Puno... Vlottende eilanden!

Na het spotten van de Condors werd het zoals gezegd dringend tijd om onze trip door Peru af te ronden en hoe kan dat beter dan een tweede bezoek aan het fantastische Lake Titicaca, dit keer aan de Peruaanse kant, namelijk in Puno.

Puno ligt in het hartje van het oude 'Coya-territorium' en heeft zijn bestaan vooral te danken aan het nabijgelegen meer. (Ter info: Lake Titicaca is een kwart van Belgie) Puno wordt veelal beschreven als weinig interessant en rustig. Het is inderdaad een rustige stad, maar dit komt wel eens meer voor op deze hoogte. In de stad zelf zijn geen interessante overblijfselen uit de oudheid te vinden. De stad zelf ziet er ook vrij arm uit, de meeste huizen zijn opgetrokken uit adobe en gedekt met golfplaten. Desondanks hangt er 's avonds in het stadscentrum een gezellige sfeer, zodat een overnachting in Puno toch wel de moeite waard is. Overal spelen folkloregroepjes muziek en het is er goedkoop. Puno is ook de stad met meer dan honderd volksdansen, alle worden nog steeds beoefend.

Maar de eigenlijke reden waarom we Puno aandoen zijn natuurlijk de drijvende eilanden van de Uros. Toen de Incas hun rijk uitbreidden trokken de indianen die aan de rand van het meer woonden zich terug op datzelfde meer. De belangrijkste vegetatie in de eerste honderden meters op het meer is het totorariet waarmee ze hun drijvende eilanden bouwden. De Incas lieten hen met rust en honderden jaren later wonen ze er nog steeds. De dagelijkse bezigheid van de Uros bestaat eigenlijk uit het telkens heropbouwen van hun eiland: onderaan rot het riet namelijk constant weg waardoor het bovenaan vernieuwd moet worden. Daarnaast leven ze vooral van de visvangst en meer recentelijk van het verkopen van souveniers aan toeristen (hoe kan het ook anders).

Maar ondanks het hoog commercieel gehalte is het best wel fascinerend om zien hoe echt alles uit het totorariet gemaakt is: de eilanden zelf, maar ook hun huizen, boten, gebruiksmaterialen, visnetten, souveniers, etc. Sommige van deze eilanden zijn voor toeristen toegankelijk en als je hierop wandelt zak je steeds een klein beetje weg en voelt het alsof het af en toe beweegt. Maar bewegen doen die eilanden toch niet echt, behalve dan tijdens het regenseizoen waarin ze lichtelijk van plaats durven verschuiven.

Naast ons bezoek aan die 'floating islands' gingen we met ons bootje verder om 'Isla Taquila' te bezoeken, een eiland midden in het meer met boven op de berg een dorp waar traditie nog hoog in het vaandel gedragen wordt. Na een stevige klim omhoog kwamen we op het centrale plein waar de meeste mannen (en ook de meeste jongetjes) echt wel heel traditioneel gekleed gingen met als meest opmerkelijke attribuut hun muts: als hun muts deels gekleurd/deels wit is zijn ze nog single, hebben ze een volledig gekleurde muts... dan zijn ze gelukkig getrouwd. En onze gids vond het niet leuker om dit toch wel minstens tien keer te vermelden, enkel aan de vrouwelijke toeristen natuurlijk.... de sloeber! Na een heerlijke lokale lunch volgde een steile afdaling en een drie uur durende boottocht terug richting Puno.

En ook hier moesten we nog maar eens afscheid nemen van iemand waarmee we al een tijdje op tour waren. Lisa, het engelse meisje, bleef aan Lake Titicaca voor een paar dagen terwijl wij onze tocht in Bolivie gingen verderzetten. Daarom wilden we toch nog een plezant avondje uit en blijkbaar hadden we daarvoor de 'perfecte' bar uitgekozen. De 'Pietje Pek' herinneringen kwamen al gauw weer bovendrijven bij het horen van de zalige muziek....

Bolivie, here we come again...

Nele en Wouter