Past... Allemaal nog mooier dan onze dromen!
We hadden er zo lang naar uitgekeken, ondanks alle waarschuwingen, en eindelijk zijn we aangekomen in het land waar de Pacific, de Andes, de Amazone, en de Carribean elkaar ontmoeten. Het land van de lachende mensen, het land van de salsa, van wereld's beste koffie en van het lekkerste fruit. Spijtig genoeg ook van de grootste cockaïne-produktie maar dat plaatsen we maar als een kanttekening. Het land vernoemd naar Columbus, (die er nooit een stap heeft gezet), het land van geruillla´s en (para) milititairen. We zijn dus in Colombia aangekomen...
Het verlaten van Ecuador ging relatief makkelijk. Zonder ook maar enige moeilijkheden en zonder ook maar één papiertje in te vullen gingen we de grens over. Nog nooit zo makkelijk 90 dagen in een Zuid-Amerikaans land bekomen. Verder was de sfeer aan de grens ook heel relaxt. Iemand kwam ons op zijn gemakje vragen of we een taxi wilden, waar we naar toe gingen, of hij iets voor ons kon doen... en dat allemaal zonder ook maar iets van tip te vragen (was elders in Zuid-Amerika wel heel gebruikelijk). Ongelooflijk die vriendelijkheid hier. Hoewel toerisme voor de Colombianen een goede zaak zou zijn (het land heeft ongelooflijk te lijden onder zijn slechte imago, echt een zonde!), zijn wij maar al te blij dat het hier allemaal nog zo puur en ongerept is.
In de buurt van Ipiales, net over de grens, hebben we eerst Las Lajas bezocht. Dit plaatsje is vooral bekend om zijn wel heel bijzondere kerk. Deze kerk is namelijk gebouwd op een brug boven de rivier Rio Gauitara. Schitterend om van bovenaf te bekijken. Deze plaats is een waar bedevaartsoord voor veel Colombianen en wordt dan ook gekenmerkt door duizenden bordjes die mensen daar aanbrengen als bedanking voor één of ander wonder die hen overkomen is. Een heel speciale atmosfeer straalt die plek uit.
Daarna zijn we maar onmiddellijk doorgereisd naar Pasto, ....
Waar we meer van onder de indruk waren was echter de rit daarnaartoe. Deze was echt wonderlijk. Wat zeg ik, adembenemend gewoon!!! Men had ons verteld dat we aan de rechterkant van de bus moesten zitten en we waren nog geen kwartier vertrokken en we wisten al waarom. Dergelijke landschappen hadden we nog in geen enkel land gezien. De bergen werden allemaal bedekt door lappendekens in diverse kleuren groen. Bananen- en bamboeplantages alom tegenwoordig, een ravijn die zo diep was dat we niet eens het eindpunt zagen, steile bergwanden, .... Echt één van de mooiste busritten die we tot nu toe gemaakt hebben. En er zouden nog veel dergelijke ritten volgen beloofde men ons.
Gezien Pasto zelf niet zoveel te bieden had en het toch al dagen onophoudelijk regende besloten we om na één dagje al verder te reizen naar Popayan...
Jullie kunnen het waarschijnlijk al merken in de manier van ons schrijven: we zijn dus volledig onder de indruk van dit totaal nieuwe land. Het is massa's mooier dan we ons hadden kunnen voorstellen. Echt jammer dat buitenlandse zaken zo'n negatief advies geven want wat de veiligheid betreft, door de harde hand van de huidige president Uribe is die heel erg verbeterd. Militairen zijn alomtegenwoordig terwijl de guerilla momenteel heel ver terug gedrongen is. Op dit ogenblik voelen we ons hier zelfs veiliger dan in andere landen die we al bezocht hebben.
Binnenkort meer over dit fantastische land!!!
Ciao
Nele en Wouter
We hadden er zo lang naar uitgekeken, ondanks alle waarschuwingen, en eindelijk zijn we aangekomen in het land waar de Pacific, de Andes, de Amazone, en de Carribean elkaar ontmoeten. Het land van de lachende mensen, het land van de salsa, van wereld's beste koffie en van het lekkerste fruit. Spijtig genoeg ook van de grootste cockaïne-produktie maar dat plaatsen we maar als een kanttekening. Het land vernoemd naar Columbus, (die er nooit een stap heeft gezet), het land van geruillla´s en (para) milititairen. We zijn dus in Colombia aangekomen...
Het verlaten van Ecuador ging relatief makkelijk. Zonder ook maar enige moeilijkheden en zonder ook maar één papiertje in te vullen gingen we de grens over. Nog nooit zo makkelijk 90 dagen in een Zuid-Amerikaans land bekomen. Verder was de sfeer aan de grens ook heel relaxt. Iemand kwam ons op zijn gemakje vragen of we een taxi wilden, waar we naar toe gingen, of hij iets voor ons kon doen... en dat allemaal zonder ook maar iets van tip te vragen (was elders in Zuid-Amerika wel heel gebruikelijk). Ongelooflijk die vriendelijkheid hier. Hoewel toerisme voor de Colombianen een goede zaak zou zijn (het land heeft ongelooflijk te lijden onder zijn slechte imago, echt een zonde!), zijn wij maar al te blij dat het hier allemaal nog zo puur en ongerept is.
In de buurt van Ipiales, net over de grens, hebben we eerst Las Lajas bezocht. Dit plaatsje is vooral bekend om zijn wel heel bijzondere kerk. Deze kerk is namelijk gebouwd op een brug boven de rivier Rio Gauitara. Schitterend om van bovenaf te bekijken. Deze plaats is een waar bedevaartsoord voor veel Colombianen en wordt dan ook gekenmerkt door duizenden bordjes die mensen daar aanbrengen als bedanking voor één of ander wonder die hen overkomen is. Een heel speciale atmosfeer straalt die plek uit.
Daarna zijn we maar onmiddellijk doorgereisd naar Pasto, ....
Waar we meer van onder de indruk waren was echter de rit daarnaartoe. Deze was echt wonderlijk. Wat zeg ik, adembenemend gewoon!!! Men had ons verteld dat we aan de rechterkant van de bus moesten zitten en we waren nog geen kwartier vertrokken en we wisten al waarom. Dergelijke landschappen hadden we nog in geen enkel land gezien. De bergen werden allemaal bedekt door lappendekens in diverse kleuren groen. Bananen- en bamboeplantages alom tegenwoordig, een ravijn die zo diep was dat we niet eens het eindpunt zagen, steile bergwanden, .... Echt één van de mooiste busritten die we tot nu toe gemaakt hebben. En er zouden nog veel dergelijke ritten volgen beloofde men ons.
Gezien Pasto zelf niet zoveel te bieden had en het toch al dagen onophoudelijk regende besloten we om na één dagje al verder te reizen naar Popayan...
Jullie kunnen het waarschijnlijk al merken in de manier van ons schrijven: we zijn dus volledig onder de indruk van dit totaal nieuwe land. Het is massa's mooier dan we ons hadden kunnen voorstellen. Echt jammer dat buitenlandse zaken zo'n negatief advies geven want wat de veiligheid betreft, door de harde hand van de huidige president Uribe is die heel erg verbeterd. Militairen zijn alomtegenwoordig terwijl de guerilla momenteel heel ver terug gedrongen is. Op dit ogenblik voelen we ons hier zelfs veiliger dan in andere landen die we al bezocht hebben.
Binnenkort meer over dit fantastische land!!!
Ciao
Nele en Wouter
Geen opmerkingen:
Een reactie posten