Copacabana...Waar de zon zijn stralen voor het allereerst heeft neergeworpen!
Na een kleine maar boeiende 5 uur durende busrit kwamen we aan in de kleine badstad, Copacabana gelegen aan het hoogst bevaarbaar meer ter wereld (3820m hoogte): Lago Titicaca.
Een boeiende busrit daar talloze taferelen net als honderden jaren geleden, gesitueerd rond het
Titcaca-meer met het besneeuwde hooggebergte op de achtergrond, ons vensterraam passeerden: soort kooien half drijvend op het wateroppervlakte met visvangst als functie , een uit riet vervaardigde cano die vakkundig werd gevlochten door enkele mannen, hele families (volledig in traditionele klederdracht) hun akkers bewerkend en dat in het bijzijn van enkele rustig grazende koeien en ezeltjes, etc. Daarnaast zorgde ook een ongewone overzetdienst (onze bestemming is gelegen op een schiereiland) voor enige hilariteit onder de reizigers. Deze onderneming bestond in het overbrengen van enerzijds de reizigers op een motorboot en anderzijds de bus op een lange sloep. Sightseeing lieten we aan ons voorbijgaan en we kozen eerder voor het angstvallig gadeslaan van die toch wel héél laag varende overzetsloep met onze bus en bagage op. Helemaal verrast werden we door een opstand van de landbouwers tegens de busmaatschappijen. Wegens hun lage inkomen kunnen ze het moeilijk permiteren nog een ticket te kopen! Het bezorgde ons enkel een vertraging van een klein uurtje en sympathie voor de actienemers.
Eenmaal aangekomen, viel ons al meteen de aangename rustige atmosfeer op die dit stadje, gelegen in een baai, uitstraalde! Geleid door een boliviaanse knaap zochten we de hostel op waar onze Deense vrienden ons ging opwachten. Al gauw bleek dat ze hun activiteit van 'elk uur gaan checken of we aangekomen waren' hadden opgeven met de veronderstelling dat we onze bus veel later hadden genomen dan afgesproken uit La Paz. Ze waren ons daarentegen gaan opwachten boven op de Camarín de la Virgin, waar de houten Virgen de Copacabana gehuisvest is, om de zonsondergang te aanschouwen. Helemaal boven geraakten we niet meer waardoor we halweg de rots onze tocht staakten om toch ook nog te kunnen genieten van een enig mooie zonsondergang boven het meer!
De naam die dit stadje draagt is te danken aan de interpretatie van de Spanjaarden. De oorspronkelijke benaming van deze plaats werd voorafgegaan door Kutha Kahuaña wat in het Aymara zoveel betekend als "panorama op het meer". De Spaanse invallers hebben dit dan maar herleid tot Copacabana!
In de 16de eeuw presenteerde Copacabana de afbeelding van de Maagd van Candelaria, heden de patroonheilige van Bolivië, en werden er enkele mirakels tot stand gebracht. Dat bracht natuurlijk een hele toestroom van pelgrims tot stand. Een reuzegrote cathedraal werd hier dan ook neergepoot ter opvang. In het daarnaast gelegen Capela de Velas worden er dan ook naar hartelust kaarsjes aangestoken met de hoop ieders wens vervuld te zien. We hebben hier dan ook gebruik van gemaakt hetzelfde te doen!
Maar deze streek was ook voor groot belang voor de Incas. Wat verder gelegen in het meer zijn er de 2 eilanden, Isla del sol en Isla de la Luna.
De mythe gaat hier dat Isla del Sol de geboorteplaats is van de zon. De alleereerste verschijning van de gebaarde witte God Viracocha, gepaard met de geboorte van de allereerste Incas, Manco Capac en zijn zuster/vrouw Mama Huaca, zou hier plaatsgevonden hebben. Op het eiland zijn dan ook enkele heilige plaatsen en ruïnes te vinden. Op het zuiderlijk gedeelte van dit eiland bevindt zich bijvoorbeeld het Chincana complex, een ceremoniële plaats waar de maagden van de zon geofferd werden rechttegenover de heilige Puma rock tere ere van de Zonnegod. Deze plaats werd ook na de Inca periode en zelfs nog tot op heden gebruikt om llama's te offeren...! Op het noordelijk gedeelte bevindt er zich een 1000 treden tellende Inca-weg die leidde naar een fontein! Een fikse wandeling dwars over het eiland was dus in het verschiet wat ook meteen een goeie oefening was voor de komende Inca-trail!
Op een 'steenworp' afstand van Isla del Sol kon men een ander, kleiner eiland waarnemen, die een onafsheidelijke band bevat in de mythe der Inca's. Het werd Isla de la Luna genaamd en hier werden als het ware de maagden van de zon vastgehouden.
Met al een kleine voorstelling van demachtige mysterieuze Inca geschiedenis in het achterhoofd kunnen we ons eindelijk begeven naar het hart van dit voormalig rijk... Cusco!
