Isla Ometepe... Tussen twee vulkanen...
Het reizen nam nu een andere en nieuwe wending, nu zijn we met zessen om onze route over land te doorkruisen. Een voordeel daarvan is dat het nu makkelijker was om de prijzen in het openbaar vervoer wat te doen drukken, wel moesten we nu bijvoorbeeld elke keer zorgen voor 2 taxi's, maar dat heeft ons enigzins nooit problemen bezorgd.
We raasden al zwengelend over de kapotgereden asfaltweg met de ene taxi in het zog van de andere op weg naar San Jorge, de haven dat ons vertrekpunt was naar onze volgende bestemming, Isla Ometepe. Onze verwachting, een vlotte confortabele 'moderne' ferryboot, was na onze aankomst echter tot een illusie neergeslagen. Een afgetakelde oude houten 'schuit', die klaar was om onderweg zijn laatste schroefbeweging te maken... met de meerbodem als ultieme rustplaats, moest ons veilig en wel over het meer, Lago Nicaragua, naar het eiland overzetten! Met een klein hartje stapten we, met de rugzak op de rug (in mijn geval in de hand), via een smal houten plank de overzetboot in. Het verliep uiteindelijk zonder al te veel problemen, doch de golven deden de boot goed dansen over het water. Een heus caroussel-effect, met een niet leuk gevoel in de maag voor sommigen tot gevolg...!
Het bijzondere aan dit eiland is dat het gevormd is door 2 vulkanen die, door talrijke uitbarstingen in het verleden, verbonden waren met elkaar en dat in de vorm van een straat . In het westen heb je de 1610 meter hoge, nog steeds actieve en koonvormige Volcán Concepción, aan de andere kant de 1394 meter hoge en afgetopte Volcán Maderas. Op het eiland leven er circa 35.000 mensen die voornamelijk leven van de visvangst en landbouw, dat in condities die ons terugbrengen tot 60 jaar geleden of langer.
We proberen de meute toeristen, wat eigenlijk in het niets verdween te vergelijken met andere toeristische topbestemmingen, te mijden en reden direct door naar een hotel-finca (te vergelijken met hoevetoerisme) gelegen in Charco Verde aan de oevers van het meer. Het was een prachtig en rustig oord waar we konden genieten van het ruisend water en de talrijke diergeluiden op de achtergrond. Onze eerste namiddag was in geen tijd al gepland: een stoel nemen, een maaltijd en vochtje bestellen en onze ogen niet meer afhouden van het TV scherm. We kunnen toch niet de WK finale, Frankrijk-Italië, aan ons voorbij laten gaan hé!? Tot onze frustratie zagen we die Italianen onverdiend winnen, het werd dan maar weggedronken met enkele biertjes.
De volgende dag stond een heuse wandeling op de planning, we zouden immers de volcán Maderas gaan beklimmen. Een 4 uur durende tocht opwaarts door een dicht begroeide jungle (wolkenwoud) waar we kennis maakten met de talrijke Fauna en Flora. Zo kruisten we er vele soorten vogels (onder andere de typische blauwstaartige urracas), meerkleurige vlinders, de meest eigenaardige insecten en zelfs families wilde brulapen (Howler monkeys). Dit bijgestaan door de deskundige uitleg van onze gids. Doch geleidelijk aan verwaterde de uitleg, tevens verslapte zijn aandacht naar dieren om meer oog te hebben voor het aanwezige schoon vrouwvolk, met vooral Veerle op kop... jaja! Het was een ongelooflijke zware en steile klim waar we ons moesten concentreren om ons evenwicht niet te verliezen op het modderig en gladde pad bezaaid met stenen en uitspringende wortels. Eindelijk bereikten we de top, maar veel ooooh's en aaaaah's vloeiden er niet uit daar een dichte mist boven lagune hing! Spijtig...! Dan maar dezelfde weg terug, waar we niet allen ongeschonden uit kwamen, talrijke keren schoven onze voeten onderuit met bruingetinte en soms gescheurde kledij tot gevolg!
Het reizen nam nu een andere en nieuwe wending, nu zijn we met zessen om onze route over land te doorkruisen. Een voordeel daarvan is dat het nu makkelijker was om de prijzen in het openbaar vervoer wat te doen drukken, wel moesten we nu bijvoorbeeld elke keer zorgen voor 2 taxi's, maar dat heeft ons enigzins nooit problemen bezorgd.
