdt er slechts 1 pagina aan. Nu soit, efkes off the beaten track kan deugd doen.

Maar we keken er dus naar uit na het uitputtende carnaval in Salvador. Dorie, stak de bus daar wel geen stokje voor zekers. De rit ging 20 a 22 uur duren, wat al bij al meevalt niewaar. Ware het niet dat de eerste bus ineens motorproblemen kreeg. Na een 2tal uur sukkelen kwam er ineens een vervangbus. Over een vertraging van 2 uur gaan we niet klagen e. Maar ook met de 2e bus ging het fout. Hoewel Brasilia een architecturaal hoogstandje is, zijn de wegen er naartoe dat allesbehalve met een klapband tot gevolg. Goddank hadden we een koele chauffeur die gans het boeltje toch redelijk heeft kunnen redden. Nog 2 uur aan 10km/uur verdergesukkeld in een scheve bus en na nog eens 2uur wachten in een godvergeten gat kwam de reddende derde bus. 7 uur vertraging was het verdikt. Op zich niet zo erg, tenzij je in een gigantische stad zonder straatnamen arriveert om 11u s avonds . Nu, al bij al zijn we in een rustige pousada terechtgekomen en konden we eindelijk genieten van een stad waar niemand naartoe wil.

Brasilia wordt beschouwd als een van de meest opmerkelijke creaties van de 20e eeuw. De belofte van president Juscelino Kubitschek om de hoofdstad te verhuizen van de kust naar het meer centrale plateau van Goias werd door het ingenieuze werk van 2 architecten, Lucio Costa (die vooral zorgde voor het stedebouwkundig plan) en Oscar Niemeyer (die de meest fantastische en gigantische monumentale gebouwen bedacht), en een ingenieur, Israel Pinheiro, in slechts 3 jaar gerealiseerd. In 1957 werd met de bouw van de op in- vlucht- zijnde- vogel lijkende stad gestart om deze op 20 april 1960 plechtig in te wijden als de nieuwe hoofdstad van Zuidamerika's grootste land. Brasilia moest als nieuwe, neutrale hoofdstad van het land dienen en het moest ook de ecomische ontwikkeling van deze streek meer ontwikkelen.

Voor veel inwoners is Brasília echter niet meer dan een werkstad die ze in het weekend maar al te graag ontvluchten. Door de hoge mate van planning en organisatie (elke economische bezigheid heeft zijn eigen gebied in de stad: bv een bankdistrict, een hoteldistrict, een cultuurwijk, ambassadewijk, wijk met (sport)clubs, alle straten hebben nummers en een paar lettertjes ipv namen etc) en de grote afstanden is de stad eigenlijk onleefbaar, tenzij men bereid is elke dag grote afstanden te rijden met de auto. Nu soit, als je echt wilt, lukt het te voet ook wel hoor. Met blaren en zere kuiten tot gevolg...

Voor ons was het een fijne ervaring na de drukte aan de kust. En meermaals stonden we met open mond te staren naar de architecturale hoogstandjes: bijna zwevende gebouwen, gigantische bruggen, gebouwen als een voetbal, kerken in de vorm van een vlam, etc.

Adios Brasil y hasta pronto!

Wouter en Nele