Nele en Wouter
Na een kleine maar boeiende 5 uur durende busrit kwamen we aan in de kleine badstad, Copacabana gelegen aan het hoogst bevaarbaar meer ter wereld (3820m hoogte): Lago Titicaca.
Een boeiende busrit daar talloze taferelen net als honderden jaren geleden, gesitueerd rond het
Titcaca-meer met het besneeuwde hooggebergte op de achtergrond, ons vensterraam passeerden: soort kooien half drijvend op het wateroppervlakte met visvangst als functie , een uit riet vervaardigde cano die vakkundig werd gevlochten door enkele mannen, hele families (volledig in traditionele klederdracht) hun akkers bewerkend en dat in het bijzijn van enkele rustig grazende koeien en ezeltjes, etc. Daarnaast zorgde ook een ongewone overzetdienst (onze bestemming is gelegen op een schiereiland) voor enige hilariteit onder de reizigers. Deze onderneming bestond in het overbrengen van enerzijds de reizigers op een motorboot en anderzijds de bus op een lange sloep. Sightseeing lieten we aan ons voorbijgaan en we kozen eerder voor het angstvallig gadeslaan van die toch wel héél laag varende overzetsloep met onze bus en bagage op. Helemaal verrast werden we door een opstand van de landbouwers tegens de busmaatschappijen. Wegens hun lage inkomen kunnen ze het moeilijk permiteren nog een ticket te kopen! Het bezorgde ons enkel een vertraging van een klein uurtje en sympathie voor de actienemers.Eenmaal aangekomen, viel ons al meteen de aangename rustige atmosfeer op die dit stadje, gelegen in een baai, uitstraalde! Geleid door een boliviaanse knaap zochten we de hostel op waar onze Deense vrienden ons ging opwachten. Al gauw bleek dat ze hun activiteit van 'elk uur gaan checken of we aangekomen waren' hadden opgeven met de veronderstelling dat we onze bus veel later hadden genomen dan afgesproken uit La Paz. Ze waren ons daarentegen gaan opwachten boven op de Camarín de la Virgin, waar de houten Virgen de Copacabana gehuisvest is, om de zonsondergang te aanschouwen. Helemaal boven geraakten we niet meer waardoor we halweg de rots onze tocht staakten om toch ook nog te kunnen genieten van een enig mooie zonsondergang boven het meer!
De naam die dit stadje draagt is te danken aan de interpretatie van de Spanjaarden. De oorspronkelijke benaming van deze plaats werd voorafgegaan door Kutha Kahuaña wat in het Aymara zoveel betekend als "panorama op het meer". De Spaanse invallers hebben dit dan maar herleid tot Copacabana!
In de 16de eeuw presenteerde Copacabana de afbeelding van de Maagd van Candelaria, heden de patroonheilige van Bolivië, en werden er enkele mirakels tot stand gebracht. Dat bracht natuurlijk een hele toestroom van pelgrims tot stand. Een reuzegrote cathedraal werd hier dan ook neergepoot ter opvang. In het daarnaast gelegen Capela de Velas worden er dan ook naar hartelust kaarsjes aangestoken met de hoop ieders wens vervuld te zien. We hebben hier dan ook gebruik van gemaakt hetzelfde te doen!
Maar deze streek was ook voor groot belang voor de Incas. Wat verder gelegen in het meer zijn er de 2 eilanden, Isla del sol en Isla de la Luna.
De mythe gaat hier dat Isla del Sol de geboorteplaats is van de zon. De alleereerste verschijning van de gebaarde witte God Viracocha, gepaard met de geboorte van de allereerste Incas, Manco Capac en zijn zuster/vrouw Mama Huaca, zou hier plaatsgevonden hebben. Op het eiland zijn dan ook enkele heilige plaatsen en ruïnes te vinden. Op het zuiderlijk gedeelte van dit eiland bevindt zich bijvoorbeeld het Chincana complex, een ceremoniële plaats waar de maagden van de zon geofferd werden rechttegenover de heilige Puma rock tere ere van de Zonnegod. Deze plaats werd ook na de Inca periode en zelfs nog tot op heden gebruikt om llama's te offeren...! Op het noordelijk gedeelte bevindt er zich een 1000 treden tellende Inca-weg die leidde naar een fontein! Een fikse wandeling dwars over het eiland was dus in het verschiet wat ook meteen een goeie oefening was voor de komende Inca-trail!Op een 'steenworp' afstand van Isla del Sol kon men een ander, kleiner eiland waarnemen, die een onafsheidelijke band bevat in de mythe der Inca's. Het werd Isla de la Luna genaamd en hier werden als het ware de maagden van de zon vastgehouden.
Met al een kleine voorstelling van demachtige mysterieuze Inca geschiedenis in het achterhoofd kunnen we ons eindelijk begeven naar het hart van dit voormalig rijk... Cusco!
Nele en Wouter
Geen opmerkingen:
Een reactie posten