We raasden al zwengelend over de kapotgereden asfaltweg met de ene taxi in het zog van de andere op weg naar San Jorge, de haven dat ons vertrekpunt was naar onze volgende bestemming, Isla Ometepe. Onze verwachting, een vlotte confortabele 'moderne' ferryboot, was na onze aankomst echter tot een illusie neergeslagen. Een afgetakelde oude houten 'schuit', die klaar was om onderweg zijn laatste schroefbeweging te maken... met de meerbodem als ultieme rustplaats, moest ons veilig en wel over het meer, Lago Nicaragua, naar het eiland overzetten! Met een klein hartje stapten we, met de rugzak op de rug (in mijn geval in de hand), via een smal houten plank de overzetboot in. Het verliep uiteindelijk zonder al te veel problemen, doch de golven deden de boot goed dansen over het water. Een heus caroussel-effect, met een niet leuk gevoel in de maag voor sommigen tot gevolg...!
Het bijzondere aan dit eiland is dat het gevormd is door 2 vulkanen die, door talrijke uitbarstingen in het verleden, verbonden waren met elkaar en dat in de vorm van een straat . In het westen heb je de 1610 meter hoge, nog steeds actieve en koonvormige Volcán Concepción, aan de andere kant de 1394 meter hoge en afgetopte Volcán Maderas. Op het eiland leven er circa 35.000 mensen die voornamelijk leven van de visvangst en landbouw, dat in condities die ons terugbrengen tot 60 jaar geleden of langer.
We proberen de meute toeristen, wat eigenlijk in het niets verdween te vergelijken met andere toeristische topbestemmingen, te mijden en reden direct door naar een hotel-finca (te vergelijken met hoevetoerisme) gelegen in Charco Verde aan de oevers van het meer. Het was een prachtig en rustig oord waar we konden genieten van het ruisend water en de talrijke diergeluiden op de achtergrond. Onze eerste namiddag was in geen tijd al gepland: een stoel nemen, een maaltijd en vochtje bestellen en onze ogen niet meer afhouden van het TV scherm. We kunnen toch niet de WK finale, Frankrijk-Italië, aan ons voorbij laten gaan hé!? Tot onze frustratie zagen we die Italianen onverdiend winnen, het werd dan maar weggedronken met enkele biertjes.
De volgende dag stond een heuse wandeling op de planning, we zouden immers de volcán Maderas gaan beklimmen. Een 4 uur durende tocht opwaarts door een dicht begroeide jungle (wolkenwoud) waar we kennis maakten met de talrijke Fauna en Flora. Zo kruisten we er vele soorten vogels (onder andere de typische blauwstaartige urracas), meerkleurige vlinders, de meest eigenaardige insecten en zelfs families wilde brulapen (Howler monkeys). Dit bijgestaan door de deskundige uitleg van onze gids. Doch geleidelijk aan verwaterde de uitleg, tevens verslapte zijn aandacht naar dieren om meer oog te hebben voor het aanwezige schoon vrouwvolk, met vooral Veerle op kop... jaja! Het was een ongelooflijke zware en steile klim waar we ons moesten concentreren om ons evenwicht niet te verliezen op het modderig en gladde pad bezaaid met stenen en uitspringende wortels. Eindelijk bereikten we de top, maar veel ooooh's en aaaaah's vloeiden er niet uit daar een dichte mist boven lagune hing! Spijtig...! Dan maar dezelfde weg terug, waar we niet allen ongeschonden uit kwamen, talrijke keren schoven onze voeten onderuit met bruingetinte en soms gescheurde kledij tot gevolg!
Een prachtige tocht door de jungle hebben we aangenaam afgerond met een lekkere warme douche gevolgd door een welverdiende maaltijd. Nog gauw een pintje drinken en morgen vroeg uit de veren voor onze terugtocht naar het vasteland!
Adios y hasta pronto
Nele en wouter
Julie, Veerle, Korneel en Steven
Adios y hasta pronto
Nele en wouter
Julie, Veerle, Korneel en Steven
Geen opmerkingen:
Een reactie posten