Ons plan om onmiddellijk van Quito door te reizen naar Colombia werd nog maar eens gewijzigd als gevolg van enthousiaste verhalen van andere reizigers en ook door het feit dat we nog maar eens een dokter moesten bezoeken om Wouter zijn open wonde na te zien (die open wonde is intussen volledig genezen verklaard) . We besloten dus om voor een dagje naar Otavalo, een stadje tussen Quito en de Colombiaanse grens, te reizen.
Otavalo is een provinciestad die praktisch volledig afgestemd is op toerisme. Het stadje is namelijk vooral gekend omwille van de grootste indianenmarkt in Zuid-Amerika , en dat hoofdzakelijk op zaterdag. De binnenstad is één grote bazaar, een eindeloze straatmarkt van tenten, kraampjes en winkeltjes. De Indianen uit deze streek worden als gewiekste handelaars beschouwd, de meeste spreken tegenwoordig zelfs een woordje Engels. Werkelijk alle soorten handwerk wordt hier aan de man gebracht wat het nodige kleurenspel oplevert. We brengen er echter niet al te veel tijd door, per slot van rekening hebben we al veel te veel op soortgelijke markten rondgestruind.
Gezien we het shoppen van artesania een beetje beu waren (kan je je het inbeelden, een vrouw die shoppen beu is???) besloten we om de volgende dag maar heel vroeg onze rugzak te pakken en eindelijk naar het land te trekken waar we zo naar uitkijken. Colombia.... here we come!!!!
Ciao
Nele en Wouter
Otavalo is een provinciestad die praktisch volledig afgestemd is op toerisme. Het stadje is namelijk vooral gekend omwille van de grootste indianenmarkt in Zuid-Amerika , en dat hoofdzakelijk op zaterdag. De binnenstad is één grote bazaar, een eindeloze straatmarkt van tenten, kraampjes en winkeltjes. De Indianen uit deze streek worden als gewiekste handelaars beschouwd, de meeste spreken tegenwoordig zelfs een woordje Engels. Werkelijk alle soorten handwerk wordt hier aan de man gebracht wat het nodige kleurenspel oplevert. We brengen er echter niet al te veel tijd door, per slot van rekening hebben we al veel te veel op soortgelijke markten rondgestruind.
Gezien we het shoppen van artesania een beetje beu waren (kan je je het inbeelden, een vrouw die shoppen beu is???) besloten we om de volgende dag maar heel vroeg onze rugzak te pakken en eindelijk naar het land te trekken waar we zo naar uitkijken. Colombia.... here we come!!!!
Ciao
Nele en Wouter
Geen opmerkingen:
Een reactie posten