La Paz - Coroico: de hel van het Zuiden...
We zijn nu reeds voor de derde keer te gast in La Paz, niet dat het een topbestemming is en we er stapelzot van zijn maar het is tenslotte de transit naar vele bestemmingen in dit land, en dus ook naar Rurrenabaque, de toegangspoort naar de jungle en de pampa's. In ons geval, daar tijdsgebrek de voornaamste tegenspeler is, houden we het bij een 3 daagse tocht door de pampa's, hetgeen zich vertaald in het spotten van een uitgebreide waaier, of sterker nog: de hoogste concentratie van dieren die zich het leven rijk maken in de moerassen. Dit moest één van onze hoogtepunten worden ook omdat ons vooropgestelde plan om naar de uitgestrekte moerassen in brazilië (de pantanal) uiteindelijk ook, hoe kan je het raden, door tijdsgebrek reeds in het water gevallen is.
Maar dit alles werd eerst nog voorafgegaan door een mountainbike-rit van La Paz naar Coroico, een plaatsje aan de voet van de jungle. Deze rit werd beschreven als een duivelse rit downhill langs kliffen die als het ware recht de hel ingaan, het wordt niet voor niets 'the most dangerous road' genoemd. Die naam heeft deze weg te danken aan het feit dat het een combinatie is van: 1) een modderige of stoffige (de 'wegverharding' bestaat uit kiezels en zand...) nauwe baan waar het ene uiteinde, de kant waar we ook moesten rijden, een duik maakt van 70° tot zelfs 90° en 2) het rijgedrag van buschauffeurs en de staat van frisheid van truckchauffeurs. Door deze facetten was onze eerste bekommernis dus, een degelijk agentschap die ons veilig en wel kon leiden naar de eindstreep. Moeilijke opdracht was dit niet aangezien we al heel wat goede commentaren hadden gelezen en gekregen van andere reizigers en de te betalen meerkost was uw veiligheid...! En ten slotte; je wil uiteindelijk als beleving van een dag die normaal beperkt blijft tot het uitblazen van de kaarsjes op de taart, maar die nu gedomineerd zou zijn door adrinalinestoten, toch wel een goede afloop laten kennen...niet!?
Het zou een prachtige verjaardag zijn, de ochtend was vriezend koud maar aan de sterrenhemel was geen wolkje te bespeuren. Al gauw kwamen de eerste zonnestralen de straten verlichten om vervolgens geleidelijk aan het kwik een duwtje opwaarts te geven. We moesten ons allen begeven naar een restaurantje net tegenover het agentschap. Een slimme overeenkomst, het was zo vroeg dat het nauwelijks mogelijk was om reeds een ontbijt elders te kunnen nuttigen en een ontbijt was zeker nodig om met volle sterkte te tocht te kunnen beginnen. De lok werd daarbovenop nog eens versterkt door de ruimtes volop te doen vullen met de geur van lekkere koffie en vers gebakken eitjes... geen ontkomen aan!
Na de verdeling van de groepen (aangezien we met een dertigtal 'bikers' waren werd voor de veiligheid de groep in 2 verdeeld) konden we plaats nemen in ons aangeduid busje om ons vervolgens te begeven naar de start van het traject. Ginds werd dan uiteindelijk ons de fiets met de verschillende accesoires aangegeven (de fiets werd gekenmerkt met een Disneyfiguurtje, dit om zeker geen misverstanden te hebben want ge wilt echt niet plots een andere fiets in je handen hebben waar de remmen juist tegenovergesteld werken!) en een uitgebreide briefing in functie van de veiligheid uitgelegd! Met bonkend hart en volop gespannen zenuwen konden we deze belevenis aanvatten! Het eerste stuk was eenvoudig, de weg was geheel in asfalt en behoorlijk breed en de ravijn was nog niet zó stijl! Votjes kwamen we allen toe aan de vesrschillende tussenstoppen. Nu stond ons, geheel tegen de verwachtingen in, een serieuze klim op het programma waar we al hijgend en puffend een gevecht moesten aangaan met de zwaartekracht. We konden gelukkig weer op adem komen en frisse krachten opdoen na een callorierijk 'tienuurtje' bestaande uit een banaan en een snack want daarna hadden we alle concentratie nodig om 'de gevaarlijkste weg van de wereld' te overwinnen. En toen liep het behoorlijk fout, de kiezelsteentjes bemoeilijkten mij het sturen en na ongeveer één kilometer was er mij een bocht te veel. Ik liep uit naar de rand van de weg en kwam in grote brokstukken terecht. Het vervolg is moeilijk te beschrijven, het was een flits van een moment, maar ik moet over mijn fiets gekatapulteerd zijn, de ravijn in... ik kon me gelukkig vastgrijpen aan de aanwezige planten en struiken. Gelukkig kon ik me nog goed bewegen en trok mezelf op tot een hoogte dat me in oogcontact bracht met de fietsers boven me, daarna bleef ik terplaatse zodat onze gids Guy, ook een belg trouwens, mij kon optrekken. Na wat onderzoek ter controle van de staat van mijn lichaam werd al gauw vastgesteld dat er een breuk was, namelijk van mijn sleutelbeen. Ik, samen met Nele, werd meteen met een van de twee busjes terug naar La Paz gevoerd, naar het ziekenhuis...!
