On the road... 4 dagen bussen!!!
Na een weekje blijven hangen in La Paz en de nodige herstructureringen in onze reisplanning werd het dringend tijd weer een stapje verder te gaan. Na de aanschaf van een trolley voor Wouter zijn rugzak waren we klaar voor onze langste busrit ooit: 4 dagen, rechtstreeks van La Paz naar Quito (de hoofdstad van Ecuador). Gelukkig met een stop in Lima.
Het begon goed onze reis: we hadden een heel comfortabele bus met zelfs een salonnetje een een speeltafel, we kregen lekker eten, de grensovergang ging vlotjes (en dat om 10uur 's avonds), er waren nog meer toeristen, dus.... het viel al bij al nog mee. Nu ja, wij weer veel te vroeg victorie gekraaid natuurlijk, zo optimistisch als we zijn. Om 5 uur 's morgen bleek er ineens iets mis te zijn met de bus en daar stonden we dan, in de middle of nowhere tussen Puno en Arequipa in iets dat leek op een maanlandschap omringd met bergen. De chauffeur en de mannelijke pasagiers hadden natuurlijk elk hun theorie over het mankement maar een oplossing??? Nu soit, na 5 uur wachten bleek er ineens een mirakel gebeurd want de bus deed het ineens weer. Wat er precies fout was zullen we nooit weten, maar ja, doet dat er iets toe in Zuid-Amerika? Na 4 maanden reizen wordt het heel gemakkelijk om overal in te berusten en gewoon dergelijke dingen te aanvaarden zoals ze zijn.
Maar.... het moet gezegd, onze vertraging heeft ons ook iets fantastisch opgeleverd. Namelijk een toffe vriendschap met een koppel uit Lima. De ganse verdere busrit hebben ze ons honderduit verteld over hun land en hun stad, en natuurlijk vonden ze het zinloos dat we een hostal gingen zoeken voor een paar uurtjes, we konden toch gewoon mee naar hun huis en daar douchen, wat eten en uitrusten. En onze duizenden 'muchas gracias' was al helemaal overbodig (volgens hen), het was toch niet meer dan normaal dat ze dat voor ons deden... Van gastvrijheid gesproken!!!
En nog het meest fantastische aan de ontmoeting met hen was, dat ze ons in een 4 tal uur toch wel een paar mooie plekjes van de Peruviaanse hoofdstad hebben geshowd. Jammergenoeg was de Plaza de Armas (het belangrijkste plein van elke stad) afgesloten van alle verkeer/personen wegens de verkiezingen maar na lang aandringen mochten we er toch efkes op om wat foto's te nemen. Volgens vele Peruvianen is hun Plaza de Armas de allermooiste van gans Zuid-Amerika. Of het nu de mooiste is van het ganse continent laten we in het midden maar het was alvast heel indrukwekkend met alle koloniale en historische gebouwen in dezelfde kleur geschilderd, met een mooie aangelegd park in het midden en het presidentieel paleis met de wacht aan een uiteinde van het plein. Daarna ook nog Chinatown (bestaat ook overal) gaan bezoeken en wat typische Artisanale markten. En natuurlijk moesten we ook overal de lokale specialiteiten proeven: eend in een soort sausje, een ijsje van een typische vrucht, geroosterde mais met zout, ... Onze voormiddag werd met reeds halfvolle maag afgesloten met nog een overheerlijke lunch die de nanny van het gezin bereid had ook nog zien binnen te werken.
Jammergenoeg moesten we na een aantal uurtjes alweer afscheid nemen van dit fantastisch koppel. Nog vlug even een supermarktje binnen om wat mondvoorraad voor de volgende helft van onze busrit in te slaan en daar deden we toch wel een fantastische ontdekking zeker: Cote d'or Chocolade en Jules Destroopere koekjes. Hoewel we in de landen van de cacaobonen zijn weten ze toch niet zoveel van chocolade maken dus... die lekkere zwarte chocola konden we toch moeilijk laten liggen é. Het zou de pijn van de lange busrit zeker wat verlichten.
En gelukkig verliep ook de tweede helft van deze hellerit zonder al te veel moeilijkheden. Afgezien van een tergend langzame grensovergang en een tekort aan diesel die nergens meer te vinden was kwamen we slechts met 6 uur vertraging aan in Quito, de hoofdstad van Ecuador. Daar werden we dan ook nog voor de laatste keer begroet door onze Deense vrienden Christian en Sanne, dus de 'thuiskomst' in Ecuador kon niet beter.
Efkes bekomen hier in Quito van deze helse rit en dan.... Colombia!!!!
Hasta la vista!!!
