Quito... Het midden van de wereld!
Op onze planning stond de hoofdstad van Ecuador aangeduid als een eendaagse stop om vervolgens onze reis verder te zetten naar het buurland Colombia. De keuze om dit land over te slaan, aangedreven door onze beperking aan de ons ó zo kostbare tijd, vergde niet al te veel aarde aan de grond! We komen hier toch ooit nog eens terug om de Galapagos eilanden aan te doen en dat combineren we dan wel met het rondtrekken in Ecuador...!
Maar door de omstandigheden, ondertussen al wel gekend, was het wel wijs om een iets langere rustpauze in te lassen, zeker na zo'n lange en vermoeiende busrit. We zouden in Quito trouwens ook opgewacht worden door onze Deense vrienden, Christian en Sanne die hun einde van het hoofdstuk 'Zuid Amerika' graag met ons hadden afgesloten en bijpassend gevierd...!
Deze hoofdstad met een populatie van rond de 1.800.000 ligt op de helling van de Pichincha, een nog actieve vulkaan op een hoogte van 2850 meter boven zeeniveau. Wat de stad zeer uniek maakt is namelijk zijn ligging ten opzichte van de evenaar, slechts 35 km noordwaarts gelegen. En dit maakt, naast het prachtige en één van de grootste historisch centra van Zuidelijk Amerika, het interessant om horden toeristen te lokken.
Om dit op te vangen werd logischerwijs een mooi aangelegd (pret)park aangelegd. Niet dat er een rollercoaster de lijn markeert, maar souvenirswinkeltjes en eet- en drinkhuisjes zijn weelderig neergeplant langs netjes aangelegde paden waar hier en daar enkele kleine monumentjes staan. Eén ervan springt dadelijk in het oog, een hoge toren die moet aanduiden waar de evenaar gelegen is. Voorts zijn er nog enkele kleine musea om de belangrijkheid aan te duiden van de regio kruisend met de evenaar. Ook wordt hier de bezoekers duidelijk gemaakt dat de ligging van die in het oog springende toren een foutje was van de toen Franse wetenschappers! De werkelijke evenaar ligt zo maar even op 240 meter verwijderd van de rood gemarkeerde equator-lijn, aangehaald door de moderne technologie namelijk de GPS! Het museum gelegen op de werkelijke lijn is ook een aanrader, waar een stukje cultuur van de streek uiteengedaan wordt en waar enkele proeven worden ondernomen om toch maar aan te wijzen dat het de echte evenaar is en wat er zo speciaal is. Zo wordt Simpsons-gewijs aangetoond dat het water aan beide halfronden tegenstrijdig wegkolkt. En dat op de evenaar een ei, met de nodige kunsten, rechtop kan staan bovenop een nagel.
Een ander museumpje, het was soort uiteenzetting van een, door de regering ontweken en dus niet gesubsidieerde, vereniging van wetenschappers die de regio bestudeert met alle culturele en historische aspecten van dienst. Zo wordt ons ook duidelijk gemaakt dat Quito spiritueel één van de belangrijkste steden was in het Inca-rijk beargumenteerd door het feit dat aan de evenaar je het dichtst reikt aan de zon, daar de zon en de maan dan ook de aanbeden verschijnselen waren, met andere woorden de Goden. Ook was de situering van de zon in Quito belangrijk voor het aanstormend en inpalmend Christendom, Zo kan je zien op een plattegrond van de stad dat de kerken zich op één rechte lijn bevinden (dit werd ons ook ingelicht in deze museum, om efkes zelf tot deze constatatie te komen zijn wij niet zo vindingrijk), zodanig gesitueerd dat, door de baan van de zon, Christus- en Mariabeelden op een bepaald tijdstip een aureool van zonneschijn omvatten. Toegegeven, om de lokale bevolking te bekeren konden de missionarissen door dit vindingrijk mirakel hun doel alvast veel meer vergemakkelijken!
