Lencois...Van diamanten naar ecotoerisme!

Om te voorkomen dat onze reis naar een bepaald eentonig stramien gaat, proberen we variatie als streefdoel voor onze ogen te houden, een 'strandentocht' trachten we zo goed als mogelijk te mijden. Onze keuze was al gauw gemaakt!
Lençóis, een klein stadje gesticht door de diamantmijnwerkers in midden 19e eeuw, toen de diamantwinning floreerde in de streek. Dit bergstadje aan de oevers van gelijkgenaamde rivier kreeg zijn naam door de witte tenten van de mijnwerkers die vanuit vogelperspectief leken als lakens, wat in het portugees betekend lençóis, gespreid om te drogen onder de blakende zon (nu trouwens nog altijd een frequent gebruikte manier onder de plaatselijke bevolking, een wasmachine en droogkast is voor velen een (financiele) drempel te hoog. Heden is het een zeer aantrekkelijke historisch stadje overgoten met koloniale charme, omzoomd door beboste bergen, watervallen en natuurlijke zwempoelen. In de vele gezellige kasseistraatjes houden de touroperaters samen met souvenirswinkeltjes en talloze restaurantjes en cafeetjes de voornaamste werkzaamheden uit. Deze ingreep was ook nodig, na de drooglegging van diamanten in de streek kwam er een hele volksverhuizing op gang op zoek naar betere oorden. De kans op een transformatie naar een spookstad was dus zeer reeel ( ter illustratie: aantal inwoners was van 80.000 geslonken naar 8.000). Dat het geen windeieren heeft gelegd blijkt nu te noteren aan de aantal reizigers die dit stadje aandoen. Er is dan ook een lonely planet-dikke brochure met al de mogelijkheden in en rond deze kleine bezienswaardigheid.

Merendeel van die mogelijkheden speelt zich af in het nabijgelegen park, Chapada diamantina (de oorsprong van de naam zal bij velen wel een belletje doen rinkelen...niet?!) waar je je coureurtallenten kan botvieren, je machogehalte kan bewijzen met bungee-jumping of rotsklimmen, je kuiten moet insmeren voor eendaagse of driedaagse tochten, claustrofobie opdoen in duistere grotten en nog vele andere avontuurlijke dingen! Het pareltje van dit park is voor velen de 340m hoge waterval, Cachoeira Fumaça

Zelf hebben we de grootsheid mogen ervaren van de plateaubergen die uit de grasvelden ontspringen. Spectaculaire wandelingen naar geheel verborgen watervallen die zonder gids behoorlijk moeilijk te vinden zijn en waar de beloning een metershoge sprong in het frisse water is. Ook een bezoek aan een grot met spectaculaire stalagmieten en stalagtieten die de vreemdste vormen aannemen. Ook de ruime omgeving met rustige bergriviertjes en kleine watervalletjes zijn onze aandacht niet ontgaan. De spieren zijn nu volop getraind...laat de hoogste berg maar komen...!

Nele en Wouter

Te koop!

beseffend dat de immobiliën serieuze business zijn, proberen we dan maar mooi op de kar te springen. Wij hebben dan ook het meest ultieme paradijslijke plaatsje gevonden. Eentje dat je alleen zou kunnen bewonen in je dromen. Een echte aanrader...! Maar er komen heel wat kapers aan de kust, dus wees er snel bij!!!

Wat bieden we je aan, recent geverfd huisje met balzaal van een leefruimte (ik dacht dat de volksdansgroep 'Zannekin nog op zoek was naar een plekje...) , een moderne keuken waar de lekkerste exotische gerechten kunnen bereid worden, enkele nuttige ruimtes om veel van het bazaar dat iedereen heeft in te bergen, een imkomhal om de eerste indruk van de bezoeker al meteen tot een open mond te leiden, 1 ruime slaapkamer waar...euh...ik laat dit over aan de fijne fantasiën van de geïnteresseerden, 1 slaapkamer die kan zorgen voor gezinsuitbreiding, een badkamer dat ge alleen maar terugvindt in de meest chique hotels (met een bad waar je geen scheetjes moet laten om bubbeltjes te hebben...). Langsgaan bij Ikea hoeft niet want het gehele pand is bemeubeld. maar de kers op de taart is ongetwijfeld de tuin. hangmatten gespannen tussen enkele palmbomen, die u voorziet van verse cocosnoten, waarin je iedere avond kunt genieten van een ondergaande zon die de oceaan een gouden kleurtje geeft.