Het eerste nieuws, na het nemen van röntgenfoto's, was redelijk positief. Ze zouden mijn sleutelbeen weer op zijn plaats trekken. Het zou niet veel inhouden beweerde de dokter. Alle hoop voor de trip naar de pampa's was nog niet verloren! Maar toen de specialist mij zijn analyse meegaf en mij vertelde dat een operatie noodzakelijk was, (indien niet zou mijn nu al smalle lichaamsbouw aan ene kant voor nóg 3 cm korter zijn, dat zou al helemaal geen zicht zijn...) stond het huilen me nader dan het lachen. Lijkbleek (ge kent me he...ik en operaties...) moest ik me toch efkes zetten om deze boodschap tot me door te laten dringen! Daar gaat onze, lang naar uitgekeken, trip naar de pampa's! Veel tijd om het te verwerken had ik trouwens niet, de operatie ging aangevat worden nog geen 2 uren later! Maar het is gelijk ze zeggen hé: beter de korte pijn!
Na de moeizame verwerking van de narcose had Nele (ge kunt trouwens niet beter ontwaken met deze prachtige verschijning als eerste waarneming...) me ingelicht dat de operatie vlot is verlopen maar dat ze ook een diepe wonde in de elleboog hadden gevonden. Deze was mooi uitgekuist en met de nodige verzorgingen zou alles wel in orde komen. Ik geloof dat de verpleegsters een duidelijke opdracht meegekregen hebben. Ieder moment van de dag werd ik waargenomen en begroet met de vraag of ik pijn had en iets wou hebben. Ik denk trouwens dat ze weinig de visite hebben van een toerist want, gelijk een prachtige bink van een leeuw (als ik dan toch een vergelijking moet maken...) in een zoo, werd ik door haast iedere verpleegster, tewerkgesteld in dit ziekenhuis gadegeslaan. 3 dagen lang moest ik overnachten in het ziekenhuis en werd ik verzorgd als een koning om daarna samen met Nele, die de taak van de verpleegsters moest overnemen, ons terug te begeven naar onze hostel. Er stond ons een moeilijk en frustrerende taak te wachten want onze reisplanning moest geevalueerd en aangepast worden met het oog op de opgelopen kwetsuren!
Hopend op een gunstig en vlug herstel groeten we jullie,
Nele en Wouter, de trolleypacker
We zijn nu reeds voor de derde keer te gast in La Paz, niet dat het een topbestemming is en we er stapelzot van zijn maar het is tenslotte de transit naar vele bestemmingen in dit land, en dus ook naar Rurrenabaque, de toegangspoort naar de jungle en de pampa's. In ons geval, daar tijdsgebrek de voornaamste tegenspeler is, houden we het bij een 3 daagse tocht door de pampa's, hetgeen zich vertaald in het spotten van een uitgebreide waaier, of sterker nog: de hoogste concentratie van dieren die zich het leven rijk maken in de moerassen. Dit moest één van onze hoogtepunten worden ook omdat ons vooropgestelde plan om naar de uitgestrekte moerassen in brazilië (de pantanal) uiteindelijk ook, hoe kan je het raden, door tijdsgebrek reeds in het water gevallen is.
Maar dit alles werd eerst nog voorafgegaan door een mountainbike-rit van La Paz naar Coroico, een plaatsje aan de voet van de jungle. Deze rit werd beschreven als een duivelse rit downhill langs kliffen die als het ware recht de hel ingaan, het wordt niet voor niets 'the most dangerous road' genoemd. Die naam heeft deze weg te danken aan het feit dat het een combinatie is van: 1) een modderige of stoffige (de 'wegverharding' bestaat uit kiezels en zand...) nauwe baan waar het ene uiteinde, de kant waar we ook moesten rijden, een duik maakt van 70° tot zelfs 90° en 2) het rijgedrag van buschauffeurs en de staat van frisheid van truckchauffeurs. Door deze facetten was onze eerste bekommernis dus, een degelijk agentschap die ons veilig en wel kon leiden naar de eindstreep. Moeilijke opdracht was dit niet aangezien we al heel wat goede commentaren hadden gelezen en gekregen van andere reizigers en de te betalen meerkost was uw veiligheid...! En ten slotte; je wil uiteindelijk als beleving van een dag die normaal beperkt blijft tot het uitblazen van de kaarsjes op de taart, maar die nu gedomineerd zou zijn door adrinalinestoten, toch wel een goede afloop laten kennen...niet!?