Om onze 2 andere volle dagen in te vullen zochten we naar een geschikt programma, we konden alvast onze aandacht besteden aan een namiddagske rondwalen in het historische center, een must in elke grootstad ondergedompeld in koloniale architectuur. Onze tweede dag bestond erin één van de eigenaardigste bezoeken te ondernemen die we als toeristen ooit gedaan hebben. We gingen samen met nog een Canadese vrouw een bezoek brengen aan buitenlandse gevangen in de vrouwengevnagenis. We moesten een naam uitpikken uit de lijst die vrijgegeven is aan een daarvoor speciale instelling (The South American Explorer), waarna we vriendelijksgewijs wat inkopen doen voor onze gesprekpartners. De uitgepikte vrouwen kwamen uit België (uit Brussel), Duitsland, Ierland, Italië en Canada. Na de controle en de nodige stempels konden we ons begeven naar de ontmoetingsruimte om kennis te maken met de geinterneerden. Na nog geen 20 minuutjes hadden we onze eerste kennismaking met het leven binnen de muren van deze gevangenis: Ecuadoriaanse meisjes vonden het nodig om in de kamer waar wij allen waren te oefenen voor hun dansjes, het evolueerde in hevige discussies wat bijna uitmonde in een handgemeen, was het niet dat er eentje tussenbeide kwam (ze was niet in de stemming om op dat moment een robbertje te vechten...).Wat daarna volgde was een rondleiding doorheen het gebouw om daarna samen onze vragen af te vuren over hun verleden, heden en toekomst. Het kwam er eigenlijk op neer dat iedereen een periode van 8 jaar hun volledige vrijheid moesten inruilen voor een kamertje van 3 op 3 meter, dat ze moesten delen met 2 andere gevangen als gevolg van betrapping op drugssmokkel. De meesten waren er zich van bewust op de aanwezigheid van drugs, maar enkelen waren gewoon ongelukkigen die onbewust ingezet werden als drugcouriers. Eén persoon, Zoë Savage , een Ierse journaliste werkend voor de BBC en moeder van 2 heel jonge kinderen was een persoon met een uiterst intrigerend verhaal. Ze werd er ingeluisd door haar beste vriend, tevens peter van een van haar kinderen die 2.5 kg cocaïne in haar bagage had gestopt. Geheel onder de indruk en ontdaan van dit triest verhaal spendeerden we de rest van de avond aan deze bijzondere belevenis. We kunnen alleen maar hopen en heel voorzichtig zijn dat we zulke gebeurtenissen nooit zullen meemaken...!
Hier moesten we de laatste avond ook afscheid nemen van Christian en Sanne, we hadden elkaar in elk land dat zij aandeden ontmoet en zij konden dus bevredigd hun laatste dagen spenderen in New York... See you in Denmark!!!
Ciao cariños!!!
Nele en Wouter
Op onze planning stond de hoofdstad van Ecuador aangeduid als een eendaagse stop om vervolgens onze reis verder te zetten naar het buurland Colombia. De keuze om dit land over te slaan, aangedreven door onze beperking aan de ons ó zo kostbare tijd, vergde niet al te veel aarde aan de grond! We komen hier toch ooit nog eens terug om de Galapagos eilanden aan te doen en dat combineren we dan wel met het rondtrekken in Ecuador...!
Maar door de omstandigheden, ondertussen al wel gekend, was het wel wijs om een iets langere rustpauze in te lassen, zeker na zo'n lange en vermoeiende busrit. We zouden in Quito trouwens ook opgewacht worden door onze Deense vrienden, Christian en Sanne die hun einde van het hoofdstuk 'Zuid Amerika' graag met ons hadden afgesloten en bijpassend gevierd...!
Deze hoofdstad met een populatie van rond de 1.800.000 ligt op de helling van de Pichincha, een nog actieve vulkaan op een hoogte van 2850 meter boven zeeniveau. Wat de stad zeer uniek maakt is namelijk zijn ligging ten opzichte van de evenaar, slechts 35 km noordwaarts gelegen. En dit maakt, naast het prachtige en één van de grootste historisch centra van Zuidelijk Amerika, het interessant om horden toeristen te lokken.
Om dit op te vangen werd logischerwijs een mooi aangelegd (pret)park aangelegd. Niet dat er een rollercoaster de lijn markeert, maar souvenirswinkeltjes en eet- en drinkhuisjes zijn weelderig neergeplant langs netjes aangelegde paden waar hier en daar enkele kleine monumentjes staan. Eén ervan springt dadelijk in het oog, een hoge toren die moet aanduiden waar de evenaar gelegen is. Voorts zijn er nog enkele kleine musea om de belangrijkheid aan te duiden van de regio kruisend met de evenaar. Ook wordt hier de bezoekers duidelijk gemaakt dat de ligging van die in het oog springende toren een foutje was van de toen Franse wetenschappers! De werkelijke evenaar ligt zo maar even op 240 meter verwijderd van de rood gemarkeerde equator-lijn, aangehaald door de moderne technologie namelijk de GPS! Het museum gelegen op de werkelijke lijn is ook een aanrader, waar een stukje cultuur van de streek uiteengedaan wordt en waar enkele proeven worden ondernomen om toch maar aan te wijzen dat het de echte evenaar is en wat er zo speciaal is. Zo wordt Simpsons-gewijs aangetoond dat het water aan beide halfronden tegenstrijdig wegkolkt. En dat op de evenaar een ei, met de nodige kunsten, rechtop kan staan bovenop een nagel.
