Iedereen had ons al gewaarschuwd voor Cartagena. Het zou de mooiste stad zijn van Zuid-Amerika en we zouden er ons hart verliezen (dixit Mama Mercedes van Argentinie). Of het aan die verwachtingen voldeed? Nog meer dan dat eigenlijk. Een immens koloniaal museum waar je uren kan in rondwandelen en dat ommuurd door gigantische muren waarachter de Caribische zee ineens verschijnt. Vandaar ook dat we er twee keer naartoe gegaan zijn. Eenmaal om een boot te zoeken (zie later) en de tweede keer om meer te genieten van de grandeur van deze stad.
Cartagena is de belangrijkste havenplaats in het noordwesten van Colombia. De werkelijke naam van de stad is eigenlijk Cartagena de Indias en is vandaag zowel een belangrijk economisch centrum als een toeristische trekpleister.
De stad werd genoemd naar de Spaanse stad Cartagena en is gesticht in 1533. Lange tijd was het een belangrijke schakel tussen Spanje en Zuid-Amerika gezien het een van de belangrijkste havens was van de Zilvervloot en daarom ook een gewild doel voor piraten. Vandaar ook de vele forten en de muren (Las Murallas) die de stad omringen.
Zoals gezegd is Cartagena de mooiste koloniale stad van Zuid-Amerika en de kleurenpracht van al deze koloniale gebouwen treft men vooral aan in de Oude Stad, het stadsgedeelte binnen de muren. Ten zuiden van de Murallas ligt dan de moderne stad Cartagena op het schiereiland van Bocagrande.
Na ons bezoek in Medellin trokken we dus eerst naar Cartagena om op zoek te gaan naar een geschikte zeilboot om later de overtocht te maken naar Panama via de San Blas eilanden. Gelukkig hadden we daarvoor het geschikte hostal (Casa Viena) uitgezocht want het ging er vol van aanbiedingen en de uitbaters wisten perfect welke kapiteins betrouwbaar waren en welke vooral de rumfles verkozen. Na de naam van kapi Camilla gekregen te hebben trokken we naar Club Nautico, het mekka voor de zeilers die aanmeren in deze Caribische parel. Na nog maar 5 minuutjes met Camilla overlegd te hebben bleek al dat we de perfecte 'vrouw' gevonden hadden, dus we konden met gerust gemoed nog een paar dagen gaan genieten in Parque Tayrona.
Maar de wet van Murphy zorgt er wel eens voor dat dat gerust gemoed soms wat te voorbarig is. Toen we de tweede keer in Cartagena kwamen bleek ineens dat Camilla een andere jobaanbieding gekregen had die veel interessanter was en dus ging ze niet meer naar San Blas. Gelukkig was haar vader ook de eigenaar van een zeilbootje en ondanks zijn geplande vakantie op een koffiefinca om daar op zijn gemakje van de worldcup te genieten, besloot hij toch om de overtocht te maken (Tja, als er over dollars gesproken wordt...). De beste keuze voor ons bleek achteraf want Capi Hernan heeft al 5 jaar ervaring met deze overtocht dus we waren compleet veilig onder zijn zeilen.
Na nog een paar dagen rondslenteren samen met onze Israelische vriend Umri en het meermaals verorberen van de fantastische pannenkoeken van Crepes and Wafles (ware kunstwerkjes die smelten op je tong en dat voor slechts 1.5 euro) mochten we afscheid nemen van het Zuid-Amerikaanse vasteland en begon een nieuw stuk van ons avontuur. Central America, here we come!!!!
Ciao Carinos!!
Nele en Wouter
Maar de wet van Murphy zorgt er wel eens voor dat dat gerust gemoed soms wat te voorbarig is. Toen we de tweede keer in Cartagena kwamen bleek ineens dat Camilla een andere jobaanbieding gekregen had die veel interessanter was en dus ging ze niet meer naar San Blas. Gelukkig was haar vader ook de eigenaar van een zeilbootje en ondanks zijn geplande vakantie op een koffiefinca om daar op zijn gemakje van de worldcup te genieten, besloot hij toch om de overtocht te maken (Tja, als er over dollars gesproken wordt...). De beste keuze voor ons bleek achteraf want Capi Hernan heeft al 5 jaar ervaring met deze overtocht dus we waren compleet veilig onder zijn zeilen.
Na nog een paar dagen rondslenteren samen met onze Israelische vriend Umri en het meermaals verorberen van de fantastische pannenkoeken van Crepes and Wafles (ware kunstwerkjes die smelten op je tong en dat voor slechts 1.5 euro) mochten we afscheid nemen van het Zuid-Amerikaanse vasteland en begon een nieuw stuk van ons avontuur. Central America, here we come!!!!
Ciao Carinos!!
Nele en Wouter
Geen opmerkingen:
Een reactie posten