Iguaçu

Een natuurlijke grens, scheidt Brazilië met Argentinië. Vormgegeven als een rivier, genaamd rio Iguaçu, krult ze door het subtropisch regenwoud. Ondanks zijn invloed op de plaatselijke natuur is het gebied al voor een goot stuk ontbost, wat de mogelijkheid bood voor stedenvorming en vooral landbouw. Heden neemt de beschermig van dit natuurpark, P.N do Iguaçu genaamd, prioritaire vormen aan zodat het herstel van de Fauna en Flora weer een ecologisch aanvaardbaar peil aanneemt.

Maar wat natuurlijk de blikvangers zijn, die miljoenen toeristen doet lokken, zijn de cataratas do Iguaçu. Deze watervallen, verborgen in het uitgestrekte woud maar spijtig genoeg niet verborgen genoeg voor de tientallen overvolle bussen, worden aanzien als de meest spectaculaire op onze aarbol. En dat was al meteen duidelijk alleen al door het geluid dat al van ver te horen is, maar het daarna aanschouwen van dit stukje natuurschoon was letterlijk en figuurlijk werkelijk oogverblindend. Over een afstand van 3000 meter situeren er zich tientallen watervallen, de ene al wa groter dan de andere maar als onklopbare staat de Garganta do Diabolo (keel van de duivel) op het hoogste schavotje. En de naam duivel is hier ook heel toepasselijk als ge ziet welke massa water, onderhevig aan de zwaartekracht, 80 meter diep naar beneden "gespuwd" wordt (mijn ergste ervaringen van te pintelieren de hele nacht lang vervalt in het niets...) is overdonderend.

Het ontstaan van deze watervallen heeft ook een tragische geschiedenis met zich mee, volgens de legende van Guaraní. Toen een jong meisje, waar een god (in het filmtje vormgegeven als een reuzegrote slang) tot over zijn oren verliefd op was, ontsnapte met een stoere welgevormde krijger (de kenmerken komen me gekend voor...) aan de hand van een bootje, liet die slang uit razernij de aarde opensplijten waardoor de rivier gedeeltelijk wegzakte. Het bootje viel de dieperik in, waar het lichaam van het meisje veranderde in een rotsblok. De krijger bleef ergens halverwege hangen en veranderde in een boom die zijn gevallen liefde aanschouwt.

Het park is aan beide zijden toegangbaar, een panoramisch overzicht verkrijg je aan de Braziliaanse kant, aan de Argentijnse kant kan men tussen, boven en aan de voet van de watervallen gaan wandelen. Maar de keuze om vroegstondig dit alles te gaan bezoeken is hier aan te raden want de lading toeristen die iets later gedropt worden zorgt voor een heus pretparkgevoel.

Aan de Braziliaanse kant kan de combinatie van de watervallen met de Itaipu Hydraulische electriciteitscentrale sterk aanbevolen worden. Een massieve dam die alle records breekt, en die zelfs in de nabije toekomst nog zal groeien. Het bezorgt energie ongeveer voor heel Paraguay en een kwart voor Brazilië, en is dan ook de grootste in zijn soort te vinden op aarde. De kracht is te vergelijken met 40 keer dat van de nabijgelegen watervallen. Een werkelijk hoogstaand stukje moderne Technologie die dan ook opgenomen is als een van de 7 wereldwonderen van de 21e eeuw.

Geniet mee aan de hand van de foto's want de pracht van die watervallen is moeilijk in woorden te vatten.

Hasta pronto
Nele en Wouter