Een ander museumpje, het was soort uiteenzetting van een, door de regering ontweken en dus niet gesubsidieerde, vereniging van wetenschappers die de regio bestudeert met alle culturele en historische aspecten van dienst. Zo wordt ons ook duidelijk gemaakt dat Quito spiritueel één van de belangrijkste steden was in het Inca-rijk beargumenteerd door het feit dat aan de evenaar je het dichtst reikt aan de zon, daar de zon en de maan dan ook de aanbeden verschijnselen waren, met andere woorden de Goden. Ook was de situering van de zon in Quito belangrijk voor het aanstormend en inpalmend Christendom, Zo kan je zien op een plattegrond van de stad dat de kerken zich op één rechte lijn bevinden (dit werd ons ook ingelicht in deze museum, om efkes zelf tot deze constatatie te komen zijn wij niet zo vindingrijk), zodanig gesitueerd dat, door de baan van de zon, Christus- en Mariabeelden op een bepaald tijdstip een aureool van zonneschijn omvatten. Toegegeven, om de lokale bevolking te bekeren konden de missionarissen door dit vindingrijk mirakel hun doel alvast veel meer vergemakkelijken!
Om onze 2 andere volle dagen in te vullen zochten we naar een geschikt programma, we konden alvast onze aandacht besteden aan een namiddagske rondwalen in het historische center, een must in elke grootstad ondergedompeld in koloniale architectuur. Onze tweede dag bestond erin één van de eigenaardigste bezoeken te ondernemen die we als toeristen ooit gedaan hebben. We gingen samen met nog een Canadese vrouw een bezoek brengen aan buitenlandse gevangen in de vrouwengevnagenis. We moesten een naam uitpikken uit de lijst die vrijgegeven is aan een daarvoor speciale instelling (The South American Explorer), waarna we vriendelijksgewijs wat inkopen doen voor onze gesprekpartners. De uitgepikte vrouwen kwamen uit België (uit Brussel), Duitsland, Ierland, Italië en Canada. Na de controle en de nodige stempels konden we ons begeven naar de ontmoetingsruimte om kennis te maken met de geinterneerden. Na nog geen 20 minuutjes hadden we onze eerste kennismaking met het leven binnen de muren van deze gevangenis: Ecuadoriaanse meisjes vonden het nodig om in de kamer waar wij allen waren te oefenen voor hun dansjes, het evolueerde in hevige discussies wat bijna uitmonde in een handgemeen, was het niet dat er eentje tussenbeide kwam (ze was niet in de stemming om op dat moment een robbertje te vechten...).Wat daarna volgde was een rondleiding doorheen het gebouw om daarna samen onze vragen af te vuren over hun verleden, heden en toekomst. Het kwam er eigenlijk op neer dat iedereen een periode van 8 jaar hun volledige vrijheid moesten inruilen voor een kamertje van 3 op 3 meter, dat ze moesten delen met 2 andere gevangen als gevolg van betrapping op drugssmokkel. De meesten waren er zich van bewust op de aanwezigheid van drugs, maar enkelen waren gewoon ongelukkigen die onbewust ingezet werden als drugcouriers. Eén persoon, Zoë Savage , een Ierse journaliste werkend voor de BBC en moeder van 2 heel jonge kinderen was een persoon met een uiterst intrigerend verhaal. Ze werd er ingeluisd door haar beste vriend, tevens peter van een van haar kinderen die 2.5 kg cocaïne in haar bagage had gestopt. Geheel onder de indruk en ontdaan van dit triest verhaal spendeerden we de rest van de avond aan deze bijzondere belevenis. We kunnen alleen maar hopen en heel voorzichtig zijn dat we zulke gebeurtenissen nooit zullen meemaken...!
Hier moesten we de laatste avond ook afscheid nemen van Christian en Sanne, we hadden elkaar in elk land dat zij aandeden ontmoet en zij konden dus bevredigd hun laatste dagen spenderen in New York... See you in Denmark!!!
Ciao cariños!!!
Nele en Wouter
Geen opmerkingen:
Een reactie posten