León... Wat ooit de hoofdstad was!
Dat de busservice in Nicararua nog niet helemaal optimaal is kan je al vlug genoeg merken. In tegenstelling tot veel van onze vorige landen zijn rechtstreekse bussen naar toeristische trekpleisters niet voor de hand, en in comfortabele bussen al helemaal niet...! Dus waren we genoodzaakt om, in een zogenaamde chickenbus, ons eerst te begeven naar de hoofdstad Managua om daarna direct vervoer te zoeken naar onze volgende halte León!
Aangekomen met de rugzakken op het dak van onze combo, een klein busje als alternatief voor de chickenbus, waren we al direct het verschil met Granada gewaar. De rijkdommen die Granada en de streek erond rijk waren, waren niet af te meten met deze van buur León. Daar tegenover stond wel dat de laatsgenoemde stad het intellectuele centrum was van Nicaragua.
León en Granada hebben al eeuwen een onderlinge rivaliteit. León was de eerste officiële hoofdstad van het onafhankelijk geworden Nicaragua en wisselde gedurende jaren de macht zijn concurent, afhankelijk van het verkozen regime. Terwijl León geprefereerd werd door liberale regimes, kreeg Granada de voorkeur van de Conservatievelingen. De rivaliteit ging zelfs zo ver dat geregeld geweld uitbrak tussen de 2 steden, met uiteindelijk de burgeroorlog in 1850 tot gevolg. Nadat een, op macht beluste Amerikaanse avonturier (waar kennen we dat ook weer van...), William Walker de macht, op hollywood-wijze, trachte over te nemen in Nicaragua door Granada aan te vallen met hulp van het vijandige León (en hem ook nog gelukt is) en vervolgens door de resterende landen van Centraal Amerika werd weggedreven, werd Managua (1885) uiteindelijk de hoofdstad. De enige reden hiervoor was enkel en alleen om een einde te maken aan de rivaliteit tussen die 2 steden.
Het landschap in het noordwesten is gedomineerd door de Cordilleira de los Maribios, waar een ketting van 10 vulkanen (enkelen van hen nog steeds actief) parallel lopen met de Stille Oceaan. Logischerwijs stond er dus een trip naar een van de vulkanen op ons programma, en wat voor een...! Het hostel waar we verbleven had een speciale tour-aanbieding: een klim naar de top van de Cerro Negro, een nog actieve vulkaan die geheel bestaat uit vulkanische gesteente en waar geen enkele begroeiing te merken valt, om vervolgens met behulp van een houten plank naar beneden te glijden. Met een groep van uiteindelijk rond de 12 personen scheurden we door de plattelandswegen naar de voet van de vulkaan. Eenmaal daar aangekomen werden hevige rukwinden op ons losgelaten, die ons het klimmen met ons plank serieus moeilijk maakten. Stap voor stap, in een gevecht met de wind, probeerden we ons te begeven naar het actieve gedeelte. De tocht naar de hoogste top was nog moeilijker, los vulkanisch gesteente zorgden voor een voortdurende daling van je klim. Een stap vooruit, twee achteruit... En eenmaal aan de top was het de krachtige wind die niet liever zag dan dat we weggerukt worden van de vulkaan. Maar hoe harder de omstandigheden waren, hoe hardnekkiger wij waren om ons doel te bereiken...! De felle wind trotserend, begaven we ons dan toch naar de flank waar we onze daling met de 'boards' zouden ondernemen. Met een spectaculaire rij van ongeveer 4 vulkanen, waar de zon zijn weinig aanwezige sralen op wierp, als achtergrond scheurden we naar beneden (althans de meeste van ons... Julie kwam als een 2 peka'tje naar beneden). Het gebeurde wel met enige 'kleerscheuren', Korneel vond de rit nogal saai en besloot dan maar om enkele buitelingen te maken met een serieus geschaafde knie als gevolg. Pubers he...!?
De dag nadien besloten we om naar León Viejo te gaan, de oude stad, zo'n 30 km van de huidige stad, die helemaal verdween in 1606 na een vernietigende uitbarsting van de vulkaan Momotombo. De ruines van de oude stad kregen maar pas in 1967 terug aandacht doordat studenten van de nationale universiteit van León het bestaan ervan beschreven. Spectaculair waren de ruines eigenlijk niet, het meeste van de stad ligt nog steeds onder de grond en er is geen geld om verdere opgravingen te verrichten. Jammer..., maar al bij al was onze dag geen tegenvaller. Door het toedoen van Julie begonnen we onze dag met de rit naar de ruines die een goeie 2 uren duurde, wat anders maar de helft daarvan is. Goed begonnen zeg je... Wel, zo zaten we op een ckickenbus die langs een landbouwwegel iedere boerderij aandeed. Ge moet weten, die 'chickenbussen' fungeren niet alleen als vervoermiddel voor mensen maar ook voor heuse vrachten. En bovendien zijn de 'conducteurs' ervaren 'Ikea-installateurs', zo monteren ze in geen tijd, in het midden van de straat een bed die zich eerst in stukjes bovenop de bus bevond. Het was een perfecte manier om eens getuige te zij van het plattelandsleven in het armste land van Centraal Amerika, Nicaragua!
Na een kleine 2 weken rondtrekken in Nicaragua is het tijd om onze oorden te verleggen richting Noorden, Honduras! Duiken in het Paradijs...!
