Popayan... de witte koloniale stad van Colombia.
Het leuke en verrassende, maar ook geregeld het moeilijke, aan het reizen in Colombia, een uitgestrekt en varriërend land dat ondervertegenwoordigd is in alle gekende gidsen, is dat je niet weet wat er van te verwachten valt. We laten ons op ons gevoel meedrijven en hopen dat die verrassingen een leuk verloop zullen kennen.
Een must volgens enkelingen die colombia aangedaan hebben was alvast Popayan, de provinciehoofdstad van Cauca. Een gezellige middelgrote stad van om en bij de 215.000 inwoners waar we konden slenteren door straten die ons leidden langs prachtige witgeschilderde koloniale huizen met in het hart van het centrum een mooi groenaangelegde plaza gedomineerd door een prachtige kathedraal en een lieflijke klokkentoren. Dat het gehele centrum er nog zo mooi uitzag als het was gesticht in 1537 was het gevolg van het heropbouwen of restaureren van elk gebouw dat schade opliep door de aardbeving in 1983. Merkwaardig, maar zeker geappricieerd, was dat de stad volledig gerestaureerd werd in de oorspronkelijke staat en niet, zoals vele plaatsen waar verwoestende natuurverschijnselen gewoed hebben, met moderne architectuur vervangen werd.
Deze mooie onvervalste historische stad moest ook de inwoners veel inspiratie gebracht hebben want vele kunstenaars, componisten en dichters groeiden hier op om Colombia op artistiek vlak te verrijken. Maar ook op politiek vlak had Popayan een ongetwijfelde grote inslag, de meeste presidenten, het zouden er een elftal moeten zijn dat Colombia gekend heeft, kwamen hier vandaan.
Enkele dagjes uitblazen en genieten van de colombiaanse koffietjes (werkelijk de beste ter wereld!) kwam zeker niet ongelegen. Hierna konden we ons weer onderdompelen in de mystieke cultuur die héél vele jaren leefde in San Augustin op enkel uren rijden van Popayan.
Nele en Wouter
Het leuke en verrassende, maar ook geregeld het moeilijke, aan het reizen in Colombia, een uitgestrekt en varriërend land dat ondervertegenwoordigd is in alle gekende gidsen, is dat je niet weet wat er van te verwachten valt. We laten ons op ons gevoel meedrijven en hopen dat die verrassingen een leuk verloop zullen kennen.
Een must volgens enkelingen die colombia aangedaan hebben was alvast Popayan, de provinciehoofdstad van Cauca. Een gezellige middelgrote stad van om en bij de 215.000 inwoners waar we konden slenteren door straten die ons leidden langs prachtige witgeschilderde koloniale huizen met in het hart van het centrum een mooi groenaangelegde plaza gedomineerd door een prachtige kathedraal en een lieflijke klokkentoren. Dat het gehele centrum er nog zo mooi uitzag als het was gesticht in 1537 was het gevolg van het heropbouwen of restaureren van elk gebouw dat schade opliep door de aardbeving in 1983. Merkwaardig, maar zeker geappricieerd, was dat de stad volledig gerestaureerd werd in de oorspronkelijke staat en niet, zoals vele plaatsen waar verwoestende natuurverschijnselen gewoed hebben, met moderne architectuur vervangen werd.
Deze mooie onvervalste historische stad moest ook de inwoners veel inspiratie gebracht hebben want vele kunstenaars, componisten en dichters groeiden hier op om Colombia op artistiek vlak te verrijken. Maar ook op politiek vlak had Popayan een ongetwijfelde grote inslag, de meeste presidenten, het zouden er een elftal moeten zijn dat Colombia gekend heeft, kwamen hier vandaan.
Enkele dagjes uitblazen en genieten van de colombiaanse koffietjes (werkelijk de beste ter wereld!) kwam zeker niet ongelegen. Hierna konden we ons weer onderdompelen in de mystieke cultuur die héél vele jaren leefde in San Augustin op enkel uren rijden van Popayan.
Nele en Wouter
Geen opmerkingen:
Een reactie posten