Het zou een prachtige verjaardag zijn, de ochtend was vriezend koud maar aan de sterrenhemel was geen wolkje te bespeuren. Al gauw kwamen de eerste zonnestralen de straten verlichten om vervolgens geleidelijk aan het kwik een duwtje opwaarts te geven. We moesten ons allen begeven naar een restaurantje net tegenover het agentschap. Een slimme overeenkomst, het was zo vroeg dat het nauwelijks mogelijk was om reeds een ontbijt elders te kunnen nuttigen en een ontbijt was zeker nodig om met volle sterkte te tocht te kunnen beginnen. De lok werd daarbovenop nog eens versterkt door de ruimtes volop te doen vullen met de geur van lekkere koffie en vers gebakken eitjes... geen ontkomen aan!
Na de verdeling van de groepen (aangezien we met een dertigtal 'bikers' waren werd voor de veiligheid de groep in 2 verdeeld) konden we plaats nemen in ons aangeduid busje om ons vervolgens te begeven naar de start van het traject. Ginds werd dan uiteindelijk ons de fiets met de verschillende accesoires aangegeven (de fiets werd gekenmerkt met een Disneyfiguurtje, dit om zeker geen misverstanden te hebben want ge wilt echt niet plots een andere fiets in je handen hebben waar de remmen juist tegenovergesteld werken!) en een uitgebreide briefing in functie van de veiligheid uitgelegd! Met bonkend hart en volop gespannen zenuwen konden we deze belevenis aanvatten! Het eerste stuk was eenvoudig, de weg was geheel in asfalt en behoorlijk breed en de ravijn was nog niet zó stijl! Votjes kwamen we allen toe aan de vesrschillende tussenstoppen. Nu stond ons, geheel tegen de verwachtingen in, een serieuze klim op het programma waar we al hijgend en puffend een gevecht moesten aangaan met de zwaartekracht. We konden gelukkig weer op adem komen en frisse krachten opdoen na een callorierijk 'tienuurtje' bestaande uit een banaan en een snack want daarna hadden we alle concentratie nodig om 'de gevaarlijkste weg van de wereld' te overwinnen. En toen liep het behoorlijk fout, de kiezelsteentjes bemoeilijkten mij het sturen en na ongeveer één kilometer was er mij een bocht te veel. Ik liep uit naar de rand van de weg en kwam in grote brokstukken terecht. Het vervolg is moeilijk te beschrijven, het was een flits van een moment, maar ik moet over mijn fiets gekatapulteerd zijn, de ravijn in... ik kon me gelukkig vastgrijpen aan de aanwezige planten en struiken. Gelukkig kon ik me nog goed bewegen en trok mezelf op tot een hoogte dat me in oogcontact bracht met de fietsers boven me, daarna bleef ik terplaatse zodat onze gids Guy, ook een belg trouwens, mij kon optrekken. Na wat onderzoek ter controle van de staat van mijn lichaam werd al gauw vastgesteld dat er een breuk was, namelijk van mijn sleutelbeen. Ik, samen met Nele, werd meteen met een van de twee busjes terug naar La Paz gevoerd, naar het ziekenhuis...!
Het eerste nieuws, na het nemen van röntgenfoto's, was redelijk positief. Ze zouden mijn sleutelbeen weer op zijn plaats trekken. Het zou niet veel inhouden beweerde de dokter. Alle hoop voor de trip naar de pampa's was nog niet verloren! Maar toen de specialist mij zijn analyse meegaf en mij vertelde dat een operatie noodzakelijk was, (indien niet zou mijn nu al smalle lichaamsbouw aan ene kant voor nóg 3 cm korter zijn, dat zou al helemaal geen zicht zijn...) stond het huilen me nader dan het lachen. Lijkbleek (ge kent me he...ik en operaties...) moest ik me toch efkes zetten om deze boodschap tot me door te laten dringen! Daar gaat onze, lang naar uitgekeken, trip naar de pampa's! Veel tijd om het te verwerken had ik trouwens niet, de operatie ging aangevat worden nog geen 2 uren later! Maar het is gelijk ze zeggen hé: beter de korte pijn!
Na de moeizame verwerking van de narcose had Nele (ge kunt trouwens niet beter ontwaken met deze prachtige verschijning als eerste waarneming...) me ingelicht dat de operatie vlot is verlopen maar dat ze ook een diepe wonde in de elleboog hadden gevonden. Deze was mooi uitgekuist en met de nodige verzorgingen zou alles wel in orde komen. Ik geloof dat de verpleegsters een duidelijke opdracht meegekregen hebben. Ieder moment van de dag werd ik waargenomen en begroet met de vraag of ik pijn had en iets wou hebben. Ik denk trouwens dat ze weinig de visite hebben van een toerist want, gelijk een prachtige bink van een leeuw (als ik dan toch een vergelijking moet maken...) in een zoo, werd ik door haast iedere verpleegster, tewerkgesteld in dit ziekenhuis gadegeslaan. 3 dagen lang moest ik overnachten in het ziekenhuis en werd ik verzorgd als een koning om daarna samen met Nele, die de taak van de verpleegsters moest overnemen, ons terug te begeven naar onze hostel. Er stond ons een moeilijk en frustrerende taak te wachten want onze reisplanning moest geevalueerd en aangepast worden met het oog op de opgelopen kwetsuren!
Hopend op een gunstig en vlug herstel groeten we jullie,
Nele en Wouter, de trolleypacker
