Utila...Zwemmen met Nemo's vriendjes
León in de vroege ochtend, met de taxi richting busterminal, om naar onze eerste grensovergang te rijden. Daar aangekomen, probeerden gretige fietstaxi’s onze rugzakken te pakken te krijgen, om ons de grens over te brengen. Zweten hebben ze gedaan, zwaar bepakt als we waren met onze souvenirs uit Nicaragua.
Honduras binnengeraken verliep overigens opvallend vlotjes, en even later konden we het nieuwe, bergachtige landschap aanschouwen, terwijl we de hoofdstad Tegucigalpa naderden. Klinkt ongelooflijk exotisch, maar we waren wat blij deze stad de volgende morgen achter ons te laten, richting La Ceiba aan de Caribische kust.
De overzet naar het paradijselijke duikeiland Utila verliep nogal woelig. De strakke zeewind en een slechte vaarstijl deden wat magen tegenpruttelen. Dat was echter snel vergeten toen we op de pier het helblauwe water aanschouwden en enkele lieftallige visjes. Op weg naar ons hostalletje, de Mango Inn (het werd een “luxe-resort” met zwembad!), eisten kolibries en een heuse leguaan onze aandacht op.
De rest van de dag trokken we op verkenning, op zoek naar de witste stranden, het beste aanbod om te snorkelen en te duiken, en lieten ons verleiden om de volgende dag dolfijnen te gaan spotten. Die waren echter naar buureiland Roatán gevlucht, want dolfijnen hebben we niet gezien. Enig teken van leven: enkele over het water scherende tonijnen. Het anker werd geworpen, en ietwat teleurgesteld maakten we ons klaar om te gaan snorkelen. En wat bleek? Er waren dan wel geen dolfijnen, maar Nemo’s vriendjes maakten veel goed! Alleen de “jellyfish” kwamen roet in het eten gooien, toen we ons bootje weer wilden bereiken. Het leek wel een hindernissenparcours om zonder beten het water uit te geraken. De volgende dag vertelde onze duikinstructeur dat deze mini-kwalletjes eigenlijk gewoon uit elkaar vallen als je ze aanraakt, dus we hadden ons zorgen gemaakt om niets.
Veerle had ondertussen de hele trip gemist. Vier uur en half zitten wachten op de enige dokter van het eiland, om dan te horen dat ze wegens haar astma toch niet mocht duiken! Ze liet het niet teveel aan haar hart komen, en ging snorkelen met Nele en Wouter op een ander rif. Ondertussen kregen Korneel, Steven en ik onze eerste “les” in het duiken: een video met evenveel reclame voor duiken, als met uitleg over de nodige vaardigheden “diep in de zee”.
’s Middags was het dan eindelijk zover. Terwijl onze snorkelende vrienden geamuseerd toekeken, brachten wij wat zenuwachtig onze duikoutfit in orde. Eerst even de vaardigheden oefenen in ondiep water, en dan de diepte in (12 tot 16 meter). Wij groentjes kregen exotische visjes te zien – vraag me niet naar hun naam, maar ze waren “iel schoon” – en een rog (!), terwijl de ervaren groep op 20m een heuse zeeschilpad tegenkwam. Nog even veilig de boot in klauteren – niet eenvoudig met zo’n megafles op je rug – om een welverdiend ijsje te verorberen.
Jammer dat we niet langer op dit paradijselijk eiland konden blijven.
Hasta pronto
Julie
Steven, Veerle, Korneel, Nele en Wouter
León in de vroege ochtend, met de taxi richting busterminal, om naar onze eerste grensovergang te rijden. Daar aangekomen, probeerden gretige fietstaxi’s onze rugzakken te pakken te krijgen, om ons de grens over te brengen. Zweten hebben ze gedaan, zwaar bepakt als we waren met onze souvenirs uit Nicaragua.
Honduras binnengeraken verliep overigens opvallend vlotjes, en even later konden we het nieuwe, bergachtige landschap aanschouwen, terwijl we de hoofdstad Tegucigalpa naderden. Klinkt ongelooflijk exotisch, maar we waren wat blij deze stad de volgende morgen achter ons te laten, richting La Ceiba aan de Caribische kust.
De overzet naar het paradijselijke duikeiland Utila verliep nogal woelig. De strakke zeewind en een slechte vaarstijl deden wat magen tegenpruttelen. Dat was echter snel vergeten toen we op de pier het helblauwe water aanschouwden en enkele lieftallige visjes. Op weg naar ons hostalletje, de Mango Inn (het werd een “luxe-resort” met zwembad!), eisten kolibries en een heuse leguaan onze aandacht op.
De rest van de dag trokken we op verkenning, op zoek naar de witste stranden, het beste aanbod om te snorkelen en te duiken, en lieten ons verleiden om de volgende dag dolfijnen te gaan spotten. Die waren echter naar buureiland Roatán gevlucht, want dolfijnen hebben we niet gezien. Enig teken van leven: enkele over het water scherende tonijnen. Het anker werd geworpen, en ietwat teleurgesteld maakten we ons klaar om te gaan snorkelen. En wat bleek? Er waren dan wel geen dolfijnen, maar Nemo’s vriendjes maakten veel goed! Alleen de “jellyfish” kwamen roet in het eten gooien, toen we ons bootje weer wilden bereiken. Het leek wel een hindernissenparcours om zonder beten het water uit te geraken. De volgende dag vertelde onze duikinstructeur dat deze mini-kwalletjes eigenlijk gewoon uit elkaar vallen als je ze aanraakt, dus we hadden ons zorgen gemaakt om niets.
Veerle had ondertussen de hele trip gemist. Vier uur en half zitten wachten op de enige dokter van het eiland, om dan te horen dat ze wegens haar astma toch niet mocht duiken! Ze liet het niet teveel aan haar hart komen, en ging snorkelen met Nele en Wouter op een ander rif. Ondertussen kregen Korneel, Steven en ik onze eerste “les” in het duiken: een video met evenveel reclame voor duiken, als met uitleg over de nodige vaardigheden “diep in de zee”.
’s Middags was het dan eindelijk zover. Terwijl onze snorkelende vrienden geamuseerd toekeken, brachten wij wat zenuwachtig onze duikoutfit in orde. Eerst even de vaardigheden oefenen in ondiep water, en dan de diepte in (12 tot 16 meter). Wij groentjes kregen exotische visjes te zien – vraag me niet naar hun naam, maar ze waren “iel schoon” – en een rog (!), terwijl de ervaren groep op 20m een heuse zeeschilpad tegenkwam. Nog even veilig de boot in klauteren – niet eenvoudig met zo’n megafles op je rug – om een welverdiend ijsje te verorberen.
Jammer dat we niet langer op dit paradijselijk eiland konden blijven.
Hasta pronto
Julie
Steven, Veerle, Korneel, Nele en Wouter
Geen opmerkingen:
Een reactie posten