We stonden aan een 2-sprong, de ene weg leidde naar de hoofdstad Bogota terwijl de andere ons brengt naar de derde stad van Colombia, namelijk Medellin. Beiden liggen, geheel uiteen welliswaar, op de weg naar de Caraibische kust. We lieten onze keus dan maar afhangen van wat de medereizigers ons konden aanraden. Het was unaniem, iedereen raadde ons aan om Medellin aan te doen, niet omwille van de stad zelf, maar meer om wat te verkennen is in de wijde omgeving.
Medellin, gesticht in 1675 met een inwonersaantal van rond de 2.200.000 kan eerder beschouwd worden als een industriestad met een klein maar bewonderenswaardige centrale plaza aangevuld met sculpturen van de Colombiaanse meester Fernando Botero. De absolute publiekstrekker op deze plaza is echter het museo de antioquia, een schitterend groot en open gebouw, waar andere meesterwerken, allemaal gekenmerkt door molligheid, van diezelfde kunstenaar te bewonderen waren. Het plein, evenals de gehele stad wordt doorkruist door een metro, een modern bouwwerk waar de inwoners heel trots op zijn trouwens. Maar in tegenstelling tot een 'normale' metro die je vervoert van plaats tot plaats onder de stadsfundamenten raast deze tussen de daken. Voorts is ook deze metropool een uitgelezen stek om vele uren te vertoeven in het nachtleven, zona Rosa was het decor van feesten en drinken in aanwezigheid van de lokale bevolking.
De 'tranquillo' sfeer die er nu heerst staat in schril contrast met de woelige periode die het kende in de jaren '80 toen het 'Medellin Cartel', met aan het hoofd de beruchte drugsbaron Pablo Escobar, de straten geheel onveilig maakte. Pas in 1991, wanneer Escobar geplaatst werd in la catedral, een 'gevangenis' geheel gebouwd door hem en naar zijn eigen standaard, keerde enige rust terug. In 1993, na zijn ontsnapping, werd hij door de Colombiaanse strijdkrachten (geholpen door, hoe kan het anders, de CIA en de Delta Forces) opgespoord en neergeknald.
Maar aan 3 dagen in de straten van deze stad te slijten hadden we geen behoefte. Een daguitstap naar het nabije Santa Fe de Antioquia beheerste onze tweede dag. Het stadje is gesticht in 1541 en was voor lange tijd de hoofdstad van de regio tot de nabije stad, Medellin in 1826 deze functie overnam. Het is eveneens de enige stad in de regio die zijn koloniaal karakter kon behouden. Dit kenmerkte zich door gekleurde huizen met soms indrukwekkende gedecoreerde portalen en ramen met uitgegraveerde houten afschermingen, nauwe kasseistraatjes die uitgeven op leuke pleintjes met ieder zijn kerk. Echt een plaatsje waar de sfeer gekenmerkt wordt door gezelligheid en rust.
Onze derde dag bestond in een uitstap naar Carmen de viboral, 70 km buiten Medellin. Een gigantische granieten witloofvormige rots, El Penol, domineert de omgeving waar een soort meer meer kenmerken vertoont van een delta dan een open waterplas. Tientallen eilanden en schiereilanden gespreid over het ganse meer geven de omgeving een geaderde oppervlakte wat te zien was op de rots die een schitternd panoramische zicht levert. Dat toerisme stilletjesaan aangroeit maar nog niet helemaal hoge toppen scheert was te merken aan de trapconstructie, schots en scheef gemetst en gewrongen in de spleet van de rots, die je leidt tot de top. Ach, het had wel iets nonchalants maar dat heeft ook zijn charmes, he! Deze dag sloten we af met heerlijke gegrilde vis vers uit het meer, een culinair juweeltje!
Que Aproveche,
Nele en Wouter
Medellin, gesticht in 1675 met een inwonersaantal van rond de 2.200.000 kan eerder beschouwd worden als een industriestad met een klein maar bewonderenswaardige centrale plaza aangevuld met sculpturen van de Colombiaanse meester Fernando Botero. De absolute publiekstrekker op deze plaza is echter het museo de antioquia, een schitterend groot en open gebouw, waar andere meesterwerken, allemaal gekenmerkt door molligheid, van diezelfde kunstenaar te bewonderen waren. Het plein, evenals de gehele stad wordt doorkruist door een metro, een modern bouwwerk waar de inwoners heel trots op zijn trouwens. Maar in tegenstelling tot een 'normale' metro die je vervoert van plaats tot plaats onder de stadsfundamenten raast deze tussen de daken. Voorts is ook deze metropool een uitgelezen stek om vele uren te vertoeven in het nachtleven, zona Rosa was het decor van feesten en drinken in aanwezigheid van de lokale bevolking.
De 'tranquillo' sfeer die er nu heerst staat in schril contrast met de woelige periode die het kende in de jaren '80 toen het 'Medellin Cartel', met aan het hoofd de beruchte drugsbaron Pablo Escobar, de straten geheel onveilig maakte. Pas in 1991, wanneer Escobar geplaatst werd in la catedral, een 'gevangenis' geheel gebouwd door hem en naar zijn eigen standaard, keerde enige rust terug. In 1993, na zijn ontsnapping, werd hij door de Colombiaanse strijdkrachten (geholpen door, hoe kan het anders, de CIA en de Delta Forces) opgespoord en neergeknald.
Maar aan 3 dagen in de straten van deze stad te slijten hadden we geen behoefte. Een daguitstap naar het nabije Santa Fe de Antioquia beheerste onze tweede dag. Het stadje is gesticht in 1541 en was voor lange tijd de hoofdstad van de regio tot de nabije stad, Medellin in 1826 deze functie overnam. Het is eveneens de enige stad in de regio die zijn koloniaal karakter kon behouden. Dit kenmerkte zich door gekleurde huizen met soms indrukwekkende gedecoreerde portalen en ramen met uitgegraveerde houten afschermingen, nauwe kasseistraatjes die uitgeven op leuke pleintjes met ieder zijn kerk. Echt een plaatsje waar de sfeer gekenmerkt wordt door gezelligheid en rust.
Onze derde dag bestond in een uitstap naar Carmen de viboral, 70 km buiten Medellin. Een gigantische granieten witloofvormige rots, El Penol, domineert de omgeving waar een soort meer meer kenmerken vertoont van een delta dan een open waterplas. Tientallen eilanden en schiereilanden gespreid over het ganse meer geven de omgeving een geaderde oppervlakte wat te zien was op de rots die een schitternd panoramische zicht levert. Dat toerisme stilletjesaan aangroeit maar nog niet helemaal hoge toppen scheert was te merken aan de trapconstructie, schots en scheef gemetst en gewrongen in de spleet van de rots, die je leidt tot de top. Ach, het had wel iets nonchalants maar dat heeft ook zijn charmes, he! Deze dag sloten we af met heerlijke gegrilde vis vers uit het meer, een culinair juweeltje!
Que Aproveche,
Nele en Wouter
Geen opmerkingen:
Een reactie posten