Santiago del Estero... Waar volksdansen goed voor is!

Na de culinaire uitstapjes in Bariloche en Mendoza vonden we het nog eens nodig om af te wijken van de toeristische route. We wilden cadeautjes gaan afgeven in Santiago del Estero, een stadje waar toeristisch niets te zien is, maar waar voor ons toch wel een heel leuke familie woonde. We zijn namelijk 4 dagen te gast geweest bij Daniel en Mercedes (en hun kinderen), de dansleiders van de argentijnse dansgroep die vorige zomer te gast was op ons festival. Dansen maakt dan ook vrienden overal ter wereld e...

Zoals al gezegd, Santiago del Estero heeft voor toeristen niets te bieden. Het is wel de oudste stad van Argentinie want het is de eerste stad waar de spanjaarden in 1553 hun echt gevestigd hebben. Vandaar heet het ook wel de 'ciudad madre (moederstad)' van Argentinie, maaar behalve een heel mooi aangelegde plaza, een mooi theater (een copie van het bekende Teatro Colon in Buenos Aires) en een gerenoveerd gemeentehuis en congresgebouw is er niet veel meer over van de koloniale gebouwen. Veel reizigers keken dan ook raar op als we vertelden dat we naar die stad gingen. Nu soit, voor ons was het om die dansgroep te doen en da's toch wel een heel stuk beter soms dan al die toeristen.

En of we daar een goede tijd hebben we gehad? Verwend zijn we geweest. Bij onze aankomst op vrijdag kregen we al onmiddellijk een reuze middagmaal voorgeschoteld. Daarna mochten we mee naar de dansschool waar we aan iedereen voorgesteld werden en zijn we de stad gaan verkennen met Sebastian (de oudste zoon) en zijn vriendin Juliana. Zij kennen zoveel mensen met als leuk gevolg dat we op plekjes zijn geweest waar anderen nooit geraken, bijvoorbeeld achter de coulissen van het Theater terwijl een bekende argentijnse groep aan het repeteren was. En 's avonds was partytime. Blijkbaar is 15 jaar in Argentinie een heel speciale verjaardag want in rijke families wordt er dan een superchic feest (zo duur soms als een trouwfeest bij ons) gegeven in een of andere club. Gezien dat een van de meisjes van de dansgroep dus verjaarde mochten wij mee naar dat feest. Zo'n verjaardagsfeest hebben we bij ons toch nog nooit gezien hoor, is bijna chiquer dan een trouwfeest. Maar 't was wel supergezellig omdat we ook heel veel leden van de dansgroep hebben teruggezien en omdat we sinds lang ook eens zelf een dansje konden placeren.

Na wat luieren en rondkuieren in de stad op zaterdag stond er een typisch argentijnse assado (bbq) op het menu samen met de ganse familie en wat leden van de dansgroep. Met de nodige instrumenten en het nodige vocht (we hadden wijn en likeur meegenomen uit Mendoza), en de zwoele temperatuur op de gezellige patio van het huis, werd het een avond om niet gauw meer te vergeten.

Maar dan hadden we de zondag nog... Na wat gezellig gekeuvel met de familie en de zonen des huizes, en het bekijken van onze foto's mochten we mee naar ' El Patio de Freulan'. Wat is dat, zie ik jullie al denken. Wel, deze argentijnse dansgroep heeft ook een aantal dansen met bombo's, supergrote troms typisch voor de gaugo's (argentijnse schapendrijvers van de pampa). Deze bombo's worden gemaakt door Freulan, de beste bombo maker van gans Argentinie, en deze man woont toevallig ook in Santiago del Estero en is een goede vriend van de familie. Hij woont ergens aan de rand van de stad, vlak naast de rivier die Santiago del Estero omringt , in een huis met een enorme patio. Elke zondagavond gaat elke Santeño met een beetje ritme in zijn lichaam naar die patio, uitgerust met tassen vol eten en drinken, spelen de muzikanten van de stad gratis en voor niets en vindt er dus een waar volksfeest plaats onder het gedempte licht van een aantal gele spots. Genoten hebben we, want het ritme is opzwepend, jong en oud staat naast en met elkaar te dansen, iedereen deelt zijn eten, iedereen is vriendelijk,... en vooral geen enkele toerist, behalve deze twee kleine belgjes dan. Tja, het zijn deze dingen die onze reis net ietsje specialer maken!

Jammergenoeg moesten we de maandag na nog een rondleiding in de stad door Mirta (een oudlid van de groep die ook mee was in Veurne) en een salsalesje van mama Mercedes afscheid nemen van deze fantastische familie en groep. Ooit komen ze nog eens naar Europa naar een of ander festival en op ons communiezieltje hebben we hen moeten beloven dat we hen dan zeker gingen opzoeken...

Op weg naar Salta nu...

Nele en Wouter