Paracas: De Pacific, zeehonden en vooral... reuzekrabben!
Na het lekker chillen in de oase van Huacachina besloten we toch maar om ons een stapje verder te wagen en een korte busrit naar
de Pacific, en meer bepaald Pisco, te ondernemen. Na een luttele 50 minuten (nog nooit zo'n korte busrit gehad) werden we gedropt aan de Panamericano, de weg door de Andes die loopt van Chili tot helemaal in Colombia. Daar wisten enkele andere backpackers ons te vertellen dat het kleine vissersdorpje Paracas heel veel aangenamer was dan Pisco. En wat andere reizigers vertellen is altijd interessant, dus... wij met 5 terug als sardientjes in een taxi richting dat idyllisch vissershaventje. Wat men ons wel niet vermeld had was dat we langs een aantal 'lekkergeurende' visverwerkende bedrijven moesten. Wist niet dat vis zo 'raar' kon ruiken...
De meest interessante trip bij Pisco/Paracas is naar de zeeleeuwen, duizenden vogels en pinguins op de Islas Ballestas, de 'poor men Galapagos' zeg maar. Wij dus op zoek naar de ideale tour en we hadden geluk dat we in Paracas verbleven want van daaruit vertrokken eigenlijk de uitstappen, en niet vanuit Pisco zoals zoveel toeristen denken. Betekent toch een uurtje extra slapen...
Na het voederen van enkele pelikaans door de vissers die net de haven binnenvoeren (natuurlijk voor de gebruikelijke 'tip', we zijn tenslotte gringo's), mochten we plaatsnemen in een speedboot. Tegen zo'n 50 km/uur snorden we vol verwachting naar de eilanden. Onderweg kwamen we echter eerst nog langs de bekende gigantische (150m hoog, 50m breed) driearmige 'kandelaar' die, net zoals de Nazcalijnen, mysterieus in de rotsen gegraveerd staat.
Na zo'n klein uurtje kwamen we dan aan de eilanden die letterlijk 'wit' zien van de vogels en hun behoefte. Tijdens de 19e eeuw waren hun 'dropjes' trouwens een van de belangrijkste exportproducten van Peru. Als gevolg van hun hoog nitrogeen gehalte was het namelijk een hoogwaardig meststof.
Maar naast de duizenden vogels waren er ook nog een honderden nieuwsgierige zeeleeuwen. Vooral het geluid die ze produceren is erg indrukwekkend. En natuurlijk hun speelse karakter. Echt fantastisch om zien hoe ze met en rond elkaar duikelen in het water. En natuurlijk zijn ze zich bewust van de vele toeristen waardoor het showgehalte toch wel stijgt.
En natuurlijk mogen we de 4 pinguins die we mochten bewonderen ook niet vergeten e...
Gezien het echt een rustig plekje was besloten we om nog een dagje langer te blijven dan gepland en te gaan vissen... jawel. We konden een tour regelen met een taxi, voor een ganse dag, en de taxichauffeur ging zorgen voor alle vismateriaal en aas. Joehoe!!!! Nu konden we eindelijk zelf voor onze 'ceviche' (een typisch Peruviaans gerecht. Rauwe vis met limoen en heel veel ajuin) zorgen. Nu ja, dat was natuurlijk buiten de vissen gerekend. Ook al voer de taxichauffeur ons naar 4 verschillende plaatsen, bijna nergens hadden de jongens en Lisa (Sanne en ik verkozen het luieren in de zon boven vissen) geluk. Nu soit, we hebben er allen veel plezier aan beleefd en met het overschot van de aas konden we uiteindelijk toch nog een heerlijk visgerechtje laten bereiden in een van de talrijke visrestaurantjes.
En het bezoeken van die vele visrestaurantjes was ook een hele belevenis op zich. Het begon altijd met tientallen menu's die je voor je neus geduwd kreeg op de dijk. En natuurlijk beloven ze allemaal allerlei gratis drankjes. Dan is het een kwestie van het restaurant uit te kiezen met de grootste porties (voor slechts 2.5 euro!!!), want lekker zijn ze allemaal. En in dat uitkiezen van die goeie restaurants waren we toch vrij goed want de porties die we voorgeschoteld kregen waren immens (zie foto). Zo groot zelfs dat onze deense reus er moeite mee had... en dat wil wat zeggen...
Na onze buikjes rond te eten met gezonde zeevruchten was het tijd om verder te trekken naar onze volgende bestemming...