Waar ligt dit pareltje? Porto Seguro, historisch centrum, net boven de baai van onze dromen, 2e straat rechts. Je kan het niet mislopen. Ideaal gelegen om elk jaar carnaval te komen vieren in dit boeiende land want ligt tussen Salvador en Rio.


Geïnteresseerden kunnen ons contacteren
U weet wel hoe...

Nele en Wouter

Porto Seguro...De geschikte plek voor de Portugezen!

Toen de Portugezen voor het eerst in het Zuidamerikaanse continent kwamen begin 16e eeuw, en op zoek gingen naar een geschikte plaats om een nieuw land te stichten konden ze geen betere plek vinden dan Porto Seguro. Een klein stukje paradijs op deze imense bol...

Na anderhalve dag doelloos rondlopen in Vitoria, die niets anders is dan een commerciele havenstad, arriveerden we na nog maar eens een nachtje spenderen in de bus in dit kleine wonder.
Porto Seguro, in de provincie Bahia, is een en al strand, palmbomen, blauw water, koraalriffen, muziek, lekker eten, massa's hostals en nog meer backpackers. Eigenlijk is het een stadje waar je je moet laten meedrijven op het Zuidamerikaanse ritme: overdag zalig luieren op het witte zand en wat rondslenteren en 's avonds paraderen langs het strand en genieten van de aanstekelijke forro en axe, 2 bahiaanse muzieksoorten waar je absoluut niet kan op stil blijven staan. Dat luieren overdag hebben we maar efkes gedaan want we willen ook nog een en ander zien e. De eerste excursie op deze reis was naar koraaleiland Recife de fora, een koraalrif dat slecht enkele uren per dag droog ligt en een aantal natuurlijke zwembaden heeft. Gewapend met duikbril en snorkel op zoek naar de mooiste visjes en de schone billen (komt van wouter natuurlijk). Zalig!!!!
En de klim naar het historisch stadje hebben we ook ondernomen, ondanks de hitte. De moeite was het zeker. Overal gekleurde huisjes, vredige pleintjes vol palmbomen, oude dametjes die lekkere onbekende dingen verkopen, paar winkeltjes en het vakantiehuisje van ons dromen... (daar volgt later meer nieuws over)

En Arraial d'Ajuda en Trancoso, 2 kleine dorpjes op een steenworp en een ferrytrip van Porto Seguro, zijn zowaar nog mooier. Denk aan de stranden uit de Bounty reclames....
Arraial is een beetje het hippiedorpje van bahia; hier regeert Bob Marley. Vaak wordt het ook Israel d'adjuda genoemd (guess why). De 3 hoofdstranden zijn Mucuge, Parracho en Pitinga en elk strijden ze aan de hand van overheerlijk eten en suco's voor de meeste toeristen... welke wint? geen idee want ze zijn alledrie even prachtig en genadeloos wat de zon betreft. Als zonnecreme factor 100 zou bestaan, dan zou het hier nog niet voldoende zijn want je verbrandt gewoon door je kleren heen met een kreeftenvelletje tot gevolg.

Hasta la proxima
Wouter en nele

Ouro Preto...Studenten en goudmijnen!

Ouro Preto, nog zo'n pareltje van de Unesco lijst. (trouwens de allereerste plaats in brasil die op deze lijst vermeld werd). Overal kerken, belegd met tonnen bladgoud aan de binnenkant (men moest destijds toch tonen hoe rijk men was e), met elkaar verbonden door steile steegjes vol kasseien. Really nice voor de kuitjes!

Ook zijn er in de omgeving overal nog goudmijnen (zonder goud dezer dagen, jammer!) te bezoeken. Met zo'n mini-karretje vlieg je onder de grond en in een paar minuten tijd waan je je onmiddellijk in de ondergrondse wereld waar kompels gemiddeld zo'n 15 jaar van hun leventje vertoefden op zoek naar het zwarte goud (vandaar de naam "Ouro Preto") en allerhande mineralen. Best wel indrukwekkend en nog het meest indrukwekkende waren de ondergrondse meren: je ziet de oppervlakte maar nergens zie je de diepte want soms nogal griezelig lijkt.

