2 september 2006

Antigua... Ruines alomtegenwoordig!
Ons project... Nog altijd evenveel fun!

Het is al een tijdje geleden maar het is hier dan zo ontzettend druk, vandaar... Onze excuses!

De vorige keer waren we gebleven bij onze derde week op het project. Het weekend daarna hadden we besloten eens gezellig thuis te blijven en te relaxen. Bovendien wilden we ook nog heel wat bezichtigen in Antigua want her en der staan nog heel wat ruines verspreid in de stad. De meeste ruines zijn onstaan na de talrijke aardbevingen waardoor de stad al geteisterd is. De laatste zware en tevens grootste aardbeving dateert van 1733 maar ook nu beeft de stad nog vaak op zijn grondvesten. Zelfs vandaag was er nog een kleine beving...

Maar Antigua is ook bekend voor de Jade die er overal verkocht wordt.
Jade is een soort edelsteen die vooral bekend is om zijn groene kleur en die vooral gevonden wordt in Myanmar, Japan en (jawel!!) Guatemala. Vroeger werd het tijdens de Mayacultuur gezien als een van de kostbaarste edelstenen en dus vooral gebruikt voor sieraden, maar ook voor wapens. Hier in Antigua zijn er dan ook meerdere Jade-fabrieken en -winkels en natuurlijk mogen we deze stad niet verlaten zonder eens zo'n fabriek bezocht te hebben. Wij dus naar de eerste fabriek die hier opgericht werd, mede dankzij de archeologe die de Jademijnen 30 jaar geleden ontdekt heeft in Guatemala. Heel interessant was het allemaal en het viel vooral ook op dat de mensen hier heel fier zijn over het feit dat Guatamala een van de weinige landen is waar je de edelsteen kan aantreffen (op vele plaatsen ligt de steen diep onder de zeebodem). Daarna kregen we ook nog een rondleiding in de winkel (zoals het hoort natuurlijk met toeristen) en daar kwamen we toch wel in de verleiding om een masker te kopen volledig in Jade. Een replica van het bekende masker van Palenque. Alleen... Jade is zo duur he. Nu soit, we denken er nog eens over en later hoor je wel nog of we ons eens goed hebben laten gaan ;-).

Wat ons project betreft, de voorbije twee weken liepen van een leien dakje. De kinderen zijn ons gewoon geworden en laten nu ook duidelijk hun apreciatie blijken als ze iets nieuws leren of als ze dankzij onze oefeningen betere punten halen op school. Ook zijn bepaalde kinderen helemaal opengebloeid, enkel en alleen maar door hen wat meer positief te stimuleren, en dat maakt ons heel gelukkig. Echt super ook! Het feit dat volgende week onze laatste week wordt maak ons nu al een beetje verdrietig. We beginnen ons echt wel te hechten aan 'onze' kindjes.
Voor de rest zijn we ook druk bezig met de tandenborstel kast. Ook ik (nele) ga nu ganse dagen naar de school omdat we de kasten zeker af willen hebben voor we hier weg gaan. Deze week hebben we allemaal vrolijke kleurtjes gekozen en dus zijn we naarstig beginnen schilderen. Het zullen pareltjes zijn als ze af zijn, die kasten. Foto's van het resultaat volgen nog.

En in de familie ook nog alles dik in orde. Vorige week hebben we onze gastmama en onze belgische huisgenoten, William en Elise, en Alex, de Gentse vrijwilliger van wie ik de klasjes had overgenomen, eens goed verwend met echte stevige Vlaamse kost: stoofvlees met appelmoes en puree (frietjes vind je hier niet, laat staan friteuses, vandaar). Alex had gezorgd voor frisse pintjes dus het werd echt een feest. Onze mama was echt weg van de Vlaamse keuken en nog het meest van de verse appelmoes. Het recept is al netjes opgeschreven...

Jammergenoeg hebben we ondertussen afscheid moeten nemen van onze belgische vrienden en zoals het meestal gaat als je mensen wat beter leert kennen is afscheid nemen hier in Antigua helemaal niet plezant. Je werkt hier een aantal samen met mensen, elke avond gaan we samen op stap of een filmpje meepikken. Tja, hier hebben we al heel veel toffe mensen leren kennen. Nu ja, gelukkig is Belgie maar een 'scheet' groot en ook Nederland is niet veraf, dus...

Op naar onze laatste week hier in Antigua. De gezellige stad waar we ons stilletjesaan toch wel thuis voelen...

Tot de volgende!
Nele en Wouter

1 opmerking:

Nele en Wouter zei

heimwee... een beetje wel. We verlangen wel om iedreen weer terug te zien. Ook kijken we er naar uit om weer onze wekelijkse danspasjes te zetten