Hasta pronto
Nele en Wouter
Na het lekker chillen in de oase van Huacachina besloten we toch maar om ons een stapje verder te wagen en een korte busrit naar
de Pacific, en meer bepaald Pisco, te ondernemen. Na een luttele 50 minuten (nog nooit zo'n korte busrit gehad) werden we gedropt aan de Panamericano, de weg door de Andes die loopt van Chili tot helemaal in Colombia. Daar wisten enkele andere backpackers ons te vertellen dat het kleine vissersdorpje Paracas heel veel aangenamer was dan Pisco. En wat andere reizigers vertellen is altijd interessant, dus... wij met 5 terug als sardientjes in een taxi richting dat idyllisch vissershaventje. Wat men ons wel niet vermeld had was dat we langs een aantal 'lekkergeurende' visverwerkende bedrijven moesten. Wist niet dat vis zo 'raar' kon ruiken...De meest interessante trip bij Pisco/Paracas is naar de zeeleeuwen, duizenden vogels en pinguins op de Islas Ballestas, de 'poor men Galapagos' zeg maar. Wij dus op zoek naar de ideale tour en we hadden geluk dat we in Paracas verbleven want van daaruit vertrokken eigenlijk de uitstappen, en niet vanuit Pisco zoals zoveel toeristen denken. Betekent toch een uurtje extra slapen...
Na het voederen van enkele pelikaans door de vissers die net de haven binnenvoeren (natuurlijk voor de gebruikelijke 'tip', we zijn tenslotte gringo's), mochten we plaatsnemen in een speedboot. Tegen zo'n 50 km/uur snorden we vol verwachting naar de eilanden. Onderweg kwamen we echter eerst nog langs de bekende gigantische (150m hoog, 50m breed) driearmige 'kandelaar' die, net zoals de Nazcalijnen, mysterieus in de rotsen gegraveerd staat.
Na zo'n klein uurtje kwamen we dan aan de eilanden die letterlijk 'wit' zien van de vogels en hun behoefte. Tijdens de 19e eeuw waren hun 'dropjes' trouwens een van de belangrijkste exportproducten van Peru. Als gevolg van hun hoog nitrogeen gehalte was het namelijk een hoogwaardig meststof.
Maar naast de duizenden vogels waren er ook nog een honderden nieuwsgierige zeeleeuwen. Vooral het geluid die ze produceren is erg indrukwekkend. En natuurlijk hun speelse karakter. Echt fantastisch om zien hoe ze met en rond elkaar duikelen in het water. En natuurlijk zijn ze zich bewust van de vele toeristen waardoor het showgehalte toch wel stijgt.En natuurlijk mogen we de 4 pinguins die we mochten bewonderen ook niet vergeten e...
Gezien het echt een rustig plekje was besloten we om nog een dagje langer te blijven dan gepland en te gaan vissen... jawel. We konden een tour regelen met een taxi, voor een ganse dag, en de taxichauffeur ging zorgen voor alle vismateriaal en aas. Joehoe!!!! Nu konden we eindelijk zelf voor onze 'ceviche' (een typisch Peruviaans gerecht. Rauwe vis met limoen en heel veel ajuin) zorgen. Nu ja, dat was natuurlijk buiten de vissen gerekend. Ook al voer de taxichauffeur ons naar 4 verschillende plaatsen, bijna nergens hadden de jongens en Lisa (Sanne en ik verkozen het luieren in de zon boven vissen) geluk. Nu soit, we hebben er allen veel plezier aan beleefd en met het overschot van de aas konden we uiteindelijk toch nog een heerlijk visgerechtje laten bereiden in een van de talrijke visrestaurantjes.
En het bezoeken van die vele visrestaurantjes was ook een hele belevenis op zich. Het begon altijd met tientallen menu's die je voor je neus geduwd kreeg op de dijk. En natuurlijk beloven ze allemaal allerlei gratis drankjes. Dan is het een kwestie van het restaurant uit te kiezen met de grootste porties (voor slechts 2.5 euro!!!), want lekker zijn ze allemaal. En in dat uitkiezen van die goeie restaurants waren we toch vrij goed want de porties die we voorgeschoteld kregen waren immens (zie foto). Zo groot zelfs dat onze deense reus er moeite mee had... en dat wil wat zeggen...
Na onze buikjes rond te eten met gezonde zeevruchten was het tijd om verder te trekken naar onze volgende bestemming...
Hasta pronto
Nele en Wouter
Geen opmerkingen:
Een reactie posten