Maar Ouro Preto bleek daarnaast ook een van de universiteitssteden van Brasil te zijn en dat hebben we geweten. De straatjes rond Praça Tiradentes (de grote markt als het ware) gonsden van de sfeer, muziek, van luidruchtige en zatte studenten, van percussiegroepen die zich aan het voorbereiden zijn op het belangrijkste feest van het jaar... een gezellige boel eigenlijk.

Maar het meest gezellige was voor ons nog de jeugdherberg. In de Lonely Planet zou het een gevaarlijke buurt zijn, maar waar ze dat halen... De familie die het hostel uitbaat was supervriendelijk, zo vriendelijk zelfs dat ze ons en alle andere gasten (fransen, een zotte noor, een engelse hongaar, meisjes van Sao Paolo) uitnodigden voor een echte Braziliaanse BBQ met alles erop en eraan: van zalig vlees en salades tot caiperinha"s en plaatselijke songs. Het was een fantastische avond en er volgende er nog zo eentje want ze hadden de eerste avond een beetje te veel vlees besteld. Joehoe!!!

Een zalig relaxweekend was het! Zo zalig dat we met pijn in het hart maar met een aantal nieuwe vrienden erbij zondag de nachtbus namen naar Vitoria.

Besos
Wouter en Nele

Sao Joao de Rey... Goudzoekers en kolonisten!

De regio Minas Gerais zou de rijkste regio van het land zijn en dat was onmiddellijk duidelijk bij onze aankomst in onze eerste stop daar: Sao Joao del Rey. Gigantische koloniale huizen (we sliepen zelfs in zo eentje), mooie kerken vooraf gegaan door lanen vol met palmbomen, veel goud en rijkddom in de kerken zelf, .... Met goud kan je veel kopen!

En Tiradentes is zowaar nog mooier. Hoewel Zorro Mexicaans is heeft hij hier zeker zijn buitenverblijf gehad, zijn paard stond er zelfs nog te grazen voor de kerk.
Tiradentes is eigenlijk het best bewaarde oudkoloniale goudzoekersstadje, vandaar dat het ook op de Unesco erfgoedlijst staat. Het is er precies nog zoals vroeger: geen geplaveide wegen, bijna geen auto's maar overal paarden met af en toe een koets aan z'n achterste, gekleurde en goed verzorgde huizen. En dat allemaal mooi omringd door de heuvels van de Sierra Sao Jose. Indrukwekkend!

Deze rustige stadjes waren echt een hele verademing na het altijd drukke en zwoele Rio, vandaar ook dat we er wat langer blijven hangen zijn dan oorspronkelijk voorzien. Alhoewel, daar zullen de overheerlijke caiperinha's op het mooiste pleintje van Brasil (tot nu toe) en het zalige eten ook wel voor iets tussen gezeten hebben. Relaxen hier was nice!

Hasta la proxima!
Wouter en Nele

Goooal...

Een zondagmiddag in Rio, hoe kan je beter de tijd doen verlopen dan ne matchke te gaan bekijken van de plaatselijke helden in een van de grootste voetbaltempels op deze aardbol. Het Maracanã stadion gebouwd voor de wereldbeker in 1950 met een capaciteit van 200.000 toeschouwers (nu gehalveerd omtrent veiligheidsoverwegingen) waar de grootste welgekende balgoochelaar,Pelé z'n 1000ste doelpunt heeft verzilverd (dat is net iets beter dan m'n persoonlijk record in de calicane-arena).

Op het programma stond Botafogo - Americana, een clash tussen een running up ploeg (9de in competitie) en een ... tjah... onbekende ploeg, met als inzet een plaats in de finale van de nationale beker ( ene met grote oren)
Eens aangkomen bleek de sfeer al meteen er in te zitten, duizenden zwart-wit gestreepte supporters verzamelden zich aan de centrale inkom die al zingend en dansend hun plaatsen in de tribune opzochten. Wij hadden het genoegen om tussen de harde kern in de spionkop plaats te nemen, Het duurde niet lang eer we ondergedompeld door de sfeer luidkeels meezongen en -dansten.