Hasta Luego
Nele en Wouter
Julie, Veerle, Korneel en Steven
Dat de busservice in Nicararua nog niet helemaal optimaal is kan je al vlug genoeg merken. In tegenstelling tot veel van onze vorige landen zijn rechtstreekse bussen naar toeristische trekpleisters niet voor de hand, en in comfortabele bussen al helemaal niet...! Dus waren we genoodzaakt om, in een zogenaamde chickenbus, ons eerst te begeven naar de hoofdstad Managua om daarna direct vervoer te zoeken naar onze volgende halte León!
Aangekomen met de rugzakken op het dak van onze combo, een klein busje als alternatief voor de chickenbus, waren we al direct het verschil met Granada gewaar. De rijkdommen die Granada en de streek erond rijk waren, waren niet af te meten met deze van buur León. Daar tegenover stond wel dat de laatsgenoemde stad het intellectuele centrum was van Nicaragua.
León en Granada hebben al eeuwen een onderlinge rivaliteit. León was de eerste officiële hoofdstad van het onafhankelijk geworden Nicaragua en wisselde gedurende jaren de macht zijn concurent, afhankelijk van het verkozen regime. Terwijl León geprefereerd werd door liberale regimes, kreeg Granada de voorkeur van de Conservatievelingen. De rivaliteit ging zelfs zo ver dat geregeld geweld uitbrak tussen de 2 steden, met uiteindelijk de burgeroorlog in 1850 tot gevolg. Nadat een, op macht beluste Amerikaanse avonturier (waar kennen we dat ook weer van...), William Walker de macht, op hollywood-wijze, trachte over te nemen in Nicaragua door Granada aan te vallen met hulp van het vijandige León (en hem ook nog gelukt is) en vervolgens door de resterende landen van Centraal Amerika werd weggedreven, werd Managua (1885) uiteindelijk de hoofdstad. De enige reden hiervoor was enkel en alleen om een einde te maken aan de rivaliteit tussen die 2 steden.
Het landschap in het noordwesten is gedomineerd door de Cordilleira de los Maribios, waar een ketting van 10 vulkanen (enkelen van hen nog steeds actief) parallel lopen met de Stille Oceaan. Logischerwijs stond er dus een trip naar een van de vulkanen op ons programma, en wat voor een...! Het hostel waar we verbleven had een speciale tour-aanbieding: een klim naar de top van de Cerro Negro, een nog actieve vulkaan die geheel bestaat uit vulkanische gesteente en waar geen enkele begroeiing te merken valt, om vervolgens met behulp van een houten plank naar beneden te glijden. Met een groep van uiteindelijk rond de 12 personen scheurden we door de plattelandswegen naar de voet van de vulkaan. Eenmaal daar aangekomen werden hevige rukwinden op ons losgelaten, die ons het klimmen met ons plank serieus moeilijk maakten. Stap voor stap, in een gevecht met de wind, probeerden we ons te begeven naar het actieve gedeelte. De tocht naar de hoogste top was nog moeilijker, los vulkanisch gesteente zorgden voor een voortdurende daling van je klim. Een stap vooruit, twee achteruit... En eenmaal aan de top was het de krachtige wind die niet liever zag dan dat we weggerukt worden van de vulkaan. Maar hoe harder de omstandigheden waren, hoe hardnekkiger wij waren om ons doel te bereiken...! De felle wind trotserend, begaven we ons dan toch naar de flank waar we onze daling met de 'boards' zouden ondernemen. Met een spectaculaire rij van ongeveer 4 vulkanen, waar de zon zijn weinig aanwezige sralen op wierp, als achtergrond scheurden we naar beneden (althans de meeste van ons... Julie kwam als een 2 peka'tje naar beneden). Het gebeurde wel met enige 'kleerscheuren', Korneel vond de rit nogal saai en besloot dan maar om enkele buitelingen te maken met een serieus geschaafde knie als gevolg. Pubers he...!?
De dag nadien besloten we om naar León Viejo te gaan, de oude stad, zo'n 30 km van de huidige stad, die helemaal verdween in 1606 na een vernietigende uitbarsting van de vulkaan Momotombo. De ruines van de oude stad kregen maar pas in 1967 terug aandacht doordat studenten van de nationale universiteit van León het bestaan ervan beschreven. Spectaculair waren de ruines eigenlijk niet, het meeste van de stad ligt nog steeds onder de grond en er is geen geld om verdere opgravingen te verrichten. Jammer..., maar al bij al was onze dag geen tegenvaller. Door het toedoen van Julie begonnen we onze dag met de rit naar de ruines die een goeie 2 uren duurde, wat anders maar de helft daarvan is. Goed begonnen zeg je... Wel, zo zaten we op een ckickenbus die langs een landbouwwegel iedere boerderij aandeed. Ge moet weten, die 'chickenbussen' fungeren niet alleen als vervoermiddel voor mensen maar ook voor heuse vrachten. En bovendien zijn de 'conducteurs' ervaren 'Ikea-installateurs', zo monteren ze in geen tijd, in het midden van de straat een bed die zich eerst in stukjes bovenop de bus bevond. Het was een perfecte manier om eens getuige te zij van het plattelandsleven in het armste land van Centraal Amerika, Nicaragua!
Na een kleine 2 weken rondtrekken in Nicaragua is het tijd om onze oorden te verleggen richting Noorden, Honduras! Duiken in het Paradijs...!
Hasta Luego
Nele en Wouter
Julie, Veerle, Korneel en Steven
Geen opmerkingen:
Een reactie posten