Sucre... Dinosaurussen en folklore!

Na een nachtelijke tussenstop in La Paz was het tijd om Bolivie nog wat verder te verkennen. We besloten om weer een eindje richting het zuiden te trekken en nog maar eens een koloniaal pareltje te gaan bezoeken: Sucre

Hoewel Sucre officieel de hoofdstad is van Bolivia, is de regering niet daar maar in La Paz gevestigd. De enige overheidsinstantie van belang in Sucre is het hooggerechtshof. Vandaar ook dat iedereen La Paz beschouwt als dé hoofdstad. Sucre heeft een inwoneraantal van 190.000, ligt op 2800 m en heeft een gematigd klimaat.

Op 30 november 1538 werd Sucre gesticht onder de naam La Plata (ofwel Gebied van Zilver) . De stichting van de stad was het gevolg van mijnbouwwerkzaamheden: in het gebied werd massa's zilver gevonden. Gedurende de 17e eeuw was La Plata het juridische, religieuze en culturele centrum van de Spaanse Oostelijke gebieden die van hieruit geregeerd werden. Op 25 mei 1809 klonk de eerste roep om onafhankelijkheid van Zuid-Amerika dan ook vanuit La Plata. In 6 augustus 1825 volgde de onafhankelijkheid van Bolivia. Tegenwoordig geldt de oude binnenstad van Sucre als de best bewaarde Spaanse koloniale stad in Zuid-Amerika. In1991 werd deze binnenstad dan ook opgenomen op de Unesco Werelderfgoedlijst.

Als je door Sucre wandelt waan je je echt in een pittoreske plaats met wit geschilderde huizen en gezellige pleintjes (plaza's). De vele oude koloniale gebouwen zoals kerken, kathedralen en monumenten uit die periode herinneren eveneens aan de rijke tijd die de stad gekend heeft. Ook telt de stad massa's behoorlijke musea waar we voor het eerst uren gespendeerd hebben. Het mooiste museum was dan ook het 'Museo de Arte Indigena' of het museum van inheemse kunst. Dit museum werkt samen met een aantal lokale communiteiten die originele en unieke wandtapijten en klederdrachten weven. Het zijn enkel de vrouwen die de typische tapijten van Tarabuco weven en hun bodemloze inspiratie leidt echt tot pareltjes. Het duurt zo'n 6 maanden eer een tapijt van doorsnee formaat af is en elk tapijt vertelt zijn eigen verhaal. Echt wonderlijk wat de dames presteren want het weven gebeurt naast alle andere dagelijkse activiteiten.

Door de aanwezigheid van een universiteit valt er ook veel te beleven op sociaal- en cultureel gebied. En dat hebben we mogen merken aan de verkiezing van de nieuwe rector van de Unief. De ganse stad staat op zijn kop, en dat gedurende dagen...

En als echte folkloreliefhebbers mochten we natuurlijk ook het 1e nationaal Folklorefestival, die net dat weekend plaatsvond, zeker niet overslaan. Echt hoogstaande dans, op en top genieten gedurende 3 uur en ideetjes genoeg voor ons volgende eigen festival...

Nog een specialeke aan Sucre zijn de beroemde 'dinosaurtracks'. Slechts 10 jaar geleden zijn die dinosaurussporen ontdekt bij het uitgraven van een steengroeve. Hoewel men sporen van dino's blijft ontdekken, blijft men ook gewoon die groeve uitgraven, op 1 meter van die wand waar de sporen te zien zijn. Over een 10 jaar zijn die sporen misschien weer verdwenen... Jammer, maar als een land niet meewilt in archeologie en het exploreren van natuurschoon...

En wat doet men op zondag? Shoppen en rondkuieren natuurlijk... Wij dus naar Tarabuco, een heel traditionele markt die elke zondag plaatsvind op zo'n 65 km van Sucre. Hoewel het allemaal vrij toeristisch is, straalt het ook nog enige echte traditie uit. Alle mannen en vrouwen dragen de typische kleren en ook de voedselmarkten zijn er zoals je ze bij ons nooit zou zien. Een fantastische plaats om foto's te nemen dus en voor het eerst waren de mensen niet echt bang van een fototoestel. Bekijk de foto's en oordeel zelf...

Na veel koloniale en traditionele dingen gespot te hebben werd het tijd om nog maar eens een bus te nemen, richting de zilvermijnen van Potosi...

Hasta la proxima!!
Nele en Wouter