Het fluitsignaal was gegeven, de trommels begonnen ononderbroken op het ritme van samba, de massa naar hoge sferen te brengen. Maar dit werd al gauw onderbroken, een flater van de doelwachter bracht de bezoekende ploeg al op een voorsprong. Een muisstille arena stond met open mond en beide handen in de haren, de juichende meegereisde supporters te aanschouwen. De thuisaangang liet het niet al te lang aan hun hart komen en begon nog harder hun ploeg naar voren te stuwen. Het wierp z'n vruchten af want iets later werd de publiekslieveling onderuit gehaald in de 16 (voor de leken, dit heeft een strafschop tot gevolg). De bal werd netjes links buiten het bereik van de keeper tegen de netten getrapt. Na nog enkele prikjes gecoördineerd door de thuisploeg werd de pauze gefloten, tijd voor een cerveja...!
Na de rust kregen de 2 ploegen nog enkele kansen maar het was de Botafogo die aan het langste eind trok en de 2-1 serveerde na een knappe actie van de aanvalslinie. Daarna slepen de spelers zich naar het einde. De warmte, inzet maar ook tactiek, zo waren de flanken regelmatig onbenut(een transfer kan hier een oplossing voor wezen...als het mag van FC Nieuwstad... ), heeft geheel hun energieniveau in het rood doen zakken.

Het fluitsignaal werd een verlossing voor de aanhang, het feest brak helemaal los. Honderen vlaggen zwierden naar alle kanten, duizenden stonden te dansen, te omhelsen en zelfs te kussen ( voetbal is een feest...). Het is toch leuk om aan de winnende kant te staan... (het doet me denken aan die goeie ploeg bij ons...RSCA!)

Rio de Janeiro...Strand, Samba en Caiperinhas...

Veel denkvermopgen is niet nodig om te weten waar we het over hebben... natuurlijk... Rio de Janeiro. De stad van de uitgestrekte stranden, blootvoets voetbalspelende toekomstige Ronaldo'tjes, schaarsgeklede bruingetinte schonen, caiperinha's onder de palmbomen, zwoele sferen waar de menigte elk deeltje van hun lichaam weten te doen bewegen op het ritme van de samba, het grootste carnaval met een kilometerslange colonne pluimvee die hun pluimen doen schudden en beven, van het meest gekende (en in vroegere tijden het grootste) voetbalstadion ter wereld, de metersgrote San Christo die wijdarms waakt over de miljoenenstad, de vele heuvelvormige rotsen die de stad lijken te doorzeven waaronder de suikerrots een adembenemend zicht levert, de koloniale gebouwen die verspreid over het centrum je een gevoel geven wat de invloed van portugese kolonisatie moet geweest zijn.

Jammergenoeg is het ook een stad waar armoede heerst en zich dan vooral concentreert op plaatsen genaamd "favela's", die algemeen niet te bezoeken zijn om veiligheidsoverwegingen uiteraard (tegenwoordig worden er reeds trips georganiseerd door agentschappen enkel daar waar politiecontrolle aanwezig is, tot nu zijn er dit nog maar weinig... één om precies te zijn).

Maar we kunnen ons lichtjes wel indenken hoe het moet zijn. Met de bus door de stad zoekend naar ons referentiepunt dat we niet mochten missen ( een gigantische kathedraal zou geen problemen mogen leveren, niet...) maar gedesoriënteerd door de nachtelijke duisternis, kwamen we aan in de busterminal, geen probleem... met ons planneke in de hand komen we wel door de ganse stad... maar als al eens een local ons een teken doet van haastig weg te gaan om niet de kans te hebben slachtoffer te worden van een pickpocket, dan nemen de angstdruppels al snel de plaats in van het denkend vermogen. Gelukkig bleef deze held olympisch kalm ;-) en arriveerden we veilig en wel terug in het centrum. Achteraf bleek dat dit één van de onveilige plaatsen van Rio is, die 's nachts veelal gemeden wordt.
Maar om toekomstige bezoekers niet te ontmoedigen, het was voor ons een fantastische stad. Het biedt een waaier van mogelijkheden die we reeds hierboven uitgebreid vermeld hebben, een drukke maar zeer levendige stad die vele paadjes en parken bevat die meestal een oase van rust vormen.

Na 4 dagen plezier (en we hebben nog nie alles gedaan of gezien) trekken we noordwest. Kleine, rustige koloniale stadjes zullen nu ons pad kruisen om daarna terug de zwoele sferen op te zoeken

Hasta pronto amigos,
Nele en Wouter

Sao Paolo...