Nele en Wouter
Na een weekje blijven hangen in La Paz en de nodige herstructureringen in onze reisplanning werd het dringend tijd weer een stapje verder te gaan. Na de aanschaf van een trolley voor Wouter zijn rugzak waren we klaar voor onze langste busrit ooit: 4 dagen, rechtstreeks van La Paz naar Quito (de hoofdstad van Ecuador). Gelukkig met een stop in Lima.
Het begon goed onze reis: we hadden een heel comfortabele bus met zelfs een salonnetje een een speeltafel, we kregen lekker eten, de grensovergang ging vlotjes (en dat om 10uur 's avonds), er waren nog meer toeristen, dus.... het viel al bij al nog mee. Nu ja, wij weer veel te vroeg victorie gekraaid natuurlijk, zo optimistisch als we zijn. Om 5 uur 's morgen bleek er ineens iets mis te zijn met de bus en daar stonden we dan, in de middle of nowhere tussen Puno en Arequipa in iets dat leek op een maanlandschap omringd met bergen. De chauffeur en de mannelijke pasagiers hadden natuurlijk elk hun theorie over het mankement maar een oplossing??? Nu soit, na 5 uur wachten bleek er ineens een mirakel gebeurd want de bus deed het ineens weer. Wat er precies fout was zullen we nooit weten, maar ja, doet dat er iets toe in Zuid-Amerika? Na 4 maanden reizen wordt het heel gemakkelijk om overal in te berusten en gewoon dergelijke dingen te aanvaarden zoals ze zijn.
Maar.... het moet gezegd, onze vertraging heeft ons ook iets fantastisch opgeleverd. Namelijk een toffe vriendschap met een koppel uit Lima. De ganse verdere busrit hebben ze ons honderduit verteld over hun land en hun stad, en natuurlijk vonden ze het zinloos dat we een hostal gingen zoeken voor een paar uurtjes, we konden toch gewoon mee naar hun huis en daar douchen, wat eten en uitrusten. En onze duizenden 'muchas gracias' was al helemaal overbodig (volgens hen), het was toch niet meer dan normaal dat ze dat voor ons deden... Van gastvrijheid gesproken!!!
En nog het meest fantastische aan de ontmoeting met hen was, dat ze ons in een 4 tal uur toch wel een paar mooie plekjes van de Peruviaanse hoofdstad hebben geshowd. Jammergenoeg was de Plaza de Armas (het belangrijkste plein van elke stad) afgesloten van alle verkeer/personen wegens de verkiezingen maar na lang aandringen mochten we er toch efkes op om wat foto's te nemen. Volgens vele Peruvianen is hun Plaza de Armas de allermooiste van gans Zuid-Amerika. Of het nu de mooiste is van het ganse continent laten we in het midden maar het was alvast heel indrukwekkend met alle koloniale en historische gebouwen in dezelfde kleur geschilderd, met een mooie aangelegd park in het midden en het presidentieel paleis met de wacht aan een uiteinde van het plein. Daarna ook nog Chinatown (bestaat ook overal) gaan bezoeken en wat typische Artisanale markten. En natuurlijk moesten we ook overal de lokale specialiteiten proeven: eend in een soort sausje, een ijsje van een typische vrucht, geroosterde mais met zout, ... Onze voormiddag werd met reeds halfvolle maag afgesloten met nog een overheerlijke lunch die de nanny van het gezin bereid had ook nog zien binnen te werken.
Jammergenoeg moesten we na een aantal uurtjes alweer afscheid nemen van dit fantastisch koppel. Nog vlug even een supermarktje binnen om wat mondvoorraad voor de volgende helft van onze busrit in te slaan en daar deden we toch wel een fantastische ontdekking zeker: Cote d'or Chocolade en Jules Destroopere koekjes. Hoewel we in de landen van de cacaobonen zijn weten ze toch niet zoveel van chocolade maken dus... die lekkere zwarte chocola konden we toch moeilijk laten liggen é. Het zou de pijn van de lange busrit zeker wat verlichten.
En gelukkig verliep ook de tweede helft van deze hellerit zonder al te veel moeilijkheden. Afgezien van een tergend langzame grensovergang en een tekort aan diesel die nergens meer te vinden was kwamen we slechts met 6 uur vertraging aan in Quito, de hoofdstad van Ecuador. Daar werden we dan ook nog voor de laatste keer begroet door onze Deense vrienden Christian en Sanne, dus de 'thuiskomst' in Ecuador kon niet beter.
Efkes bekomen hier in Quito van deze helse rit en dan.... Colombia!!!!
Hasta la vista!!!
Nele en Wouter
1 opmerking:
Ola chicas,
Jawatte, das daar teen en tander precies. Hopelijk is Wouter zijn breuk ondertussen al een beetje genezen. Soit, veel melk drinken en blijft toch van diene mountainbike af hee. Ik had het nog zo gezegd, haha.
Groeten,
David & Petra
Een reactie posten