Na de in voorhand vernoemde resem problemen zijn we uiteindelijk dan toch veilig en wel gearriveerd in Brasil. Gekleed als enkele poolreizigers (in België was het nog aan het vriezen...)maar wetende dat er een hittegolf ons zou overspoelen (de weerberichten op internet waren duidelijk) vreesden we onze ziel uit te zweten. Wat was onze opluchting groot toen we hoorden dat het maar bleef bij een lekkere 25°... terrasjesweer...!!! Goed, Sao Paolo... het heet niet voor niets het New York van Zuid Amerika. Hier rond lopen tussen gebouwen die de wolken strelen, uitgestrekt over een oppervlakte overeenkomend met de helft van West-Vlaanderen voelt je als mens even nietig gelijk een mier in een grasperk... wat zeg ik... een voetbalveld. In het centrum een levendige, chaotische sfeer buiten op de straten, die tot diep in de nacht een vervolg krijgt. En tot tegenstelling wat iedereen denkt; incluus wij die ons ¨handboek¨ blindelings volgen (een boek moet gevuld raken he... en wij maar dragen!!!) , hebben we nooit echt met een ei in ons broek gezeten. Het neemt niet weg dat ge in sommige delen uwen schone hoofd zeker nie moet tonen, maar dit fenomeen komt dan ook overal voor, zelfs in de donkere stegen of afgelegen caffeetjes van Veurne city...! Na twee dagen het gezien te hebben, zullen we na een kleine busrit van 6 uur Rio de Janeiro , de stad van de Samba, aandoen. We smouten alvast onze kieten!

Groeten,
Nele en Wouter

De dag van het vertrek...

Na een zo goed als slapeloze nacht sloeg de vermoeidheid geleidelijk om naar euforie, het besef dat we in enkele uren ons vliegtuig opstappen naar ons grote avontuur. Maar het liep enigzins iets anders, het werd een scenario dat we ons zelf niet eens in konden inbeelden. Het begon met mijn gloednieuwe muziekspeler, na een week zenuwachtig zoeken hoe ik er in hemelsnaam muziek moest op zetten bleek dan, de bewuste morgend, dat er iets mis was met de harde schijf. Een dure investering is weer voor niets geweest. Maar dit mocht de pret niet bederven, dit mag toch geen invloed hebben op onze reis, niet...? inderdaad niet... volle moed grepen we onze zakken en sprongen we de trein op richting zaventem, waarmee onze reis is begonnen (want de trein is altijd een beetje reizen...). We hadden voorzien om nog een laatste keer samem met ma en pa op het gemakske nog ne goe fris jupilereke te drinken, maar eerst inchecken. Al het nodige afgegeven en met de vraag of we aan het vensterke mogen zitten (schijnt da brussel by night enig is...) op onze lippen, leken er zich enkele problemem op te komen, en zo geschied. We mogen Brazilië zo niet binnen, aangezien we geen bewijs hebben dat we het land verlaten binnen de 3 maanden. We zagen ons al woensdagavond terug in de poutrelle...! (perdoname mister Thomas, hemos preferido tomar una cerveza aqui...) Na een goed drie kwartier veel heen en weer getelefoonneer kwam er een oplossing uit de bus. In plaats van zelf nog een ticket te kopen, die ons $1000 dollar per persoon minder rijk ging maken, was het Connections, die eigenlijk de fout maakte in de eerste plaats, die ons een ticket geeft bezorgd met het bewijs dat we in 3 maanden terug naar België vertrekken. Maar wees gerust, dit ticket brengt ons niet eerder in het Belgenland!
Na een vluchig afscheid van ma en pa spurten we naar de douane, eindelijk!

Aangekomen in Heatrow en 2 uur slenteren door de taxfreeshops (en der waren der wel enkele) ging een megagrote boeiing ons veilig in z`n buik de grote overtocht doen maken! Maar het was of diene Murphy vent er zelf voor iets tussen zat, een defect aan de bagagedeur deed ons overstappen naar z'n tweelingbroer wat ons een vertraging van 4 uur en een vermoeidheidsfactor 200 liet bezorgen! Een nieuw begrip 'reizen is lijden' gaat ons voortaan beter voor de mond!
Het vooruitzicht van schitterende warm weer en de zwoele sferen zullen het gelukkig allemaal veel dragelijker maken...!

Muchos besos y hasta pronto,
Nele en Wouter